ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
19 Αυγούστου 2020
ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ Απολυτικιον. Ηχος βαρυς Μετεμορφωθης εν τω ορει Χριστε ο Θεος, δειξας τοις Μαθηταις σου την δοξαν σου, καθως ηδυναντο. Λαμψον και ημιν τοις αμαρτωλοις, το φως σου το αιδιον, πρεσβειαις της Θεοτοκου, φωτοδοτα δοξα σοι. ( Τρις )
ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΚΥΡΑ ΕΓΚΥΡΑ . Η αποτείχεισις εκ των καινοτόμων και αιρετικών. Δείτε το βίντεο "Η ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΠΛΑΝΗ ΤΩΝ ΑΚΥΡΩΝ ΜΥΣΤΗΡΙΩΝ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ" στο YouTube
ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΚΥΡΑ ΕΓΚΥΡΑ
. Η αποτείχεισις εκ των καινοτόμων και αιρετικών
Είναι γνωστόν, ότι ο ιερός ημών αγών προβλέπεται από την Ορθόδοξον Παράδοσιν. Εκφραζομένη αύτη δια του ΙΕ' Κανόνος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου, επαινεί ως αξίους τιμής τους αποτειχίζοντας, ήτοι διαχωρίζοντας εαυτούς από τον Επίσκοπον «προ συνοδικής διαγνώσεως», όταν ούτος κηρύσσει «δημοσία», «γυμνή τη κεφαλή» και «επ' Εκκλησίας» αίρεσιν, «παρά των Αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην», ήτοι κατακεκριμένην. Οι ενιστάμενοι κατά της εορτολογικής καινοτομίας του 1924 και γενικότερον κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού, απετείχισαν εαυτούς εκ των καινοτόμων και των αιρετιζόντων και ήρχισαν Ιερόν αντιαιρετικόν αγώνα. Διαφωτίζοντες τους εν αγνοία και προλειαίνοντες το έδαφος, απέβλεπον εις Πανορθόδοξον ή Οικουμενικήν Σύνοδον, και συνοδικήν διάγνωσιν, κρίσιν και απόφασιν επί του τολμηθέντος. Είναι αξιοπαρατήρητον αυτό το οποίον μαρτυρεί η ιστορία της Εκκλησίας μας εν προκειμένω. Δηλαδή ότι μιας τοιαύτης Συνόδου προηγείτο πάντοτε εν διάστημα χρόνου, ήτοι η προσυνοδική περίοδος, καθ' ην επεκράτει αναταραχή και διάσπασις μεταξύ των Χριστιανών λόγω της κηρυσσομένης αιρέσεως. Βεβαίως δεν ετίθετο τότε ζήτημα εγκύρων ή ακύρων Μυστηρίων, αλλά θέμα αποτειχίσεως εκ των αιρετιζόντων, καταγγελίας της πλάνης, διαφωτίσεως και αγώνος προς σύγκλησιν αρμοδίας Συνόδου. Μέχρι της συγκλήσεως Συνόδου, μόνης αρμοδίας να αποφασίσει περί της αιρέσεως και των αιρετικών, η Θεία Χάρις, φιλανθρωπευομένη ενήργει προς σωτηρίαν του αγνοούντος ή διωκομένου Λαού του Θεού, οπωσδήποτε όμως εις κατάκρισιν των αιρετικών και των συμφρονούντων προς αυτούς ενσυνειδήτως, ως αποδεικνύεται εκ των κατωτέρω.
Β. Τα Μυστήρια των αιρετικών προ συνοδικής διαγνώσεως
Το αληθές των προλεχθέντων καταφαίνεται δια της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, ότε ο Πρόεδρος Αύτης Άγιος Ταράσιος είπεν: «δεχόμεθα τους από αιρετικών χειροτονηθέντας» μέχρι συνοδικής κρίσεως της αιρέσεως τούτων. «Εάν δε Συνοδική εκφώνησις (απόφασις) γένηται και ομόνοια των Εκκλησιών επί Ορθοδοξία» και κατά της αίρέσεως, τότε «ο τολμών από βεβήλων αιρετικών χειροτονείσθαι, τη καθαιρέσει ύποπεσείται. Η αγία Σύνοδος είπεν΄ αύτη δικαία κρίσις» (Μ. 12, 1042).
Γ. Ο τρόπος αποδοχής των υπό των αιρετικών χειροτονηθέντων
Την ανωτέρω υποστηριζομένην θέσιν ισχυροποιεί ο τρόπος αποδοχής των υπό αιρετικών χειροτονηθέντων. Ούτως, ο Πατριάρχης Κων/πόλεως και Πρόεδρος της Αγίας Δ' Οικουμενικής Συνόδου Ανατόλιος «υπό Διοσκόρου του δυσσεβούς κεχειροτόνητο παρόντος του Ευτυχούς» του αίρεσιάρχου (Μ. 12, 1042). Αλλά «και οι πλείοντες των εν τη "'Εκτη αγία Συνόδω συνεδριασάντων» επισκόπων, «υπό Σεργίου, Πύρρου, Παύλου, Πέτρου εκεχειροτόνηντο, των καθηγητών της αιρέσεως του Μονοθελητισμού» (Μ. 12, 1047).
Γ. Ο τρόπος αποδοχής των υπό των αιρετικών χειροτονηθέντων
Δ. Η περίπτωσις του Νεστορίου
Τα ανωτέρω βεβαιούνται προσέτι και εκ των εξής: Η Αγία Γ' Οικουμενική Σύνοδος τον αιρεσιάρχην Νεστόριον, προ της συνοδικής αυτού καταδίκης, αποκαλεί ''ευλαβέστατον'' και ''κύριον'' (Μ. 4, 1180, 1181). Δια της καταδικαστικής όμως ταύτης αποφάσεως χαρακτηρίζει τούτον ασεβέστατον (Μ. 4, 1212). Το δε αξιοσημείωτον είναι, ότι δεν θέτει ζήτημα ακυρότητος των τελεσθέντων παρ' αυτού Μυστηρίων προ της τελικής καταδίκης αυτού. Δια τούτο, ως λέγει ο Μέγας Φώτιος, «του Νεστορίου καθαιρεθέντος, ουδείς των υπ' αυτού χειροτονηθέντων καθήρηται» (P.G. 104, 1224).
Ε. Το παράδειγμα του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου
Ο ζηλωτής Ηγούμενος του Στουδίου, Όσιος Θεόδωρος, δις διέκοψε την κοινωνίαν προς δύο Πατριάρχας Κων/πόλεως, λόγω της Μοιχειανικής αιρέσεως, η οποία κατά τον ίδιον είναι «ανατροπή του παντός μέχρι του Αντιχρίστου» (P.G. 99, 1025). Και όμως δεν έθεσε ζήτημα ακυρότητος των Μυστηρίων. "'Οτε δε επανέλαβε την κοινωνίαν, εκοινώνει μετά των Πατριαρχών «φιλία τε θερμοτέρα» μετά πνευματικής εύφροσύνης» (P.G. 99, 165, 257).
ΣΤ. Η προυπάρχουσα καταδίκη
ΣΤ. Η προυπάρχουσα καταδίκη
Υποστηρίζουν τινες εν απλότητι, ότι δεν ύφίσταται ανάγκη συνοδικής διαγνώσεως, εφ' όσον η Εκκλησία εις το παρελθόν κατεδίκασε την νυν κηρυσσομένην καινοτομίαν ή αίρεσιν. Εις την περίπτωσιν όμως ειδικώς του Οσίου Θεοδώρου βλέπομεν το αντίθετον. Ούτος δεν έθεσε ζήτημα ακυρότητος των Μυστηρίων, παρ' όλον ότι η Μοιχειανική αίρεσις ως αθέτησις του Εύαγγελικού και Κανονικού Νόμου είχε καταδικασθεί πρότερον παρά της Εκκλησίας και γενικώς και ειδικώς. Γενικώς π.χ. δια του Α' Κανόνος της Αγίας Β' Οικουμενικης Συνόδου.
Δι' αυτού εντελλόμεθα οι Χριστιανοί, όπως αναθεματίζομεν «πάσαν αίρεσιν». Και ειδικώς κατεκρίθη ή Κανονομαχική αύτη αίρεσις, ως π.χ. δια του Β' Κανόνος της Αγίας ΣΤ' Οίκουμενικης Συνόδου. Δι' αυτού ορίζεται, «ει δε τις αλώ (συλληφθεί) Κανόνα τινα» «καινοτομών ή ανατρέπειν επιχειρών, υπεύθυνος έσται κατά τον τοιούτον Κανόνα», δηλαδή, ως ερμηνεύει ο 'Αγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «Ούτος να λαμβάνει το επιτίμιον όπου έχει ο Κανών εκείνος».
Ζ. Το αρμόδιον εκκλησιαστικόν όργανον
Διατι όμως ο ομολογητής 'Οσιος Θεόδωρος ετήρει την προαναφερθείσαν στάσιν, αν και είχε προηγηθεί καταδίκη της κακοδοξίας υπό της Εκκλησίας; Διότι κατά την Παράδοσιν της Ορθοδοξίας, τα επιτίμια των Ιερών Κανόνων επιβάλλονται υπό του τρίτου προσώπου, ήτοι του αρμοδίου εκκλησιαστικού οργάνου, ως είναι η εκάστοτε Σύνοδος. Πρώτον πρόσωπον νοείται η εκδούσα τον Κανόνα Οικουμενική Σύνοδος, δεύτερον ο παραβάτης τούτου και τρίτον ο κριτής. «Αν η Σύνοδος», γράφει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «δεν ενεργήσει εμπράκτως την καθαίρεσιν των Ιερέων, ή τον αφορισμόν, ή τον αναθεματισμόν των λαικών, οι Ιερείς αύτοι και οι λαικοί, ούτε καθηρημένοι είναι ενεργεία, ούτε αφορισμένοι ή αναθεματισμένοι».
Είναι «υπόδικοι όμως, εδώ μεν (εις την παρούσαν ζωήν) εις την καθαίρεσιν και αφορισμόν ή αναθεματισμόν, εκεί δε (εις την μέλλουσαν ζωήν) εις την θείαν δίκην». Συμπληρώνων δέ ό αύτος ζηλωτής Άγιος (εις τήν υποσημ. 2 της ερμηνείας του Γ' Κανόνος των Αγίων Αποστόλων), λέγει χαρακτηριστικως: «Αύτοι οι ίδιοι θείοι Απόστολοι φανερά εξηγούσι τον έαυτόν τους με τον ΜΣΤ' Κανόνα τους, επειδή δεν λέγουσι πως ήδη ευθύς ενεργεία ευρίσκεται καθηρημένος, όποιος Επίσκοπος ή Πρεσβύτερος δεχθή το των αιρετικων βάπτισμα, αλλά καθαιρείσθαι προστάσσομεν, ήγουν να παρασταθή εις κρίσιν, και αν αποδειχθή πως τούτο έκαμε, τότε ας γυμνωθή με την ιδικήν σας απόφασιν από την ιερωσύνην, τούτο προστάσσομεν».
Τούτο συνάδει και προς τον ΙΕ' Κανόνα της ΑΒ' Συνόδου, ο οποίος επαινεί την αποτείχισιν «προ συνοδικής διαγνώσεως», εκ του κηρύσσοντος αίρεσιν επισκόπου. Λέγει «προ συνοδικής διαγνώσεως», διότι αύτη προυποτίθεται βεβαίως και δια τον κηρύξαντα αίρεσιν.
Η. Κατακριθείσα και μη κατακριθείσα αίρεσις
Δια τον λόγον αυτόν βεβαίως ο 'Αγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης έγραφεν, ότι η κοινωνία προς την ήδη κατακριθείσαν επί των ημερών αυτού αίρεσιν της είκονομαχίας είναι «αλλοτρίωσις Χριστού» (P.G. 99, 1276). Η δε των κατακριθέντων εικονομάχων λεγομένη θεία κοινωνία δεν είναι απλώς «κοινός άρτος, αλλά φάρμακον (δηλητήριον), ψυχήν μελαίνον και σκοτίζον» (P.G. 99, 1189). Δια τους μη κριθέντας δε τότε μοιχειανούς έλεγε: «Εκ παντός ιερέως αδιαβλήτου μεταλαμβάνομεν. Δια τούτο δε εκ του (ιερέως) Ιωσήφ ου μεταλαμβανομεν, ώς διαβεβλημενου αυτού δημοσία. Διαβεβλημένοι δ' αν είεν (θα είναι) πάντως (βεβαίως) και οι τούτω συλλειτουργούντες» (P.G. 99, 1065-1068).
Θ. Η περίπτωσις των Αρμενίων
Ο Ισαάκ Αρμενίας γράφει, ότι οι Χριστιανοί Αρμένιοι «εξέκκλιναν» από «τας παραδόσεις του αγίου Γρηγορίου (Αρμενίας) και των άλλων Πατέρων». Μετά των άλλων δε, μετέθεσαν και εορτάς. Και όμως επειδή «περί την πίστιν και την Σύνοδον την εν Χαλκηδόνι και περί τας δύο φύσεις τας εν Χριστώ τω Θεώ ημών ουδεμίαν αμφιβολίαν είχον, έως ετών ργ' (103) από της Συνόδου της εν Χαλκηδόνι», εκοινώνουν μετά της Εκκλησίας. Η δε Ορθόδοξος Εκκλησία, κατά το χρονικόν τούτο διάστημα, δεν εθεώρει τα εκείνων Μυστήρια άκυρα, έως ότου αυτοί «απεστάτησαν από της κοινωνίας» της Ορθοδοξίας, αθετήσαντες την Αγίαν Δ' Οικουμενικην Σύνοδον (P.G. 132, 1256, 1257).
Ι. Παρέκκλισις από των Πατερικών «Ορίων»
Μετά την σύντομον έκθεσιν των ανωτέρω, ταπεινώς φρονούμεν ότι κακώς τίθεται θέμα εγκυρότητος των Μυστηρίων. Επιβαλλεται λοιπόν να βαδίσωμεν την «βασιλική οδόν» και μη παρεκκλίνωμεν από τα «όρια» τα «αιώνια», «α έθεντο οι Πατέρες» ημών (Παροιμ. κβ' 28). Αύτη δε η «βασιλική οδός» είναι η καλή και αναγκαία και πατροπαράδοτος ένστασις δια της αποτειχίσεως εκ των καινοτόμων και αιρετικών. Επίσης η συγκρότησις του ακαινοτομήτου πληρώματος, του οποίου η θεάρεστος διαποίμανσις υφ' ημών Χάριτι Θεία, εν αγάπη και ταπεινώσει, θα δίδει την καλυτέραν μαρτυρίαν Πίστεως, ίνα κοπάσει ο σάλος μεταξύ των Ορθοδόξων, δια της επανόδου εις το απ' αιώνος πατροπαράδοτον εορτολογικόν καθεστώς. Και ούτω θα αποσοβώνται οι μερισμοί και τα σχίσματα και αι καινοτομίαι εν ονόματι του αγώνος κατά της καινοτομίας, η πτώσις εκ δεξιών, η απομάκρυνσις εκ της αληθείας, της αγάπης και της χάριτος του Σωτήρος ημών Χριστού, η διάσπασις συνεχώς εις αλληλομαχομένας παρατάξεις, και ως εκ τούτου ο σκανδαλισμός και η απώλεια των ψυχών. Άλλωστε την «βασιλικήν οδόν» ταύτην εβάδιζεν ανέκαθεν και η Ρωσική Διασπορά υπό τον Μητροπολίτην Φιλάρετον, ήτις προ του 1965 (άρσις αναθεμάτων) εκοινώνει μετά των Νεοημερολογιτών.
Τον δε Σεπτέμβριον του 1974 απεφάνθη ως εξής:
«Αναφορικώς δε προς την ερώτησιν της ύπάρξεως ή μη Χάριτος εν τοις Νεοημερολογίταις, η Ορθόδοξος Διασπορά δεν θεωρεί εαυτήν ή οιανδήποτε τοπικήν Εκκλησίαν ότι έχει την αυθεντίαν μιας τελικής αποφάσεως, έως ου εις οριστικός κανών επί του προκειμένου γίνει μόνον υπό μιας κανονικώς συγκληθείσης αρμοδίας Οικουμενικής Συνόδου, υπό την απαραίτητον συμμετοχήν μιας ελευθέρας Ρωσικής Εκκλησίας».
ΙΑ. «Και εάν δεν συνέλθει Σύνοδος Ορθοδόξων;»
Αυτό το ερώτημα φέρεται συνήθως, ως δήθεν ισχυρόν επιχείρημα υπό των υποστηρικτών του αδοκίμου κηρύγματος της απωλείας της Χάριτος. Κατά πρώτον λόγον, πρέπει να ερωτήσωμεν εαυτούς κατά πόσον συνεβάλομεν εις το να συγκροτηθεί η ποθητή Σύνοδος. Κατά δεύτερον λόγον, η τυχόν απάντησις εις το τεθέν ανωτέρω ερώτημα, ότι δύναται πας τις να κηρύττει τους καινοτομούντας, εκπτώτους της Θείας Χάριτος προ συνοδικής διαγνώσεως, είναι αντιπαραδοσιακή. Ταπεινώς φρονούμεν ότι μία τοιαύτη ενέργεια είναι άτοπος και αντιεκκλησιαστική και δι' άλλους, αλλά ειδικώς δια τους εξής λόγους. Προς κρίσιν και απόφασιν κατά τινος απαιτείται συγκρότησις δικαστηρίου υπό προσώπων αρμοδίων να κρίνουν, παρισταμένων και των υπό κρίσιν προσώπων. Είμεθα σήμερον ημείς οι ολίγοι Επίσκοποι οι αρμόδιοι; Δυνάμεθα ημείς να καλέσωμεν τους υπό κρίσιν; Έχομεν την σύμφωνον γνώμην όλων των απανταχού της Οικουμένης αγωνιζομένων αυτήν την στιγμήν, τον καλόν αγώνα της Πίστεως Ορθοδόξων Χριστιανών; Γνωρίζομεν τα άδηλα και τα κρύφια των υφ' ήμών ευκόλως και συλλήβδην κατακρινομένων, οι οποίοι εις δεδομένην στιγμήν θα προσχωρήσουν εις την παρεμβολήν των καλώς ενισταμένων Ορθοδόξων;
Προς πληρεστέραν κατανόησιν φέρω το εξής παράδειγμα. Ο υποστηρικτής του αιρεσιάρχου Ευτυχούς εις την εν Εφέσω ληστρικην Σύνοδον Ιουβενάλιος Ιεροσολύμων έγινε δεκτός εις την Αγίαν Δ' Οικουμενικήν Σύνοδον, δι' απλής μάλιστα μεταθέσεως αυτού εις τους Ορθοδόξους. Διότι «αναστάς ο ευλαβέστατος επίσκοπος Ιουβενάλιος», «μετήλθεν εις το άλλον μέρος΄ και ανεβόησαν οι ανατολικοί και συν αυτοίς ευλαβέστατοι επίσκοποι' ο Θεος καλώς ηνεγκέ σε Ορθόδοξε, καλώς ηλθες» (Μ. 12, 1034). Πόσοι «Ιουβενάλιοι» θα υπάρχουν, τους οποίους προκαταδικάζομεν ίσως και μάλιστα αναρμοδίως και οι οποίοι θα ηδύναντο να ακούσουν το «καλώς ήλθες», εν καιρώ τω δέοντι και Θεού ευλογούντος;
Η Ορθοδοξία μας έδωκεν απάντησιν εις το εν λόγω ερώτημα
'Οταν η συνοδική κρίσις καινοτομούντων και αιρετιζόντων καθυστερεί ή προβλέπεται εκ των πραγμάτων αδύνατος, οι Ορθόδοξοι διασώζονται εις Τόπον Θεού, καταφεύγοντες εις Αυτόν δια της κανονικής αποτειχίσεως και του αντιαιρετικού αγώνος.
ΙΒ. Η Ορθόδοξος γνώμη του π. Ιουστίνου Πόποβιτς
'Αλλωστε η βία μας και η ανυπομονησία μας περί συγκλήσεως Συνόδου και έκφρασιν διαγνώμης δεν δικαιολογείται πλήρως. Τα πάντα κατευθύνονται υπό της Θείας Προνοίας, αν μάλιστα ληφθεί υπ' όψιν, ότι σήμερον η Εκκλησία του Χριστού κατά το μέγιστον μέρος Αύτης δεν είναι, ούτε ελευθέρα, ούτε εν ειρήνη. Διωγμός φοβερός πάσης μορφής και φύσεως έχει εγερθεί κατά της ορθής Πίστεως. Η Αγία μας Εκκλησία ευρίσκεται από πολλών ετών επί του Σταυρού του μαρτυρίου. Δι' αυτό είναι λίαν σοβαρά ή άποψις του αειμνήστου συγχρόνου μας ομολογητού π. Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος έγραφε συν τοις άλλοις εις το περίφημον Υπόμνημά του προς την Σύνοδον της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας:
«Ίσως πρέπει να υπενθυμίσωμεν σήμερον και να κατανοήσωμεν, συν τοις άλλοις, το εξής γεγονός: κατά την εποχήν των διωγμών της Εκκλησίας δεν εγίνοντο Οικουμενικαί Σύνοδοι, χωρίς βεβαίως να σημαίνει τούτο, ότι η Εκκλησία του Θεού δεν ελειτούργει τότε και δεν ανέπνεε συνοδικώς. Τουναντίον η περίοδος εκείνη της ζωής και της δράσεώς Της, ήτο η πλέον καρποφόρος και δυναμική. Ότε δε κατόπιν τούτου, επηκολούθησεν ή άλλη περίοδος και συνήλθεν η Πρώτη Οίκουμενική Σύνοδος, τότε ηδυνήθησαν να προσέλθουν και παραστούν εις Αυτήν και οι μάρτυρες Επίσκοποι, φέροντες τα ακόμη νωπά τραύματα, τα στίγματα και τους μώλωπας των διωγμών και των φυλακών, δεδοκιμασμένοι εν τω πυρί του μαρτυρίου, και εκεί, ενώπιον της Συνόδου των αδελφών και συλλειτουργώντων και ενώπιον όλης της Οικουμένης, (ηδυνήθησαν) να δώσουν ελευθέρως την μαρτυρίαν των περί του Χριστού, ομολογούντες Αυτόν ως Θεόν και Κύριον και Σωτήρα του κόσμου και των ανθρώπων» (Υπομνήματος..., σ. 19, Αθήναι 1977).
Κανονική λοιπόν αποτείχισις και θεάρεστος αντιαιρετικός αγών χρειάζεται σήμερον και θερμή προσευχή δια να ευδοκήσει η φιλανθρωπία του Θεού το συμφερότερον δια την Αγίαν Του Εκκλησίαν. Ταύτα πάντα δεν σημαίνουν ότι αμνηστεύονται οι ακολουθουντες την εορτολογικήν καινοτομίαν. Ούτοι επιμένοντες εις αυτήν είναι βεβαίως υπόδικοι ενώπιον Θεού και της Εκκλησίας.
ΙΓ. Ο 'Αγιος Ρώσος Νεομάρτυς Κύριλλος του Καζάν
Θεωρούμεν, πριν να κατακλείσωμεν το Υπόμνημά μας, αναγκαίον να αναφέρωμεν τας λίαν σπουδαίας απόψεις του Αγίου Ρώσου Νεομάρτυρος Κυρίλλου Μητροπολίτου Καζαν (+1936 ή 1937). Ούτος ηναγκάσθη να διακόψει την κοινωνίαν μετά του Μητροπολίτου Σεργίου και των ομοφρόνων αύτου, ότε ο τελευταίος συνεμάχησεν αντιθέως μετά του κομμουνιστικού καθεστώτος της Ρωσίας και έπραξε και διεκήρυξεν αντιευαγγελικώς. Απολογούμενος ο 'Αγιος Κύριλλος έγραφε:
«Δεν αποχωρίζομαι από τίποτε το ιερόν, από τίποτε ανήκον εις την Εκκλησίαν. Μόνον φοβούμαι να προσκολληθώ εις κάτι απορρέον εκ τής αμαρτίας. Δι' αυτό δεν κοινωνώ μετά του Μητροπολίτου Σεργίου και των ομοφρόνων του, αφού δεν έχω άλλο μέσον δια να καταγγείλω τον αμαρτάνοντα αδελφόν μου... Αναγνωρίζω, ότι είναι αρχιερατικόν μου καθήκον να αποφύγω την κοινωνίαν μετά του Μητροπολίτου Σεργίου. Με την πράξιν αυτήν δεν ισχυρίζομαι ουδόλως ότι απουσιάζει ή Χάρις από τα Μυστήρια των Σεργιανιστών (ο Θεός να μας φυλάξει απο τοιούτον λογισμόν!), αλλά υπογραμμίζω, ότι δεν θέλω να μετέχω εις τας αμαρτίας των αλλων...».
Απευθυνόμενος δε προς τον δεινώς παρεκτραπέντα Σέργιον έγραφε: «... εκπλήττεσθε, διότι δεν συλλειτουργώ μαζί σας, αλλ’ όμως δεν θεωρώ, ούτε υμάς, ούτε τον εαυτόν μου εκτός ’Εκκλησίας... Δεν συλλειτουργώ, όχι διότι το Μυστήριον του Σώματος και του Αίματος του Χριστού δεν θα επραγματοποείτο εις το συλλείτουργόν μας, αλλά διότι ή κοινωνία εις το Ποτήριον του Κυρίου θα ήτο και δια τους δύο μας εις κατάκριμα, έφ’ όσον ή εσωτερική μας κατάστασις θα μας αφαιρούσε την δυνατότητα να προσφέρωμεν ειρηνικώς ''έλεον ειρήνης, θυσίαν αινέσεως...''.
Ολίγον προ του μαρτυρίου του έγραφεν επίσης: «...Μου φαίνεται, ότι δεν διακρίνετε καλώς μεταξύ των πράξεων του Μητροπ. Σεργίου και των οπαδών του, αι οποίαι εκτελούνται κανονικώς από την θεόσδοτον χάριν του Μυστηρίου της Ιεροσύνης και των πράξεων, αι οποίαι γίνονται καθ' υπέρβασιν των μυστηριακών δικαιωμάτων και με ανθρωπίνην πονηρίαν, ως π.χ. αι διάφοροι καθαιρέσεις κ.λ.π.
Αύται είναι μυστηριακαί πράξεις μόνον εις την εμφάνισιν, ενώ εις την ουσίαν είναι μία αρπαγή της μυστηριακής ενεργείας και δι' αυτό βλάσφημοι χωρίς Χάριν. Αλλά τα Μυστήρια των Σεργιανιστών, οι οποίοι είναι κανονικώς χειροτονημένοι, είναι οπωσδήποτε σωτήρια Μυστήρια, δι' όσους τα λαμβάνουν με απλότητα και πίστιν χωρίς αμφιβολίας δια την εγκυρότητα, ανυποψίαστοι ότι κάτι δεν πηγαίνει καλώς εις το Σεργιανικόν καθεστώς της Εκκλησίας. 'Ομως την ιδίαν στιγμήν τα Μυστήρια αυτά είναι προς κατάκριμα των επιτελούντων και των προσερχομένων με πλήρη συναίσθησιν δια το ψεύδος του Σεργιανισμού, οι οποίοι δια της ελλείψεως της αντιδράσεως δεικνύουν μίαν εγκληματικήν αδιαφορίαν δια τον εμπαιγμόν εις βάρος της Εκκλησίας. Αυτός είναι ο λόγος, δια τον οποίον είναι απαραίτητον δι' έναν Ορθόδοξον Αρχιερέα ή Ιερέα να αποφύγει την συμπροσευχήν με τους Σεργιανιστάς. Το ίδιον ισχύει και δια τους λαικούς, οι οποίοι έχουν μίαν συνειδητήν επίγνωσιν των λεπτομερειών της εκκλησιαστικής ζωής». {...}
ΕΝΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ : ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΟΤΑΝ ΕΙΧΑ ΠΑΕΙ ΤΟ 1998 ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΣΤΟ ΟΡΟΣ ΘΑΒΩΡ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΟΡΔΑΝΗ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ ΤΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ ΕΜΕΙΣ ΕΙΔΑΜΕ ΖΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΉΘΗΚΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΝΕΦΕΛΗ. Το 1998 με αξιωσε και εμενα ο Θεος και ειδα, εζησα και ευχαριστηθηκα το μεγαλο Θαυμα οπως γινεται σημερα και καθε χρονο την ιδια μερα 6 Αυγουστου στην εορτη της Μεταμορφωσεως. Ερχεται η Αγια Νεφελη απο το πουθενα την ωρα της αγρυπνιας για την εορτη της Μεταμορφωσης για να μας θυμιζει το μεγαλο Θαυμα του Χριστου μας. Το βλεπει ολος ο κοσμος το Θαυμα. Κραταει ωρες πολλες. Και οι πιστοι απο ολο τον κοσμο παιρνουν βιντεο και βγαζουν φωτογραφιες την Αγια Νεφελη στο Ορος Θαβωρ. Μεγαλο Θαυμα, πολυ χαρα εχουν οσοι βρεθηκαν και ζησανε τετοιες στιγμες αξεχαστες πραγματικα. ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ. ΤΙ ΝΑ ΠΩ. ΟΣΟΙ ΕΧΕΤΕ ΠΑΕΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΛΕΩ.!!!!!!! Η ΠΙΣΤΗ ΜΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΗ. ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ ΑΝ ΘΑ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΑΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ Η ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΕΓΩ ΤΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΘΗΚΑ. ΔΟΞΑ Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ ΔΟΞΑ ΣΟΙ.!!!!! ΔΟΞΑ ΤΩ ΠΑΤΡΙ ΚΑΙ ΤΩ ΥΙΩ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ.!!!!!! ΚΥΡΙΕ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΥΙΕ ΚΑΙ ΛΟΓΕ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΖΩΝΤΟΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΠΑΝΤΑΣ ΟΛΟΥΣ ΗΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΜΑΡΤΩΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΖΩΝΤΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΟΥΣ.!!!!!!!!! ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ.!!!!!!!! ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΡΕΣΒΕΥΕΤΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.!!!!!!!
Ερχεται η Αγια Νεφελη απο το πουθενα την ωρα της αγρυπνιας για την εορτη της Μεταμορφωσης για να μας θυμιζει το μεγαλο Θαυμα του Χριστου μας.
Το βλεπει ολος ο κοσμος το Θαυμα.
Κραταει ωρες πολλες.
Και οι πιστοι απο ολο τον κοσμο παιρνουν βιντεο και βγαζουν φωτογραφιες την Αγια Νεφελη στο Ορος Θαβωρ.
Μεγαλο Θαυμα, πολυ χαρα εχουν οσοι βρεθηκαν και ζησανε τετοιες στιγμες αξεχαστες πραγματικα.
18 Αυγούστου 2020
ΤΗ ΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΤΗ ΣΤ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ
ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Απολυτικιον. Ηχος βαρυς
Μετεμορφωθης εν τω ορει Χριστε ο Θεος, δειξας τοις Μαθηταις σου την δοξαν σου, καθως ηδυναντο. Λαμψον και ημιν τοις αμαρτωλοις, το φως σου το αιδιον, πρεσβειαις της Θεοτοκου, φωτοδοτα δοξα σοι. ( Τρις )
Κοντακιον Αυτομελον.
Ηχος βαρυς
Επι του ορους μετεμορφωθης, και ως εχωρουν οι Μαθηται σου την δοξα σου, Χριστε ο Θεος εθεασαντο, ινα οταν σε ιδωσι σταυρουμενον, το μεν παθος νοησωσιν εκουσιον, τω δε κοσμω κηρυξωσιν, οτι συ υπαρχεις αληθως, του Πατρος το απαυγασμα.
ΣΥΝΑΞΑΡΙΟΝ
Τη ΣΤ' του αυτου μηνος, αναμνησις της Θειας Μεταμορφωσεως του Κυριου και Θεου και Σωτηρος ημων Ιησου Χριστου.
Στιχ. Θαβωρ υπερ παν γης εδοξασθη μερος.
Ιδον Θεου λαμψασαν εν δοξη
φυσιν.
Μορφην ανδρομεην κατα εκτην
Χριστος αμειψε.
Αυτω η δοξα και το κρατος εις τους αιωνας. Αμην.
Μεγαλυναριον.
Θελων επιδειξαι τοις Μαθηταις, δυναμιν εξ' υψους, και σοφιαν παρα Πατρος, εν ορει ανηλθες, Χριστε τω Θαβωριω, και λαμψας ως Δεσποτης, τουτους εφωτισας.
16 Αυγούστου 2020
Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ γίνεται από τον ιερέα προς τον επίσκοπο είτε γιατί ο επίσκοπος πρωτοστατεί στην αίρεση του οικουμενισμού, είτε γιατί συγκοινωνεί με τους αιρετικούς οικουμενιστες. Δηλαδή αποτειχιζομαστε όχι μόνο ανάμεσα από τον επίσκοπο αλλά και μέσα από όσους μνημονεύουν τον επίσκοπο. Κόβουμε και την εκκλησιαστική κοινωνία μαζί του. Οι ιεροί κανόνες και οι Άγιοι τα λένε. Οι αποτειχισμενοι ανήκουν στην Εκκλησία της Ελλάδος και στο ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ της Εκκλησίας της Ελλάδος. Δεν ανήκουν σε ξεχωριστές συνόδους διότι τότε η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ υποβαθμίζεται σε παρασυναγωγή, όπως έχουμε τις παρατάξεις των Γ.Ο.Χ.
Καλημέρα αδελφέ μου.
15 Αυγούστου 2020
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΕΩΝ Γ.Ο.Χ. ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ. ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ.
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ.
14 Αυγούστου 2020
13 Αυγούστου 2020
Δείτε το βίντεο "ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΗ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. στο YouTube
Δείτε το βίντεο "ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΗ ΝΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ. στο YouTube
Δείτε το βίντεο "ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"
Δείτε το βίντεο "ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ" στο YouTube
10 Αυγούστου 2020
ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ Η ΙΔΙΑ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ Η ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΕ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΑΗΗΤΗΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ Η ΝΙΚΗ Δείτε το βίντεο "ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΠΛΕΞΙΔΑ - ΘΑΥΜΑ ΠΑΝΑΓΙΑΣ - ΜΑΡΤΥΡΙΆ ΥΠΟΠΤΕΡΆΡΧΟΥ ΘΕΌΔΩΡΟΥ ΛΙΓΚΡΗ 19/1/2019" στο YouTube
ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ Η ΙΔΙΑ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ Η ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ
5 Αυγούστου 2020
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΣΕΙΣΜΟΣ. ΑΤΟΜΙΚΗ ΒΟΜΒΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΞΙΜΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΚΗΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΝΑΤΙΝΑΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ :
2 Αυγούστου 2020
Δείτε το βίντεο "ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΓΙΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ ΘΕΟΦΟΡΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΥΠΟΔΙΚΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΟΙ" στο YouTube
ΤΗ Κ' ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΣΒΙΤΟΥ.
30 Ιουλίου 2020
Δείτε το βίντεο "ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ" στο YouTube
26 Ιουλίου 2020
Δείτε το βίντεο "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΝΣΤΑΣΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ" στο YouTube
21 Ιουλίου 2020
ΑΚΥΡΑ ΚΑΙ ΜΗ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Τα μυστήρια των κεκριμένων αιρετικών θείαν Χάριν ούκ έχουσιν, αλλ' είναι άκυρα και ανύπαρκτα.
Διό ο ΜΣΤ΄ Αποστολικός Κανών προστάσσει <<καθαιρείσθαι>> τον <<επίσκοπον ή πρεσβύτερον αιρετικών δεξαμένους βάπτισμα ή θυσίαν>>. <<Τίς γάρ συμφώνησις Χριστώ πρός Βελίαρ; ή τίς μερίς πιστώ μετά απίστου;>> (ΜΣΤ΄ Αποστολικού Κανόνος). Αιρετικοί ενταύθα νοούνται οι εκκλησιαστικώς κριθέντες και αποκηρυχθέντες. <<Αιρετικούς δέ λέγομεν>>, επεξηγεί η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος, <<τούς τε πάλαι (υπό) της Εκκλησίας αποκηρυχθέντας και τους μετά ταύτα ύφ' ημών αναθεματισθέντας>> (ΣΤ΄ Κανόνος Β΄ Οικουμενικής Συνόδου).
Το αυτό έπραξεν και η έν Καρχηδόνι Σύνοδος του μέσου του τρίτου αιώνος, ήτοι των περί τον άγιον Κυπριανόν επισκόπων. Διά του μοναδικού ταύτης Κανόνος ώρισεν, ότι τα υπό των αιρετικών και σχισματικών <<γινόμενα>> μυστήρια, <<ψευδή και κενά υπάρχοντα, πάντα εστίν αδόκιμα>> (Κανόνος έν Καρχηδόνι Συνόδου).
Βάση του ανωτέρου Κανόνος της έν Καρχηδόνι Συνόδου, ανεβαπτίζοντο οι κεκριμένοι αιρετικοί και σχισματικοί, ή το <<αποβλάστημα>> τούτων (ΜΖ΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου), ήτοι οι εξ' αυτών προελθόντες. <<Ημείς>> <<αναβαπτίζομεν τοιούτους>> λέγει ο Μ. Βασίλειος (ΜΖ΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου).
ΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΙ
Η ΣΤ' Οικουμενική Σύνοδος επεκύρωσε <<τον υπό Κυπριανού>> <<και της κατ' αυτόν Συνόδου>> της Καρχηδόνος <<εκτεθέντα Κανόνα>>, αλλά μετά διαφοράς.
Η Οικουμενική Σύνοδος είπεν, ότι <<το παραδοθέν αυτοίς έθος>> του αναβαπτισμού των επιστρεφόντων αιρετικών, ώς τοπικόν, <<μόνον>> παρ' αυτοίς, ηγούν τοίς επισκόποις Καρχηδόνος <<εκράτησεν>> (Β΄ Κανόνος ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου). Η ΣΤ΄ Οικουμενική Σύνοδος, εκτός του αναβαπτισμού, εδέχθη και την διά Χρίσματος και αναθεματισμού της αιρέσεως αποδοχήν των κεκριμένων αιρετικών και σχισματικών (95ου Κανόνος ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου), ώς έπραξε και η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος (Ζ΄ Κανόνος Β΄ Οικουμενικής Συνόδου). Συμφωνεί δέ είς τούτο και ο Μ. Βασίλειος (Α΄ Κανόνος Μ. Βασιλείου).
Ταύτα δηλούσιν, ότι ο Κανών της έν Καρχηδόνι Συνόδου έν τοίς τόποις εκείνοις κατά το παραδωθέν αυτοίς (τοίς επισκόποις) έθος εκράτησεν. Εντεύθεν ούν δείκνυται, ότι και αρχήθεν ού παρά πάσιν ήν ενεργών ο Κανών (Ζωναρά, PG. 137, 1105), ώς πρός την αναβάπτισιν των αιρετικών και σχισματικών. Και ότι, ώς πρός τούτο, <<ούκ εδέχθη (δεν εγένετο δεκτός) ο παρών Κανών παρά <<των αγίων Πατέρων>> των Οικουμενικών Συνόδων (Ζωναρά, PG. 137, 1104).
Κατά ταύτα, αί Οικουμενικαί Σύνοδοι κηρύσσουσιν άκυρα τα μυστήρια των κεκριμένων αιρετικών. Δέχονται όμως οικονομικώς τον τύπον του βαπτίσματος τούτων διά τους επιστρέφοντας είς την ορθοδοξίαν, εφ' όσον ούτος ετελέσθη ορθώς.
ΜΗ ΑΚΥΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
Τα μυστήρια των μή κεκριμένων εισέτι αιρετικών και σχισματικών δεν θεωρούνται άκυρα. Τούτο μαρτυρούσιν η πράξις και ο λόγος της Ορθοδοξίας.
Ο άγιος Μελέτιος Αντιοχείας εχειροτονήθη παρά των τότε <<καινών αιρετικών>> (Επιφανίου Κύπρου, PG. 42, 429) αρειανών. Μερίς δέ των έν Αντιοχεία Ορθοδόξων δεν εδέχετο την μετ' αυτού κοινωνίαν <<ένεκεν>> <<κανονικών πραγμάτων>> (Επιφανίου Κύπρου, PG. 42, 468). Και όμως, ούτος εβάπτισεν τον άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον (Βίος Ι. Χρυσοστόμου έν επιτομή, PG. 47 LXXXVII) και εχρημάτισεν πρόεδρος της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, θανών κατά την διάρκειαν των εργασιών ταύτης. Τότε ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης εξύμνησε τον Μελέτιον ώς νέον Απόστολον και <<ομότροπον>> <<αθλητήν>> των αγίων (Γρηγορίου Νύσσης, PG. 46, 852). Η δέ Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά τούτον ώς άγιον την 12ην Φεβρουαρίου μηνός ( Ωρολόγιον το Μέγα).
Ομοίως και ο άγιος Ανατόλιος <<υπό Διοσκόρου του δυσσεβούς κεχειροτόνητο (έχει χειροτονηθεί) παρόντος και Ευτυχούς>> του αιρεσιάρχου (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042). Εχειροτόνησε δέ τον Ανατόλιον ο Διόσκορος, ότε δεν είχε καθαιρεθεί εισέτι, ήτοι μετά την έν Εφέσω ληστρικήν Σύνοδον και πρό της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, ήτις καθήρεσε και τον Διόσκορο και τον Ευτυχή (Θ.Η.Ε. τ. 2, σ. 642). Και τότε εξεδηλώθη έν Κωνσταντινουπόλει αντίδρασις κατά της χειροτονίας ταύτης (Αυτόθι και Μ. 6, 44). Άλλ' όμως η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος εδέχθη τον Ανατόλιον ώς έξαρχον αυτής (Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 6, 565). Η δέ Ορθόδοξος Εκκλησία τιμά και τούτον ώς άγιον την 3ην Ιουλίου μηνός.
Προσέτι, <<και οι πλείους (περισσότεροι) των έν Έκτη Αγία>> Οικουμενική <<Συνόδω συνεδρευσάντων>> επισκόπων υπό αιρετικών εχειροτονήθησαν. Και μάλιστα <<υπό Σεργίου, Πύρρου, Παύλου, Πέτρου εκεχειροτονήντο (είχον χειροτονηθεί), των καθηγητών (αρχηγών) της αιρέσεως των μονοθελητών>>. <<Επί πεντήκοντα γάρ ενιαυτούς το τηνικαύτα (τότε) η αίρεσις διήρκεσε>>. Και ούτοι <<οι της Έκτης Συνόδου Πατέρες αυτούς τους τέσσαρας>> αιρεσιάρχας <<ανεθεμάτισαν, καίπερ χειροτονία αυτών όντες>>. (Ταρασίου, Προέδρου της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1047). Δηλαδή, άν και ήσαν κεχειροτονημένοι παρ' αυτών, ούς ανεθεμάτισαν. Τότε γάρ εκρίθη συνοδικώς η δυσσεβής αίρεσις του Μονοθελητισμού.
Επί πλέον, και έν τη Ζ΄ Οικουμενική Συνόδω, ήτις κατέκρινε την εικονομαχικήν αίρεσιν, εγένεντο δεκτοί εικονομάχοι επίσκοποι. Έκ τούτων τινές ωμολόγησαν, ότι <<έν ταύτη τη αιρέσει ημών γεννηθέντες ανετράφημεν και ηυξήθημεν>> (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1031). Συνεπώς και εβαπτίσθησαν και εχειροτόνησαν και πάντα τα λοιπά εποίησαν.
Ταύτα έπραξαν αί Οικουμενικαί Σύνοδοι της Ορθοδοξίας, καθ' ότι τα μυστήρια των μή κεκριμένων εισέτι αιρετικών δεν λογίζονται άκυρα. Τούτο απεφάνθη η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, λέγουσα διά του Προέδρου αυτής αγίου Ταρασίου <<έκ του Θεού έστιν η χειροτονία>> αυτών (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042).
ΖΗΤΗΜΑ ΣΥΝΟΔΙΚΩΣ ΛΕΛΥΜΕΝΟΝ
Το ζήτημα της εγκυρότητος των μυστηρίων των μή κεκριμένων αιρετικών συνεζητήθει έν τη Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδω και ελύθην παρ΄ αυτής έν Πνεύματι Αγίω.
Η Οικουμενική αύτη Σύνοδος ανέγνωσε και διεσαφήνισε τάς σχετικάς <<κανονικάς διατάξεις και τα συνοδικά παραγγέλματα και των αγίων Πατέρων την ακρίβειαν>>. Και απέδειξεν, ότι <<πάντες ομοφρόνως τους προσερχομένους απο αιρέσεως της οιασούν (οιασδήποτε) απεδέξαντο>>, <<εάν ετέρα κανονική αιτία η καθαιρούσα τον προσερχόμενον ούκ έστι>>. Δηλαδή, εάν δεν υφίσταται κανονικόν κώλυμα Ιερωσύνης. <<Η αγία Σύνοδος είπεν ούτως αληθώς έχει>> (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1039).
Απεδέξαντο δέ οι Άγιοι όχι μόνον τους ορθοδόξως πρότερον χειροτονηθέντας, είτα είς αίρεσιν περιπεσόντας και εξ' αυτής επιστρέφοντας, αλλά και τους χειροτονηθέντας υπό αιρετικών. Διό Ταράσιος ο αγιώτατος Πατριάρχης είπε Διότι <<Και ημείς γούν δεχώμεθα (να δεχώμεθα) τους από αιρετικών χειροτονηθέντας, ώς και Ανατόλιος εδέχθη (εγένετο δεκτός)>>. Διότι <<αληθώς φωνή Θεού έστιν, ότι ούκ αποθανούνται τέκνα υπέρ πατέρων, άλλ' έκαστος τη ιδία αμαρτία αποθανείται>>. Και, προσέτι, <<ότι έκ Θεού έστιν η χειροτονία>> των μή κεκριμένων αιρετικών (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1042). Το αυτό εδίδαξεν και ο Μ. Βασίλειος καθ' ότι <<ούκ έφησεν (δεν είπεν) ο πατήρ αδέκτους είναι>> τους τοιούτους αιρετικούς (Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1050).
Η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος απεφάνθη περί των ακρίτων αιρετικών <<δέχεσθαι τους έξ αιρέσεων επιστρέφοντας>> και τους από αιρετικών χειροτονηθέντας, <<ότι έκ Θεού έστιν η χειροτονία>>.
ΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ
Πότε τα μυστήρια αιρέσεως τινος θεωρούνται άκυρα; Όταν αύτη αποκηρυχθή έν ομονοία.
Επί τούτου η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος, διά του Προέδρου ταύτης αγίου Ταρασίου, λέγει <<Εάν δέ συνοδική εκφώνησις γένηται>>, ήτοι συνοδική καταδικαστική απόφασις εναντίον της αιρέσεως. <<και ομόνοια των Εκκλησιών επί ορθοδοξία>>, τότε <<ο τολμών από των βεβήλων αιρετικών>> της αιρέσεως ταύτης <<χειροτονείσθαι (να χειροτονηθεί), τή καθαιρέσει υποπεσείται. Η Αγία Σύνοδος είπεν αυτή δικαία κρίσις>> (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 12, 1050).
Κατάκρισις της αιρέσεως υπό των Εκκλησιών έν ομονοία <<επί ορθοδοξία>>, ή καταδίκη αυτής υπό γενικής Συνόδου της Ορθοδοξίας πάλιν έν ομονοία <<επί ορθοδοξία>> καθιστά άκυρα τα μυστήρια ταύτης.
ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΠΕΣΟΝΤΟΣ ΕΙΣ ΚΕΚΡΙΜΕΝΗΝ ΑΙΡΕΣΙΝ
Πώς κρίνονται τα μυστήρια του Ορθοδόξου, του πεσόντος είς αίρεσιν υπό των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατακεκριμένην;
<<Ουδέν>> έστιν, <<ό μή ειρήκασιν (έχουσι είπει) οι Πατέρες>> (Συμεών Θεσσαλονίκης, PG. 155, 64). Διό και επί τούτου του ζητήματος έρριψαν το φώς της Ορθοδοξίας. Τούτο μαρτυρεί η στάσις των Αγίων και πρός τον αιρεσιάρχην Νεστόριον. Ο Νεστόριος κατηγγέλετο υπό του αγίου Κυρίλλου Αλεξανδρείας, ότι εφρόνει <<τά τού Αρείου>> (Κυρίλλου Αλεξανδρείας, Μ. 4, 1256). Δηλαδή, επίστευε και εκήρυττεν αίρεσιν κατακεκριμένην παρά δύο Οικουμενικών Συνόδων, της έν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και της έν Κωνσταντινουπόλει Β΄ Οικουμενικής Συνόδου. Και όμως, τα υπό του Νεστορίου τελούμενα μυστήρια εθεώρησαν ώς μή άκυρα μέχρι της καθαιρέσεως αυτού παρά της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου. Διό <<των ύπ' αυτού χειροτονηθέντων>> πρό ταύτης της καθαιρέσεως, <<ουδείς καθήρηται (έχει καθαιρεθή) >>, ώς λέγει ο Μ. Φώτιος (PG. 104, 1224).
ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝ
Τί ποιήσουσι, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι; Θα αναμένωσι την συνοδικήν κρίσιν του αιρετικού και μάλιστα, ότε αυτή αργοπορεί ή προβλέπεται κατ' ανθρωπον απραγματοποίητος;
Επίσκοπος, λέγει η Ορθοδοξία, κηρύττων <<αίρεσιν τινα παρά των αγίων Συνόδων ή Πατέρων κατεγνωσμένην>> <<δημοσία>> και <<γυμνή τη κεφαλή έπ' Εκκλησίας>>, συμφώνως πρός την κανονικήν τάξιν της Εκκλησίας τελεί υπό συνοδικήν διάγνωσιν και κρίσιν. Κατά δε τους ιερούς Κανόνας, κατατάσσεται, μετά των <<ψευδεπισκόπων και ψευδοδιδασκάλων>>.
Διό οι Ορθόδοξοι δικαιούνται, ίνα αποτειχισθώσιν έκ τούτου, διακόπτοντες την μετ' αυτού κοινωνίαν και <<πρό συνοδικής διαγνώσεως>> (ΙΕ΄ Κανόνος ΑΒ΄ Συνόδου).
Οι ούτως αποτειχιζόμενοι Ορθόδοξοι δεν <<υπόκεινται>> <<κανονική επιτιμήσει>> άλλ' είναι αξιέπαινοι. Ούτοι είναι άξιοι <<τιμής>> <<πρεπούσης>> <<τοίς Ορθοδόξοις>>. Και <<ού σχίσματι την ένωσιν της Εκκλησίας κατέτεμον, αλλά σχισμάτων και μερισμών την Εκκλησίαν εσπούδασαν ρύσασθαι (να σώσωσι)>> (Αυτόθι). Δηλαδή, η αποτείχισις γίνεται ώς μέσον αντιαιρετικού αγώνος υπέρ της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Οι γνησίως Ορθόδοξοι δεν εφησυχάζουσιν έν τη αποτειχίσει, άλλ' αγωνίζονται κατά της αιρέσεως και υπέρ της Ορθοδοξίας <<άχρι θανάτου>>.
Διό <<εξέλθετε έκ μέσου αυτών και αφορίσθητε (διαχωρισθήτε)>> (2 Κορινθ. στ΄ 17), λέγει ο θείος νόμος, αλλά και <<εώς του θανάτου αγώνισαι περί της αληθείας>>(Σοφ. Σειρ. δ΄ 28) και <<γίνου πιστός άχρι θανάτου>>, και τότε <<δώσω σοι τον στέφανον της ζωής>>.
ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΝΑΙ
Λέγουσι τινές από καρδίας λαλούντες. Εάν δεχθώμεν μή άκυρα τα μυστήρια των ακρίτων αιρετικών, τότε θα δεχθώμεν εγκύρους και τάς ποινάς τούτων κατά των ενισταμένων εναντίον της αιρέσεως Ορθοδόξων.
Έτερον όμως οι άγιοι Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας διδάσκουσι. Δηλαδή, ότι τα μέν μυστήρια των αιρετικών τούτων δεν θεωρούνται άκυρα, άλλ' αί επιβαλλόμεναι παρ' αυτών ποιναί είναι εκκλησιαστικώς άκυροι και ανυπόστατοι. Τούτο έγραφεν ο άγιος Κελεστίνος Ρώμης περί του αιρεσιάρχου Νεστορίου, όστις ετιμώρησεν έν Κωνσταντινουπόλει Ορθοδόξους ενισταμένους κατά της αιρέσεως αυτού. Ήτοι, ότι ούτος <<ουδένα ή καθελείν (να καθαιρέση) ή αποκινήσαι (να αποκινήση έκ της θέσεώς του) ηδύνατο>> (Κελεστίνου Ρώμης, Μ. 4, 1045), καθ' ότι αιρετικός. Από πότε δέ ούκ είχε τοιούτον δικαίωμα; Από την στιγμήν κηρύξεως της αιρέσεώς του <<άφ' ού τοιαύτα (αιρετικά) κηρύττειν>> ήρξατο ( αυτόθι). Διό καταδικαστική απόφασις του αιρετικού Νεστορίου ουδέ πρόσκαιρον ισχύν έσχεν (αυτόθι).
Τουτέστι, τα μέν μυστήρια του πεσόντος είς αίρεσιν Ορθοδόξου λογίζονται άκυρα απο της καθαιρέσεως αυτού, αί δέ ποιναί τούτου είναι άκυροι απο της κηρύξεως της αιρέσεως.
ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Λέγει φιλοκαινοτόμον πνεύμα. Εφ' όσον τα Μυστήρια είναι ισχυρά, καλώς εμμένομεν έν τή αντιπαραδοσιακήν καινοτομία και δεν αποτειχιζόμεθα έκ των ομολογούντων Οικουμενισμόν καινοτόμων!
Τούτο, όμως, είανι ασεβές. Διότι δεν σώζει τον Χριστιανόν μόνο η θεία Χάρις, αλλά <<η Χάρις και η αλήθεια>> (Ιωάν. α΄ 17), κατά το δόγμα του Κυρίου, <<ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δέ απιστήσας κατακριθήσεται>> (Μαρκ. ιστ΄ 16). Κατακριθήσεται δέ, όχι μόνον ο κληθείς είς το άγιον Βάπτισμα και αρνηθείς την σωτήριον κλήσιν όλως, αλλά και ο βαπτισθείς μέν, πεσών δε μετά τούτο είς απιστίαν αιρέσεως αμετανοήτως. Διότι, ενώ το Μυστήριον του Βαπτίσματος έστι Φώς, η αίρεσις είναι <<σκότος το εξώτερον>> (Δαλματίου, Μ. 4, 1257). Τα άγια Μυστήρια, λέγει ο ιερός Κανών, <<τοίς επιμένουσιν έν τή αιρέσει μεγάλην της καταδίκης την τιμωρίαν πορίζουσιν>>. Ούτω γίνεται έν αυτοίς το <<έν τή αληθεία πρός την αιώνιον ζωήν>> <<φωτεινότερον>> <<έν τή πλάνη σκοτεινότερον και πλέον καταδεδικασμένον>> (ΝΖ΄ Κανόνος Συνόδου Καρθαγένης). Διό αί Οικουμενικαί Σύνοδοι απαγγέλλουσι τον φρικτόν αναθεματισμόν <<τοίς κοινωνούσιν έν γνώσει>> τοίς καινοτόμοις <<ανάθεμα>> (Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου Μ. 13, 128).
Υπό το ανάθεμα, λοιπόν, των Οικουμενικών Συνόδων της Εκκλησίας κείνται οι <<έν γνώσει>> (Θεοδώρου Στουδίτου, PG. 99, 1653) κοινωνούντες των Μυστηρίων των υπό κρίσιν καινοτόμων, καίτοι ταύτα είναι εισέτι ισχυρά. Ώς γάρ <<πάν το έν αγνοία καθαρισθήσεται (αυτόθι)>> ούτω το <<έν γνώσει>> (Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, Μ. 13, 128) <<κατακριθήσεται>> (Μάρκ. ιστ΄ 16)
19 Ιουλίου 2020
Δείτε το βίντεο "ΤΟ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΛΑΜΠΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΤΙΣ 3 ΠΛΑΝΕΣ" στο YouTube
17 Ιουλίου 2020
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΥΠΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΨΑΛΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Π.ΜΑΞΙΜΟ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΕΙΑΤΗ Π.ΘΕΟΔΩΡΗΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ Π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΠΕΤΣΩΝ.
Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΥΠΙΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΨΑΛΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΛΑΙΟΥΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ Π.ΜΑΞΙΜΟ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΕΙΑΤΗ Π.ΘΕΟΔΩΡΗΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ Π.ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ ΣΠΕΤΣΩΝ.
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ
''όποιος λέγει ότι το θέμα της αλλαγής του ημερολογίου δεν είναι δογματικό κηρύττει αίρεση, γίνεται αντιπατερικός και διακονεί την κακοδοξία και όχι την ΟΡΘΟΔΟΞΊΑ. Διότι η εγκύκλιος του 1920 ως γνωστόν αναγνωρίζει τους Λατίνους και Προτεστάντες ως αδελφούς εν Χριστώ και όχι αιρετικούς. Την ενότητα της πίστεως, που είναι δόγμα της Εκκλησίας την καταλύει, και την ΜΙΑΝ, ΑΓΙΑΝ, ΚΑΘΟΛΙΚΗΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΝ Εκκλησίαν την εξισώνει με τις συναγωγές των πονηρευομένων, για τις οποίες το Πνεύμα το Άγιον διά του προφήτου Δαυΐδ λέγει: ''εμίσησα εκκλησίαν πονηρευομένων'' (ψαλμ.25). Οι Άγιοι Πατέρες και εμείς οι αμαρτωλοί που προσπαθούμε να ακολουθούμε την ορθόδοξη παράδοση έχουμε καύχημα που είμεθα μακριά (δεν έχουμε κοινωνίας από οικουμενιστάς διότι αυτό μας εγγίζει και μας ενώνει με το Θεό και μας κάνει φίλους και όχι εχθρούς του Θεού) αντιθέτως ο κ. Ν. Σωτηρόπουλος πρωτοστατεί εις την κοινωνία με οικουμενιστές, διαμαρτύρεται μόνο στα λόγια, και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γι' αυτό γράφει ότι είναι αθεΐα. Αφορίστηκε μεν ο κ. Σωτηρόπουλος διότι ήλεγξε βλασφημίες οικουμενιστών, αλλά με το να μην αποτειχίζεται και να παραμένει εις αυτούς, και ενεργοποιεί και δικαιώνει τον αφορισμό του. Κατά φαντασίαν ομολογητής όποιος είπε κάποιος ή ''νυκτερινός θεοσεβής'' κατά τον Άγιο Θεόδωρο τον Στουδίτη, τον ατρόμητο ομολογητή.
Γίνεται και λόγος για τον γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτη πρώην Αγιορείτη κτίτορα μοναστηριών εις Αμερική ως σύγχρονο ομολογητή. Όταν ο Γ. Εφραίμ ήταν ηγούμενος εις Ι.Μ. Φιλοθέου Αγίου Όρους και ετοιμαζόταν ν' αναχωρήσει στο εξωτερικό, αφήνοντας τον διάδοχο (νέο ηγούμενο) ανακοίνωσε σε όλη την αδελφότητα ότι η Παναγία του είπε ότι πρέπει να παύσει το μνημόσυνο του οικουμενιστού Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως και των κοινωνούντων μετ' αυτού και να προσχωρήσει εις την εκκλησία των Ρώσων της διασποράς. Μετά από λίγες ημέρες συγκέντρωσε πάλι την αδελφότητα και είπε ότι η Παναγία του είπε να επαναφέρει το μνημόσυνο του Πατριάρχου. Ο ένας από τους μοναχούς που έφυγαν από τη μονή με ιερή αγανάκτηση έλεγε: ''είναι δυνατόν η Παναγία να λέγει φύγετε από τους οικουμενιστές του φαναρίου είναι προδοσία πίστεως και μετά ξαναεπιστρέψτε;'' Η ίδια η Παναγία μας τότε επί Βέκκου όταν πήγαιναν οι φιλοπαπικοί εις το Άγιον Όρος με στρατό του βασιλέως Ιωάννου Η' του Παλαιολόγου (ο οποίος αναγνώρισε τους Λατίνους το 1274 εις την Λυών και ήθελε να επιβάλλει την ένωση ζητώντας και την συγκατάθεση των Αγιορειτών) φανερώθηκε εις τον Γέροντα της Ι.Μ. Ζωγράφου και είπε: ''έρχονται οι εχθροί του Υιού Μου και Εμού''. Όσοι τελικά στην πράξη ομολόγησαν ότι οι Λατίνοι είναι αιρετικοί και δεν μπορούν να συλλειτουργήσουν μ' αυτούς, διότι μνημόσυνο σημαίνει κοινωνία πίστεως, θανατώθηκαν μαρτυρικά. Οι δε συλλειτουργήσαντες με Λατινόφρονες ως γνωστόν έμειναν τυμπανιαίοι, σκεύη φρίκης και οργής Θεού. Δυστυχώς σήμερα υπάρχουν αγιορείτες μνημονευτές που λέγουν δεν υπήρξαν ποτέ τέτοιοι αδιάλυτοι - τυμπανιαίοι, αλλά τα διαδίδουν ζηλωτές μοναχοί. Και στο βιβλίο του Γ. Χρυσοστόμου επισκόπου (πρώην σχολάρχου Αθωνιάδος) γράφει ότι οι τυμπανιαίοι δεν είναι αλήθεια. Τους διαψεύδουν ο πνευματικός της Ι.Μ. Ξενοφώντος και κωνσταμονίτου Ιερομ. Γαβριήλ Μαλάκης εις ιδιοχειρόγραφον επιστολήν που περιγράφει πως ο ίδιος τους είδε το έτος 1944 εις το σπήλαιον εις τον αρσανά της Ι.Μ. Προδρόμου (Ρουμάνικη σκήτη), ο Γέροντας Δαμασκηνός του Ιερού κελλίου Τιμίου Προδρόμου (Ιβηρίτικο) εγγύς Καρυών που έχουμε την ομιλία του που λέγει πως το 1932 είδε τους τρεις τυμπανιαίους (την ομιλία αυτή καθώς και του Γ. Νήφωνος - Ι. κελλίο Αγ. Άννης - Κολιτσού - Βατοπεδίου, που τους είδε και αυτός, μπορείτε να την ακούσετε στο παρακάτω video):
Επίσης ο προσκυνητής εις Ι.Μ. Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους εις την τράπεζα της μονής που έχει αγιογραφηθεί η παράστασις των οσιομαρτύρων αγιορείτων επί Βέκκου μαρτυρησάντων βλέπει και τους τυμπανιαίους της Λαύρας, το φρικτό αυτό θέαμα.
Όταν ο γέροντας Εφραίμ φιλοθεΐτης ήταν δόκιμος στον γέροντα Ιωσήφ τον Σπηλαιώτη, ο οποίος ήταν τότε ζηλωτής (εις παράταξη Γ.Ο.Χ.), και τον ζητούσε η αστυνομία να παρουσιαστεί στο στρατό, ο γέροντας Ιωσήφ προσευχήθηκε να του δείξει ο Θεός αν είναι σωστή η γραμμή που ακολουθεί. Είδε ότι εις πλοίο ταξίδευαν αγιορείτες, γενομένης τρικυμίας οι μνημονευτές έπιασαν τα σωσίβια, οι δε ζηλωτές Γ.Ο.Χ. τις άγκυρες. Την άλλη μέρα έστειλε τον υποτακτικό του (το νυν γέροντα Εφραίμ πρώην φιλοθεΐτη) και έβαλε μετάνοια εις Λαύρα και όλη η συνοδεία γύρισε με το μνημόσυνο (από την παράταξη Γ.Ο.Χ.-παρασυναγωγή - επέστρεψε εις την κοινωνία του οικουμενισμού). Έρχεται τώρα και στην ερώτηση αν πρέπει να αποτειχιστούν από κακοδοξούντας - οικουμενιστάς άπαντα: ''δεν είναι καιρός ακόμα! αργότερα'' (αχρικαιρικό πνεύμα λοιπόν). Μοναχός μνημονευτής (νυν μακαρίτης ο γερ. Κοσμάς κελλί Εισοδίων Καψάλας) έλεγε σε μοναχό του ακαινοτομήτου αγιορείτικου πληρώματος:''βάζεις το χέρι στην καρδιά και να ειπής ότι ο πάπας είναι 100% αιρετικός και δεν έχει καθόλου χάρη;'' και έλαβε την ακόλουθη απάντηση: ''δεν ντρέπεσαι ολόκληρος άντρας φοράς παντελόνια, θα πέσει το κελλί να μας πλακώσει......θέλεις ξύλο να σε κυνηγάω; τι ανοησίες είναι αυτές;'' Θα λέμε μπορεί η γυναίκα να είναι ολίγο έγκυος; ή είναι ή δεν είναι, ή αιρετικός είναι ή ορθόδοξος. Αυτοί είναι οιμ καρποί της ενόχου σιωπής, της αποστασίας των καιρών μας. Τι άλλο περιμένει να ακούσει κανείς!! Μνημονευτής γέροντας έλεγε: ''αν κοινωνήσει ο Πατριάρχης με όστια σε συλλείτουργο με πάπα, εμείς δεν θα αποτειχιστούμε, δεν θα παύσουμε το μνημόσυνο του, διότι δεν κρίνεται από έναν πεπτωκότα στην πίστη η εκκλησία;
Εις Ι.Μ. Διονυσίου ήταν δόκιμος από Ευρώπη κάποιος νέος που βαπτίστηκε ορθόδοξος. Όταν είδε την προδοσία των οικουμενιστών είπε τον ηγούμενο αν οι αγιορείτες έχουν τους Λατίνους αιρετικούς. Ο ηγούμενος τον έστειλε εις τον γερ. Εφραίμ εις Καρυές (εις Σκήτη Αγ. Ανδρέα), και αυτός αντί να ομολογήσει την αλήθεια ώς όφειλε, τον έστειλε εις τον ηγούμενο της Ι.Μ. Ξηροποτάμου να τον πληροφορήσει (επειδή ήταν εις την επιτροπή επί των αιρέσεων), ο ηγούμενος Ξηροποτάμου δεν έδωσε και αυτός απάντηση αλλά του προέτρεψε να πάει εις π. Αρσένιο Βλιαγκοφτη ως αρμόδιο να τον πληροφορήσει. Δικαίως πολλοί γέροντες όπως ο μακαρίτης Ιερ. Θεοδώρητος Μαύρος έλεγαν: ''ντρέπομαι που είμαι Αγιορείτης''. Ο ίδιος ο παπα-Θεοδώρητος όταν τον ρώτησε λαϊκός προσκυνητής αν πρέπει να περιμένουν οι νεο-ημερολογίτες να ενημερώσουν τον λαό πριν παύσουν το μνημόσυνο των οικουμενιστών επειδή και οι γέροντες π. Παΐσιος και π. Πορφύριος παρέμειναν σε κοινωνία με κακοδόξους, έλαβε την εξής απάντηση:''εσείς οι νεοημερολογίτες έχετε την ενότητα υπεράνω του δόγματος της αληθείας και παθαίνετε ότι έπαθαν και οι παπικοί. Αντί να διαχωρίσουν τη θέση τους και να απομακρυνθούν από πάπα και λυκοποιμένες, έφθασαν σε αυτά τα χάλια. Όχι ένας Παΐσιος και Πορφύριος αλλά πολλοί τέτοιοι και αν είναι δεν θα μας γίνουν παράδειγμα προς μίμηση, διότι οι Άγιοι Πατέρες λέγουν: ''αν ο επίσκόπος σου είναι αιρετικός, φεύγε από αυτόν, διότι είναι λύκος με δορά προβάτου, απώλεια ψυχών εργαζόμενος'', φθάσαμε δηλαδή να έχουμε ορθόδοξο τυπικό, παπική διοίκηση και προτεσταντικό τυπικό.
Ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς πιστεύει ότι το θέμα του ημερολογίου είναι θέμα 13 ημερών μόνο. Έλεγε αυτό προ ετών και στον ιερομ. Χρύσανθο καψαλιώτη και έλαβε την απάντηση ότι το πρώτο βήμα του οικουμενισμού είναι η αλλαγή του ημερολογίου και αναγνωρίζει τους αιρετικούς ως ορθοδόξους, άρα αφού καταλύεται η μοναδικότης -ΑΛΗΘΕΙΑ- της ορθοδοξίας και ενότης της πίστεως, είναι θέμα δογματικό.
Ο π. Επιφάνειος Θεοδωρόπουλος διακονούσε και ρίζωσε η μεγαλύτερη αίρεση εις την εκκλησία, ότι μπορείς να διαμαρτύρεσαι μόνο στα λόγια για το αιρετικό πιστεύω του επισκόπου σου ή ιερέως, αλλά να μην απομακρύνεσαι από αυτόν και να παύσεις το μνημόσυνο του, διότι θα κάνεις σχίσμα. Δηλαδή πλήρης διαστροφή και καταπάτηση των Ιερών Κανόνων που επιβάλλουν - υποχρεώνουν τον πιστό να κόψει κοινωνία από τον κακόδοξο ιεράρχη σώζοντας έτσι την εκκλησία από το σχίσμα και την αίρεση, ενώ σε αντίθεση ο π. Επιφάνειος έλεγε και έγραφε και δίδασκε πως οι Ιεροί Κανόνες αποτειχίσεως είναι δυνητικοί. Πόσο δίκαιο είχαν οι γέροντες π. Μάξιμος Αγιοβασιλειάτης και π. Θεοδώρητος όταν έλεγαν για την λύση του εκκλησιαστικού προβλήματος των δύο άκρων (οικουμενισμού-παρατάξεις Γ.Ο.Χ.) όπως διαβάζουμε εις το περιοδικο αγιορείτης τεύχος 13 για την κανονική και νόμιμη άθληση, σε αντίθεση με ότι γίνεται σήμερα με τις όσες παρατάξεις Γ.Ο.Χ., που αντί να δακτυλοδεικτούν την ορθόδοξη θεάρεστη ένσταση για την συγκρότηση πανορθοδόξου συνόδου προς επίλυση των κακώς εχόντων (βιβλίο: αποστασία και διχασμός), αυτοί αυθαιρέτως και όλως αντικανονικώς γίνονται τροχοπέδη-εμπόδιο προς επίλυση του εκκλησιαστικού προβλήματος, αφού οι ίδιοι ως παρασυνάγωγοι - με δημιουργία παράλληλων συνόδων - οικοιοποιήθησαν και σφετερίστηκαν αποφάσεις Ιερών Εκκλησιαστικών Συνόδων (άκυρα μυστήρια - βαπτίσματα - τριήμερα νηστείας προ Θ. Κοινωνίας - κλπ...κλπ...κλπ...)
ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑ ΑΜΗΝ






















