ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ ΟΔΟΣ ΚΑΘΑΡΣΕΩΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΘΕΩΣΕΩΣ Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν σεμνοτάτην ἐν μοναζούσαις Ξένην Μοναχήν. ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

ΟΔΟΣ ΚΑΘΑΡΣΕΩΣ ΦΩΤΙΣΜΟΥ

ΚΑΙ ΘΕΩΣΕΩΣ

Ἐπιστολὴ πρὸς τὴν σεμνοτάτην ἐν μοναζούσαις Ξένην Μοναχήν.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ ΘΕΟΚΛΗΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Πρὶν τὰ τελευταῖα εἴκοσι ἔτη, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ἦτο σχεδὸν ἄγνωστος εἰς τὸν Ὀρθόδοξον Ἑλλαδικὸν χῶρον, ὄχι μόνον εἰς τοὺς πολλοὺς Χριστιανούς, ἀλλὰ καὶ εἰς αὐτοὺς τοὺς διανοουμένους καὶ τοὺς Θεολόγους ἀκόμη. Εἶναι ἀρκετὸν νὰ ρίψῃ κανεὶς ἓν βλέμμα μόνον εἰς τὴν ἐν χρήσει ἀπὸ πεντηκονταετίας «Πατρολογίαν» τοῦ καθηγητοῦ τοῦ ἐν Ἀθήναις Πανεπιστημίου Δ. Μπαλάνου, διὰ νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ἡ ἄγνοια περὶ τὸ θειότατον πρόσωπον τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἦτο προτιμωτέρα τῆς μεταχειρίσεως, ποὺ ὑφίστατο ἀπὸ Ὀρθοδόξους Θεολόγους.

Δὲν θὰ ἐπεκταθῶμεν, ὡς πρὸς ποίους ἀνήκει ἡ τιμὴ τῆς ἀποκαλύψεως τῆς παλαμικῆς Θεολογίας, ἥτις ἀποτελεῖ μίαν δόξαν τῆς Ὀρθοδοξίας. Πάντως ἀπὸ εἰκοσαετίας καὶ ἐντεῦθεν, πολλὰ συνετέλεσαν εἰς τὴν προβολὴν τῆς ἁγίας μορφῆς τοῦ Παλαμᾶ καί, κατ᾿ἐπέκτασιν, εἰς τὸν ἀναβαπτισμὸν τῆς ἀκαδημαϊκῆς Θεολογικῆς σκέψεως ἐντὸς τῶν κρυσταλλίνων ὑδάτων καὶ τῶν ἁγιοπνευματικῶν ἐμπειριῶν τῆς ἀκραιφνοῦς Ὀρθοδόξου Θεολογίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου.

Ἤδη, οὐδεὶς Θεολόγος Ὀρθόδοξος, πάσης γλώσσης, σεβόμενος ἑαυτόν, δύναται νὰ θεολογήσῃ χωρὶς νὰ ἀναχωρήσῃ ὡς ἀπὸ ἀφετηρίαν, ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἁγίου Γρηγορίου. Πρέπει δὲ νὰ διευκρινισθῇ, ὅτι ἡ διδασκαλία του δὲν εἶναι ἀπομεμονωμένον τι θεωρητικὸν σύστημα, εἷς «Παλαμισμός» ὡς ἤθελον αὐτὴν οἱ ἀγνοοῦντες - ἀλλὰ αὐτὴ αὕτη ἡ ὀρθόδοξος πνευματικὴ παράδοσις, τὴν ὁποίαν, ἐκ λόγων ἱστορικῶν, ὑπεχρεώθη νὰ ἀναπτύξῃ μετ᾿ ἰδιαζούσης σαφηνείας καὶ δυνάμεως. Τὸ δὲ θεμελιῶδες χαρακτηριστικὸν τῆς Ὀρθοδόξου πνευματικῆς παραδόσεως, εἶναι ὁ πραγματισμός, τὸ γεγονός, ἡ ὑπαρκτικότης, ὁ πνευματικὸς ρεαλισμός, ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν ἄνευ «ἀντικρύσματος» Δυτικὸν συλλογισμόν.

Ἐν τῇ Ὀρθοδοξίᾳ ἡ θεολογία ἀποτελεῖ μαρτυρίαν τῆς ἐν ἁγίῳ Πνεύματι καθολικῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας. Ἀγνοοῦμεν δέ, ὡς σωφρονοῦσα Ἐκκλησία, πᾶσαν ἄλλην μεθοδολογίαν, ποὺ δὲν ἐκπορεύεται ἀπὸ ἐσωτερικὰ γεγονότα καθολικῆς καὶ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι πείρας καὶ ζωῆς. Καὶ δὲν δυνάμεθα νὰ ἐννοήσωμεν τὴν Δυτικὴν σκέψιν, τὴν μεταβαλλομένην εἰς θεολογίαν, βάσει τῶν Ἀριστοτελικῶν κατηγοριῶν διανοήσεως, ἐπὶ τῷ λόγῳ τῆς ἀνυπαρξίας τῆς μυστικῆς σχέσεως Θεοῦ καὶ ψυχῆς, διὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν Του, τὴν ὁποίαν ἀρνεῖται.

Διὸ καὶ σήμερον, ὅτε οἱ ἄνθρωποι ἀπέλπιδες, ὕστερα ἀπὸ τὴν πικρὰν πεῖραν τῆς τῶν πάντων γεύσεως, ζητοῦν διψαλέως πηγὰς ἀναψύξεως καὶ μίαν λυτρωτικὴν ὑπαρξιακὴν αἴσθησιν, ἡ Ὀρθόδοξος ὑπαρξιακὴ πνευματικὴ παράδοσις, ἐκφραζομένη διὰ τῆς πλουσιωτάτης Παλαμικῆς γραμματείας, ἀποτελεῖ μοναδικὴν προσφορὰν εἰς τὴν ἀγχώδη ἐποχήν μας. 

Ἑπόμενον εἶναι νὰ χαίρῃ πᾶς τις Ὀρθόδοξος διὰ τὴν πλήθυνσιν τῶν περὶ τὸν Ἅγιον Γρηγόριον μελετῶν καὶ διὰ τὴν ἔκδοσιν τῶν Ἀπάντων του, ὑπὸ τοῦ ἐν Θεσσαλονίκῃ Ἱδρύματος Πατερικῶν Μελετῶν.

Ἐκ τοῦ κειμένου τούτου προκύπτει, ὅτι τὴν Ἐπιστολὴν -Λόγον ἔγραψεν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μετὰ τὴν τετραετῆ σχεδὸν φυλάκισίν του ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἤτοι μετὰ τὸ ἔτος 1345. Ἐκδηλώνει τὴν ἀπαρέσκειάν του νὰ γράφῃ, ἐκτὸς τοῦ λόγου, ὅτι κινδυνεύουν νὰ παρανοηθοῦν τὰ γραπτά του, ὡς συνέβη καὶ κατὰ τὴν περίοδον τῶν Ἡσυχαστικῶν ἐρίδων, ἀλλὰ καὶ διότι ἡ συγγραφὴ ἀντίκειται πρὸς τὴν ἐσωστρέφειαν τῶν Ἡσυχαστῶν. Παρὰ ταῦτα ὅμως, δι᾿ ὑπακοήν, ἀποφασίζει νὰ γράψῃ τὰς ἀπόψεις του.

Ὅπως ἀνεφέρθη καὶ ἀνωτέρῳ, ὅ,τι γράφει ὁ Ἅγιος Πατήρ, δὲν εἶναι στοχασμός, δὲν εἶναι φανταστικὴ σύλληψις, εἶναι ξένον πρὸς τὴν φιλοσοφίαν, εἶναι ἄσχετον πρὸς τὸν συλλογισμόν. Εἶναι προσωπικὴ ἐμπειρία, εἶναι μεθέξεως τοῦ Θείου καρπός, εἶναι ἀκτινοβολία ἐκ τῆς μυστικῆς συναντήσεως τῆς ἐν Χριστῷ κεκαθαρμένης ψυχῆς του μετὰ τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὸ καὶ ἡ ἀνάπτυξις τοῦ ὅλου θέματός του, γίνεται ὄχι μὲ βάσιν τοὺς κανόνας τοῦ καλολογικῶς γράφειν, ἀλλὰ κατὰ μίαν ἐσωτερικὴν «τάξιν» καὶ «ἐπαγωγήν», κατὰ τὴν πεῖραν τῆς ἐσωτερικῆς καθάρσεως, ἐλλάμψεως καὶ μυστικῆς ἑνώσεώς του, ὅπως παρατηρεῖται εἰς ὅλους τοὺς ἁγίους Πατέρας. Οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπεβάλλοντο εἰς κάματον συγγράφοντες, ἀλλ᾿ ἁπλῶς ἐμαρτύρουν τὰ βιώματά των κατὰ τὴν τάξιν τοῦ πνευματικοῦ νόμου, τῆς «νομίμου ἀθλήσεως», ποὺ ἄρχεται ἐκ τοῦ πολέμου κατὰ τῶν παχυλοτέρων παθῶν, διέρχεται διὰ τῆς ἀπαθείας καὶ καταλήγει - ἂν ὑπάρχῃ κατάληξις εἰς τὴν πορείαν πρὸν τὸν ἄπειρον Θεὸν ἐν τῷ φωτὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος.

Ἔτσι δὲ ἐξηγεῖται καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι, διὰ τοὺς Πατέρας, ἦτο ἀνύπαρκτος ὁ κάματος τοῦ νοῦ, ἡ διανοητικὴ ὑπερκόπωσις, παρὰ τὸ πλῆθος τῶν συγγραφῶν των, ἐνῶ συγχρόνως ἐνήστευον, ἠγρύπνουν καὶ προσηύχοντο ἀδιαλείπτως.

Ἡ ἐπιστολή, λοιπόν, πρὸς Ξένην, ἀκολουθεῖ τὴν ὁδόν, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν ζωὴν τῆς ψυχῆς. Διὸ καὶ ἀναχωρεῖ ἀπὸ τὴν διαπίστωσιν, ὅτι ἡ ἀθάνατος οὐσία τῆς ψυχῆς ἀποθνήσκει ἠθικῶς ἐκ τῆς ἁμαρτίας καὶ ἀποφαίνεται, ὅτι ζωὴ κυρίως εἶναι ἡ ἕνωσις τῆς ψυχῆς μετὰ τοῦ Θεοῦ. Κατόπιν ἀναπτύσσει, ὅτι ὁ παρὼν καιρὸς ἀποτελεῖ χορηγίαν φιλάνθρωπον τοῦ Θεοῦ πρὸς μετάνοιαν.

Ἐν συνεχείᾳ ἀξιολογεῖ τὴν παρθενίαν ἔναντι τοῦ ἐγγάμου βίου, τὴν ὁποίαν θεωρεῖ ἀνωτέραν, ἀλλὰ καὶ διευκολύνουσαν τὴν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς, ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὸν γάμον, ὅστις εἶναι πλήρης θλίψεως καὶ ἐμποδίων. Ἐννοεῖται δέ, ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει εἰς τὴν νύμφην τοῦ Χριστοῦ -Μοναχὴν οὐδεμίαν δυνατότητα σχέσεών της μετὰ τῶν κατὰ σάρκα συγγενῶν της.

Μοναδικὸς εἶναι ὁ ἅγιος Γρηγόριος εἰς τὴν ἀνάπτυξιν τοῦ «μακαρισμοῦ τῶν πτωχῶν ἐν πνεύματι», τὸν ὁποῖον βλέπει ὡς τὴν βάσιν πάσης πνευματικῆς ἐργασίας ἐν συνδιασμῷ πρὸς τὸ πένθος. Ὁ ἴδιος ἔχει βαθυτάτην καὶ μακρὰν ἐμπειρίαν τοῦ πένθους καὶ τῶν δακρύων, ὅτε διήρχετο τὰς μακρὰς καὶ λευκὰς νύκτας του εἰς τὰς ἐρήμους τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὀλολύζων καὶ στενάζων διὰ τῆς συνταρακτικῆς κραυγῆς πρὸς τὴν Θεοτόκον· «Φώτισόν του τὸ σκότος, φώτισόν μου τὸ σκότος». Καὶ εἶναι δὲ ἐντεῦθεν γνωστὴ ἡ ἐμφάνεια τῆς Θεοτόκου ἐπανειλημμένως πρὸς τὸν ἀγαπητόν της Γρηγόριον ὡς καὶ τὸ χάρισμα τῆς Θεολογίας, ὅπερ ἐδωροφόρησεν εἰς αὐτόν…

Κατόπιν τῆς περὶ πένθους ἀναλύσεως, μεταβαίνει εἰς τὸ ἀνθρωπολογικὸν πρόβλημα τοῦ «τριμεροῦς» τῆς ψυχῆς, διὰ νὰ ἀναπτύξῃ τὸ θέμα τῶν σχέσεων τοῦ θυμικοῦ, τοῦ λογιστικοῦ καὶ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ μὲ τὰ ἀνάλογα πάθη, τῆς φιλαργυρίας, τῆς κενοδοξίας, τῆς ἀνθρωπαρεσκείας, τῆς γαστριμαργίας καὶ ἄλλα.

Μετὰ ταῦτα, ἀφοῦ ἀναφέρει τὰς διαφόρους μορφὰς καὶ τὰς ἐνεργείας τῶν παθῶν, ὑποδεικνύει ὡς βασικὰ μέσα θεραπείας τὴν ἄσκησιν, τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν προσευχήν. Ἐπίσης ἀναλύει τὴν φύσιν τῶν πειρασμῶν, τοὺς ὁποίους θεωρεῖ ἀπαραιτήτους διὰ τὴν ὑγείαν τῆς ψυχῆς καὶ τὴν ὡρίμανσίν της εἰς τὰς ἀρετάς, ἐφ᾿ ὅσον, βεβαίως, ὑπομένει τις μετ᾿εὐχαριστίας.

Ἐπανερχόμενος ὁ Ἅγιος εἰς τὸ ἀγαπητόν του θέμα τοῦ πένθους καὶ τῆς πτωχείας, ποὺ ἐμακάρισεν ὁ Κύριος, ἐξαίρει τὰς εὐεργετικὰς ἐνεργείας των ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ ἐπισημαίνει τὰς ἀντιπνευματικὰς μορφάς των, αἵτινες ὁδηγοῦν εἰς τὸν θάνατον τῆς ψυχῆς. Ἀκολούθως ἐκθέτει τὰς προϋποθέσεις ἀποκτήσεως τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ, τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ἀγάπης, καρπὸς ἄμεσος τῶν ὁποίων εἶναι ἡ χαρὰ καὶ «ὁ γέλως τῆς ψυχῆς».

Κατὰ τρόπον ἁγιοπνευματικῶς ἐπαγωγικόν, ὁ νοῦς, τοῦ οὕτω πως σχόντος τὴν ταπείνωσιν καὶ τὴν ἀγάπην, ἀνέρχεται ὑπεράνω ὄχι μόνον τῆς νοήσεως, ἀλλὰ καί τῶν νοητῶν καὶ εἰσέρχεται ἐντὸς τοῦ φωτὸς τῆς Ἁγίας καὶ μακαρίας Τριάδος. Τότε δέ, ὄχι μόνον ὁ νοῦς ἀπολαμβάνει τοῦ θείου καὶ ἀκτίστου φωτός, ἀλλὰ μεταδίδει καὶ πρὸς τὸ σῶμα «πολλὰ τοῦ θείου κάλλους τεκμήρια», ὁπότε ὁ ἄνθρωπος, λόγῳ τῆς ἕξεως ἐν τῇ ἀρετῇ, καθίσταται δυσκίνητος ἢ ἀκίνητος πλέον πρὸς τὸ κακόν. Εἰς τὴν κατάστασιν δὲ αὐτὴν ἀκολουθοῦν χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὡς τῆς διοράσεως καὶ προοράσεως.

Τελευτῶν, ὁ μέγας Ἡσυχαστὴς καὶ μύστης τῶν μυστηρίων τοῦ Θεοῦ, ἐπανέρχεται διὰ νὰ ὑπογραμμίσῃ τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς καὶ τῆς προσλήψεως τοῦ πνευματικοῦ πένθους, ὅπερ ἀποτελεῖ πηγὴν ἀγαλλιάσεως. Καὶ διὰ μιᾶς τελευταίας ἀποστροφῆς, ἀπευθύνεται μετ᾿ ἐμφάσεως πρὸς τὴν Μοναχὴν Ξένην: «Ἀλλὰ δεῦτε καὶ ἡμεῖς ἐν μακαριστῇ πτωχείᾳ προσπέσωμεν καὶ κλαύσωμεν ἐναντίον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν· ἵνα καὶ τὰ προημαρτημένα ἀπαλείψωμεν καὶ πρὸς τὴν κακίαν ἀκινήτους ἑαυτοὺς ποιήσωμεν καὶ τοῦ Παρακλήτου ἐπιτύχωμεν».

Ἡ πρὸς Ξένην Ἐπιστολὴ ἐποτελεῖ σύνοψιν τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Γρηγορίου. Βάσει αὐτῆς τῆς μεθοδολογίας, συγκροτουμένης ἐξ Εὐαγγελικῶν καὶ παραδοσιακῶν στοιχείων, διώδευσαν τὰ πλήθη τῶν Ἁγίων τὴν «στενὴν καὶ τεθλιμένην ὁδόν». Διὰ τὴν ἐποχήν μας ἔχει σημαντικὴν σημασίαν, διότι ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν ἀνθρωπιστικῶν ρευμάτων, τὰ ὁποῖα πνέουν ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας, νοθεύεται ἡ πνευματικὴ Ὀρθόδοξος παράδοσις, μὲ συνέπειαν, ἀντὶ νὰ πορευώμεθα εἰς τὸ φῶς καὶ τὴν ζωὴν καὶ τὴν αἰωνίαν ἀγαλλίασιν, ἀποτελματούμεθα εἰς τὴν περιοχὴν τῶν σκοτεινῶν καὶ δαιμονικῶν παθῶν μας. Ἐντεῦθεν χάνομεν τὰ Ὀρθόδοξα κριτήρια καὶ ἀρχίζομεν νὰ φιλοσοφῶμεν, παραδιδόμενοι εἰς τοὺς ἀκαθάρτους διαλογισμούς μας καὶ τὰ ἰνδάλματα τῆς ἐμπαθοῦς καρδίας μας. Ἑπόμενον δὲ εἶναι νὰ μὴ θεωρῶμεν τὸν Μοναχισμὸν ὡς «φῶς κοσμικοῖς», ὅπως ἦτο, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἐν τῇ ἁγίᾳ Ὀρθοδοξίᾳ, τῆς ὁποίας ἀποτελεῖ τὸ γνησιότερον ἐκπορευτὸν καὶ τὸν ἁπλανῆ πνευματικὸν κανόνα ζωῆς ὅλης τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτὰ ἔγραφα (Μοναχὸς Θεόκλητος Διονυσιάτης) κατὰ τὴν α’ ἔκδοσιν ἐν μεταφράσει τῆς Ἐπιστολῆς πρὸς τὴν σεμνοτάτην Ξένην τὸ 1974. ( Ἔκδοσις Ὀρθοδόξου Κυψέλης Θεσ/νίκη 1974)

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΙΜΝΑΝ

Σὲ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ ζήσουν ἐντελῶς ἡσυχαστικῶς, εἶναι δυσάρεστη ὄχι μόνο ἡ συναναστροφὴ μὲ τοὺς λαϊκούς, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Μοναχούς, διότι διακόπτεται ἡ συνεχὴς καὶ γλυκυτάτη μὲ τὸν Θεὸν ἕνωσις. Καὶ τὸ ἑνιαῖο τοῦ νοῦ, στὸ ὁποῖο συνίσταται ὁ ἔσω καὶ ἀληθινὸς Μοναχός, σχίζεται σὲ δύο καὶ κάποτε σὲ πολλὰ μέρη. Γι᾿αὐτὸ καὶ κάποιος ἅγιος Πατήρ, ὅταν ρωτήθηκε «γιατὶ ἀποφεύγει τοὺς ἀνθρώπους»; ἀπάντησε ὅτι, «ἐπειδὴ δὲν μπορῶ ταυτοχρόνως νὰ εἶμαι μὲ τὸν Θεὸν καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους». (ἐννοεῖ τὸν ἅγιο Ἀρσένιο).

Ἄλλος πάλι ἅγιος Πατήρ, ἀναπτύσοντας ἐκ πείρας τὸ σημεῖο αὐτό, λέγει ὅτι «ὄχι μόνο ἡ συναναστροφή, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ θέα τῶν ἀνθρώπων δύναται νὰ βλάψῃ τὴν σταθερότητα τῆς ἡσυχίας, ἐκείνων ποὺ ἡσυχάζουν κατὰ διάνοιαν». (Ἀββᾶς Ἰσαὰκ Σῦρος).

Ἂν κανεὶς ἐξετάση ἀκριβέστερα, καὶ αὐτὴ ἡ μνήμη τῆς ἀναμονῆς κάποιου καὶ τῆς συναναστροφῆς μαζί του, δὲν ἀφήνει ἀσάλευτο τὸ νοερὸ μέρος τῆς ψυχῆς.  Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ συγγράφει καλύπτει τὸν νοῦ του μὲ θορυβώδεις μέριμνες. Καὶ ἂν μὲν αὐτὸς ποὺ γράφει εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐπρόκοψαν καὶ ἔφθασαν στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, λόγῳ ψυχικῆς ὑγείας, ἔχει μὲν ἐνεργοῦσα τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἔστω γράφοντας, πάντως ὅμως χωρὶς τὴν ἀμεσότητα καὶ καθαρότητά της. Ἂν ὅμως αὐτὸς ποὺ γράφει εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ πέφτουν σὲ πολλὰ ψυχικὰ νοσήματα καὶ πάθη, ὅπως ἀληθινὰ εἶμαι ἐγώ, καὶ ποὺ ἔχουν ἀνάγκη νὰ βοοῦν συνεχῶς πρὸς τὸν Θεόν, «ἴασαί με, ὅτι ἥμαρτόν σοι», δὲν εἶναι λογικὸ νὰ γράφουν πρὸ τῆς θεραπείας των, νὰ ἐγκαταλείπουν τὴν προσευχὴ καὶ νὰ ἀσχολοῦνται ἑκουσίως μὲ ἀδιάφορα πράγματα. Ἐκτὸς αὐτοῦ, ἐκεῖνος ποὺ γράφει ἀναστρέφεται μὲ μὴ παρόντες ἄνθρωπους, μὲ τίς συγγραφές. Ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια καὶ σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους μεταδίδονται τὰ γραπτά - καὶ σ᾿ἐκείνους ποὺ δὲν ἤθελε ἀκόμη -τὰ ὁποῖα παραμένουν καὶ μετὰ τὴν ἀποβίωσι τοῦ συγγραφέως.

Γι᾿ αὐτὸ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς μεγάλους Ἡσυχαστὰς Πατέρας δὲν ἤθελαν νὰ γράψουν τίτοτε, ἂν καὶ ἦσαν σὲ θέσι νὰ γράψουν ὠφελιμώτατα καὶ σπουδαῖα πράγματα.

Ἐγὼ ὅμως, ἂν καὶ ὑστερῶντας σὲ ὅλα ἀπέναντι στὴν ἀκρίβεια τῶν Πατέρων, συνήθιζα νὰ γράφῳ, ἀλλὰ ὅταν ἦταν ἀνάγκη. Τώρα ὅμως, μὲ κατέστησαν ἀπρόθυμο στὸ νὰ γράφῳ, αὐτοὶ ποὺ μὲ φθονεροὺς ὀφθαλμοὺς εἶδαν ὡρισμένες συγγραφές μου, ζητῶντας ἀφορμὲς γιὰ νὰ μὲ βλάψουν (ἐννοεῖ τὸν Βαρλαὰμ καὶ τοὺς λοιποὺς ἀντιπάλους του). Οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν Ἅγιο Διονύσιο τὸ Ἀρεοπαγίτη, ἐπηρεάζονται παθολογικῶς ἀπὸ τὰ ἀλφαβητικὰ στοιχεῖα. Ἀπὸ τίς ἄνευ οὐσίας γραμμὲς καὶ συλλαβὲς καὶ ἀκαθόριστες λέξεις, ποὺ δὲν εἰσέρχονται στὸ νοερὸ τῆς ψυχῆς των. Καὶ εἶναι, ἀλήθεια, παράλογο καὶ χυδαῖον, ἀλλὰ καὶ μὴ χαρακτηριστικὸν ἐκείνων, ποὺ θέλουν νὰ θεολογοῦν τὸ νὰ μὴ προσέχουν στὴν οὐσία καὶ τὸν σκοπὸ τῶν λόγων, ἀλλὰ στὶς λέξεις.

Ἐγὼ ὅμως γνωρίζω, ὅτι δικαίως ἔγινα στόχος στὶς κατηγορίες ἐκείνων, ὄχι διότι δὲν ἔγραψα σύμφωνα μὲ τοὺς ἁγίους Πατέρας. Αὐτὸ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Χριστοῦ καταφαίνεται στὰ γραπτά μου. Ἀλλὰ διότι συνέγραψα γιὰ θέματα γιὰ τὰ ὁποῖα δὲν ἤμουν ἄξιος.

Σὰν ἄλλος Ζᾶν, ὁμοίως ἐπιχείρησα νὰ συγκρατήσῳ μὲ τὸν λόγο τὸ ὄχημα τῆς ἀληθείας, ποὺ κινδύνευε νὰ ἀνατραπῇ (Βασιλ. στ'6-7). Πάντως ἡ τιμωρία, ποὺ ἐδέχθηκα ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν ἦταν σὲ βαθμὸ ὀργῆς, ἀλλὰ μετρίας παιδεύσεως. Γι᾿αὐτὸ καὶ οἱ ἀντίπαλοι δὲν ἐπετράπη νὰ μὲ ἐξολοθρεύσουν. Ἀσφαλῶς ὅμως καὶ τοῦτο ἦταν ἀπὸ τὴν ἀναξιότητά μου. Διότι ἐγὼ δὲν ἤμουν ἄξιος οὔτε ἱκανός, ὅπως ἦταν ἑπόμενο, νὰ πάθῳ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας καὶ ἔτσι νὰ γίνῳ μὲ χαρὰ κοινωνὸς τῶν παθημάτων τῶν Ἁγίων.

Τί λοιπόν; Ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, ποὺ φέρει ἀκόμη ἄφθορο τὸ σῶμα του, ὁ ἑνωμένος μὲ τὴν ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία τῶν πρωτοτόκων, ποὺ περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον μὲ ἀσφάλεια καὶ σαφήνεια συνέγραφε γλυκύτατα, αὐτὸς ὁ τόσο μέγας, δὲν ἐξεκόπη ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν καταδικάσθη σὲ ἐξορία τάχα φρονῶντας καὶ γράφοντας τίς αἱρέσεις τοῦ  Ὠριγένους; Ἀλλὰ λέγει καὶ ὁ κορυφαῖος Πέτρος τοῦ κορυφαίου χοροῦ τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου, ὅτι οἱ τότε ἀμαθεῖς, τὰ δυσνόητα στὶς ἐπιστολὲς τοῦ μεγάλου Παύλου «ἐστρέβλουν πρὸς τὴν ἰδίαν αὐτῶν ἀπώλειαν» (Β'Πέτρ. γ'16).

Ἐγὼ ὅμως, γιὰ τὴν μικρὴν ἐνόχλησι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐστράφησαν ἐναντίον μου, ἂν καὶ κατεδικάσθησαν συνοδικῶς, ἐσκεπτόμουν νὰ ἀπόσχῳ τελείως ἀπὸ συγγραφές, ἐὰν σὺ τώρα, ὧ Ἱερὰ Πρεσβῦτις, δὲν ἐρχόσουν μὲ παρακλήσεις χρησιμοποιῶντας ἱκετευτικὰ γράμματα καὶ μηνύματα. Ἕως ὅτου μὲ ἔπεισες νὰ σοῦ ἀποστείλῳ πάλι παραινετικοὺς λόγους, ἂν καὶ γιὰ σένα δὲν ὑφίσταται πολλὴ ἀνάγκη παραινέσεων. Διότι ἔχεις, χάριτι Χριστοῦ, μαζὶ μὲ τὴν γεροντικὴν ἡλικία καὶ τὴν ἰσχυρὴ σύνεσι. Καὶ διότι ἀνέγνωσες τὸν νόμο τῶν Ἱερῶν παραγγελμάτων μὲ πολυετῆ πρᾶξι, διαμοιράζοντας τὸν βίο σου πότε στὴν ὑπακοὴ καὶ πότε στὴν ἡσυχία. Διὰ τῶν ὁποίων κατέστησες λεῖο τὸ σκεῦος τῆς ψυχῆς καὶ κατάλληλο γιὰ νὰ δεχθῇ καὶ νὰ συντηρήσῃ τὰ θεῖα χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα. Ἀλλὰ τέτοια εἶναι ἡ φύσις τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ἐκυριεύθη ἀπὸ τὸν φόβο τῆς πνευματικῆς διδασκαλίας. Γι᾿αὐτὸ καὶ ἡ Σοφία λέγει περὶ αὐτῆς ὅτι, «οἱ τρώγοντές με ἔτι πεινάσουσι». Καὶ ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος ἐμβάλλει στὴν ψυχὴ τὸν πόθον αὐτόν, λέγει γιὰ τὴν Μαρία ποὺ ἐπροτίμησε τὴν ἀγαθὴν μερίδα», ὅτι «οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿αὐτῆς» (Λουκ. ι',42).

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Οἱ λόγοι αὐτοὶ ὁμοίως πρέπουν σὲ σένα καὶ στὶς ἐν Κυρίῳ θυγατέρες (Μοναχὲς) τοῦ Μεγάλου Βασιλέως, ποὺ ζοῦν ὑπὸ τὴν πνευματική σου καθοδήγησι. Καὶ μάλιστα στὴν σύνεσί σου, τὴν ὁποίαν ἔχεις ἐκ καταγωγῆς, ἀφοῦ ποθῆς νὰ νυμφευθῇς, τὸν χορηγὸ τῆς ἀφθαρσίας (Χριστόν), Αὐτόν, τὸν Ὁποῖον μιμεῖσαι. Ὅπως Ἐκεῖνος ἀνέλαβε ὑπὲρ ἡμῶν ἀληθέστατα τὴν δουλικὴ μορφή μας ἐπῆρες καὶ σὺ τὴν τάξι τῶν ἀρχαρίων, ποὺ ἔχουν τὴν ἀνάγκη διδασκαλίας. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐγώ, ἂν καὶ δὲν ἔχω λόγους καὶ μάλιστα τέτοιους λόγους, ἀλλὰ χάριν ὑπακοῆς καὶ γιὰ νὰ πράξῳ τὴν ἐντολὴν Ἐκείνου ποὺ εἶπε, ὅπως «δίδωμεν τῷ αἰτοῦντι» (Ματθ. ε’42), φανερώνοντας ἔτσι τὴν πρόθεσί μου, θὰ ἀποδώσω τὸ χρέος τῆς κατὰ Χριστὸν ἀγάπης.

Γνώριζε, λοιπόν, ὦ Ἱερὰ Πρεσβῦτις, μᾶλλον δέ, ἀπὸ σένα ἂς μανθάνουν οἱ παρθένες, οἱ ὁποῖες ἐπροτίμησαν νὰ ζοῦν κατὰ Θεόν, ὅτι ὑπάρχει θάνατος καὶ σὲ αὐτὴ τὴν ψυχὴ ἀκόμη, ἡ ὁποία εἶναι ἐκ φύσεως ἀθάνατος· ὅπως καὶ ὁ ἠγαπημένος Θεολόγος λέγει· «ἔστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον καὶ ἔστιν ἁμαρτία μὴ πρὸς θάνατον» (Α’Ἰω. ε’, 16-17). Θάνατο δὲ ἐδῶ, ἐννοεῖ βεβαίως τὸν ψυχικόν. Καὶ ὁ Μέγας Παῦλος λέγει, ὅτι «ἡ λύπη ἡ κατὰ κόσμον γεννᾷ τὸν θάνατον», ψυχικόν (Β'Κορ. ζ', 10). Καὶ πάλιν, «ἔγειραι ὁ καθεύδων καὶ ἀνάστα ἐκ τῶν νεκρῶν καὶ ἐπιφαύσει σοι ὁ Χριστός» ( Ἐφεσ. ε’, 14) ἀπὸ ποίους νεκροὺς προστάζει νὰ ἐγερθῇ; Ἀπὸ ἐκείνους πάντως τοὺς νεκρούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀποθάνει γιὰ τίς σαρκικὲς ἐπιθυμίες, ποὺ «στρατεύονται κατὰ τῆς ψυχῆς». Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος σὰν νεκροὺς ἐχαρακτήρισεν ἐκείνους, ποὺ ζοῦν μέσα στὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου. Σ᾿ἐκεῖνον δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητές, ποὺ ἐζήτησε νὰ θάψῃ τὸν πατέρα του, δὲν ὑπεχώρησε, ἀλλὰ ἔδωσε ἐντολὴ ν᾿ἀφήση τοὺς νεκροὺς (κατὰ τὴν ψυχὴ) νὰ θάπτουν τοὺς νεκροὺς (κατὰ τὸ σῶμα).

Ὁ Κύριος νεκροὺς ὠνόμασε τοὺς ζῶντας μὲν σωματικῶς καὶ νεκρωμένους στὴν ψυχή. Ὅπως δηλαδὴ ὁ χωριστμὸς τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα εἶναι ὁ θάνατος τοῦ σώματος, ἔτσι ἀκριβῶς ὁ χωρισμὸς τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν ψυχὴν εἶναι θάνατος τῆς ψυχῆς. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θάνατος, ὁ ψυχικός.

Αὐτὸν τὸν θάνατον ἐσήμαινε καὶ μὲ τὴν ἐντολὴ στὸν Παράδεισο, ὅταν ἔλεγεν ὁ Θεὸς πρὸς τὸν Ἀδὰμ ὅτι «ᾗ δ᾿ ἂν ἡμέρᾳ φάγῃς ἀπὸ τοῦ ἀπηγορευμένου ξύλου, θανάτῳ ἀποθανῇς» (Γεν. β', 17). Διότι τότε ἐνεκρώθη ἡ ψυχή του μὲ τὴν παράβασι, μὲ τὸν χωρισμό της ἀπὸ τὸν Θεόν. Ὡς πρὸς τὸ σῶμα ζοῦσε καὶ μέχρι τῆς ἡλικίας τῶν ἐννεακοσίων τριάκοντα ἐτῶν. Ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν παράβασιν, ὄχι μόνον ἀχρηστεύει τὴν ψυχὴ καὶ κάμνει καταραμένο τὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ τὸ σῶμα καθιστᾶ ἐμπαθές, πολύμοχθο καὶ φθαρτό. Καὶ τελικῶς τὸ παραδίδει στὸν θάνατον. Διότι τότε, μετὰ τὴν νέκρωσι τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν παράβασιν, ἄκουσε ὁ χωματένιος πλέον Ἀδὰμ ὅτι «ἐπικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργοις σου, ἀκάνθας καὶ τριβόλους ἀνατελεῖ σοι· καὶ ἐν τῷ ἰδρώτι τοῦ προσώπου σου φαγῇ τὸν ἄρτον σου, ἕως τοῦ ἐπιστρέψαι εἰς γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθης· ὅτι γῆ εἶ, καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ» (Γεν. γ',19).

Ἂν δὲ καὶ κατὰ τὴν προσδοκωμένη δευτέρα παρουσία καὶ ἀνάστασι τῶν δικαίων θὰ ἀναστηθοῦν καὶ τὰ σώματα τῶν ἀνόμων καὶ ἁμαρτωλῶν, ἀλλὰ τοῦτο θὰ γίνῃ γιὰ νὰ παραδοθοῦν στὸν «δεύτερον θάνατον» (Ἀποκ. κ'14), στὴν αἰώνιον ἐκείνη κόλασι, στὸν ἀκοίμητο σκώληκα, στὸν βρυγμὸ τῶν ὀδόντων, στὸ ἐξώτερο καὶ ψηλαφητὸ σκότος, στὴην σκοτεινὴ καὶ ἄσβεστη φλόγα τῆς γεένης τοῦ πυρός, συμφώνως μὲ τὸν Προφήτη Ἱερεμία ποὺ λέγει, ὅτι «ἐκκαυθήσονται οἱ ἄνομοι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἅμα καὶ οὑκ ἔσται ὁ σβέσων» ( Ἱερ. δ',4).

Αὐτὸ εἶναι ὁ «δεύτερος θάνατος», ὅπως ἀκριβῶς μᾶς ἐδίδαξε στὴν Ἀποκάλυψιν ὁ Ἰωάννης. Ἄκουσε, λοιπόν, τί λέγει καὶ ὁ Μεγάλος Παῦλος: «εἰ κατὰ σάρκα ζῆτε μέλλετε ἀποθνήσκειν· εἰ δὲ πνεύματι τὰς πράξεις τοῦ σώματος θανατοῦσθε, ζήσεσθε» (Ρωμ. η'13). Ἐδῶ ζωὴ καὶ θάνατο, λέγει τὸν αἰώνιο· ζωὴ μὲν τὴν ἀπόλαυσι τῆς αἰωνίου Βασιλείας, θάνατο δὲ τὴν αἰώνιο κόλασι.

Ἡ παράβασις τῆς θείας ἐντολῆς, ἑπομένως, ἀποβαίνει αἰτία τοῦ διπλοῦ θανάτου, τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, καὶ κατὰ τὴν ἀτελείωτην ἐκείνη κόλασι. Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς θάνατος, τὸ νὰ χωρισθῇ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴ θεία Χάρι καὶ νὰ συζευχθῇ μὲ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸς ὁ θάνατος γιὰ τοὺς φρονίμους εἶναι ἀποκρουστικὸς καὶ φρικώδης. Αὐτὸς στοὺς νουνεχεῖς εἶναι ὁ φρικωδέστερος ἀπὸ τίς κολάσεις τῆς γεένης. Αὐτὸν τὸν θάνατον ἂς ἀποφύγωμε καὶ ἐμεῖς μὲ ὅλη τὴν δύναμί μας.

Λοιπόν, ἂς τὰ ἀπορρίψωμε ὅλα, ἂς παραμερίσωμε τὰ πάντα, ἂς ἀποταχθῶμε ἀπὸ πάντων. Καὶ ἀπὸ σχέσεις καὶ ἀπὸ πράξεις καὶ ἀπὸ θελήματα, καὶ ἀπὸ ὅσα μᾶς ἔλκουν κάτω καὶ μᾶς χωρίζουν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ὅσα συνιστοῦν ἕνα τέτοιο θάνατον.

Αὐτὸς ποὺ ἐφοβήθη τὸν αἰώνιο θάνατο καὶ διεφύλαξε τὴν ψυχή του ἀπὸ ἁμαρτίες, δὲν φοβᾶται τὸν φυσικὸ θάνατο, διότι ἐνοικεῖ ἐντός του ἡ ζωὴ τῆς Χάριτος, ἡ ὁποία μὲ τὸν φυσικὸ θάνατο καθίσταται μόνιμη καὶ ἀναφαίρετη. Ὅπως ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι ὁ κυρίως θάνατος, ἔτσι καὶ ἡ ζωὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ὄντως ζωή.

ΖΩΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Η ΕΝΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ

Ζωὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ μὲ τὸν Θεὸν ἕνωσις. Διότι ὅπως μὲ τὴν παράβασι τῶν πρωτοπλάστων, χωρισθεῖσα ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐνεκρώθη, ἔτσι μὲ τὴν ὑπακοὴ στὶς ἐντολές, ἑνουμένη μὲ τὸν Θεὸ ζωοποιεῖται. Γι᾿αὐτὸ λέγει, ὁ Κύριος, στὰ Εὐαγγέλια, ὅτι «τὰ ρήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ πνεῦμά ἐστι καὶ ζωὴ ἐστιν» ( Ἰω. στ'63). Αὐτὸ δὲ καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μαθὼν ἐκ πείρας, ἔλεγε πρὸς τὸν Κύριον ὅτι «ῥήματα ζωῆς αἰωνίου ἔχεις» ( Ἰω. στ'68). Ἀλλὰ εἶναι ρήματα ζωῆς αἰωνίου σὲ ἐκείνους ποὺ ὑπακούουν. Σὲ ἐκείνους δὲ ποὺ παρακούουν, αὐτὴ ἡ ἐντολὴ τῆς ζωῆς γίνεται αἰτία θανάτου, ὅπως λέγει ὁ Παῦλος (Ρωμ. ζ' 10). Ἔτσι καὶ οἱ Ἀπόστολοι, Χριστοῦ εὐωδία ὑπάρχοντες, στοὺς ἀναξίους ἦσαν ὀσμὴ θανάτου, στοὺς ἀξίους δὲ ὀσμὴ ζωῆς» (Β'Κορ. β',16). Ἡ ζωὴ δὲ αὐτή, δὲν εἶναι μόνον ζωὴ τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ καὶ τοῦ σώματος, διότι καθιστᾶ ἀθάνατο καὶ τὸ σῶμα, μὲ τὴν ἀνάστασι. Ἐπειδὴ δὲν τὸ ἀπολυτρώνει ἁπλῶς ἀπὸ τὴν θνητότητα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸν ἄληκτο θάνατο, δηλαδὴ ἀπὸ αὐτὴ ταύτη τὴν αἰώνιο κόλασι. Χαρίζει δηλαδὴ καὶ στὸ σῶμα τὴν ἐν Χριστῷ αἰώνιο ζωή, τὴν ὄντως ἀθάνατη.

Διότι ὅπως ἐπηκολούθησε ὁ θάνατος τοῦ σώματος τὸν θάνατο τῆς ψυχῆς, ἀπὸ τὴν παράβασι καὶ τὴν ἁμαρτία, ὁ ἄνθρωπος ἐπέτρεψε στὴ γῆ καὶ ἔγινε χῶμα καὶ μετὰ τὸν σωματικὸ θάνατο πάλι ἐπηκολούθησε ἡ καταδίκη τῆς ψυχῆς στὸν ἅδη, ἔτσι καὶ μετὰ τὴν ἀνάστασι τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Θεό, μὲ τὴν ὑπακοὴ τῶν Θείων ἐντολῶν, θὰ ἐπακολουθήσῃ ἡ ἀνάστασις τοῦ σώματος καὶ θὰ ἑνωθῇ τὸ σῶμα πάλι μὲ τὴν ψυχή. Μετὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτὴ θὰ ἀκολουθήσῃ ἡ πραγματικὴ ἀφθαρσία καὶ οἱ ἄξιοι θὰ εἰσέλθουν στὴν αἰωνιότητα τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ μεταστοιχειωθοῦν ἀπὸ σαρκικοὺς σὲ πνευματικοὺς καὶ θὰ ζοῦν ὅπως οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

Διότι λέγει ὁ Παῦλος, «ἁρπαγησόμεθα ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου εἰς ἀέρα καὶ οὕτω πάντοτε σὺν Κυρίῳ ἐσόμεθα» (Α’Θεσσ. δ'17). Ὅπως δηλαδὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐκ φιλανθρωπίας ἔγινεν ἄνθρωπος, ἀπέθανε καὶ ἐχωρίσθη ἡ ψυχή του ἀπὸ τὸ σῶμα του, χωρὶς ὅμως νὰ χωρισθῇ καὶ ἡ θεότης Του ἀπὸ αὐτὸ - γι᾿αὐτὸ καὶ ἀνέστησε τὸ σῶμα Του καὶ τὸ παρέλαβε στὸν Οὐρανὸν ἐν δόξῃ - ἔτσι θὰ συμβῇ καὶ μὲ τοὺς εὐαρεστήσαντες στὸν Θεὸν ἐδῶ.

Ἐπειδή, δηλαδή, αὐτοὶ ποὺ δὲν χωρίζονται ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅταν ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὸ σῶμα των, κατὰ τὴν ἀνάστασι θὰ παραλάβουν καὶ τὸ σῶμα των πλησίον τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ εἰσέλθουν μαζὶ μὲ ἀνέκφραστη χαρὰ ἐκεῖ, «ὅπου πρόδρομος ὑπὲρ ἡμῶν εἰσῆλθεν Ἰησοῦς» (Ἑβρ. στ'20), γιὰ ν᾿ἀπολαύσουν καὶ τὴν μέλλουσα νὰ ἀποκαλυφθῇ δόξα ἐν Χριστῷ. Βεβαίως, ὄχι μόνο τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου κοινωνοὶ θὰ γίνουν, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναλήψεως καὶ θὰ μετάσχουν τῆς θείας ζωῆς Του.

Ὅμως δὲν θὰ συμβῇ τὸ ἴδιο καὶ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἔζησαν ἁμαρτωλὰ ἐδῶ καὶ εὑρέθησαν κατὰ τὴν ὥραν τοῦ θανάτου χωρὶς καμία κοινωνία μὲ τὸν Θεόν. Καὶ ναὶ μὲν πάντες θὰ ἀναστηθοῦν, ἀλλ᾿ ὅπως λέγει ὁ Παῦλος, «ἕκαστος ἐν τῷ ἰδίῳ τάγματι».

Ἐκεῖνος ποὺ ἐθανάτωσε τίς ἁμαρτωλὲς πράξεις τοῦ σώματος ἐδῶ μὲ τὴ Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, θὰ ζήση ἐκεῖ μὲ τὸν Χριστὸ αἰωνίως τὴν θείαν ὄντως ζωή.

Ἐκεῖνος δὲ πάλι ποὺ ἔκανε ἀνενέργητην ἐδῶ τὴν Χάρι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ πάθη, ἀλλοίμονον, θὰ συγκαταδικάζεται ἐκεῖ μὲ τὸν δημιουργὸν καὶ αἴτιον τῆς κακίας, παραδιδόμενος στὴν ἀφόρητη καὶ ἀσύληπτη σὲ φρίκη κόλασι, ὅπερ σημαίνει τὸν «δεύτερον θάνατον» καὶ ἀδιάδοχον.

Ἄλλωστε, ποῦ ἔγινεν ἡ ἀρχὴ τοῦ πραγματικοῦ θανάτου, ἡ ὁποία ἐπροξένησε καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα, τόσον τὸν πρόσκαιρον ὅσον καὶ τὸν αἰώνιο θάνατον; Δὲν ἔγινε στὴν περιοχὴ τῆς ζωῆς (μέσα στὴν Ἐδέμ); Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀμέσως τότε, ἀλλοίμονον, ὁ ἄνθρωπος κατεδικάσθη σὲ ἐξορία ἀπὸ τὸν Παράδεισο τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ οἰκειώθη ζωὴ θανατηφόρα ποὺ δὲν ἅρμοζε πρὸς τίς θεῖες συνθῆκες τοῦ Παραδείσου.

Ἑπομένως, καὶ ἡ πραγματικὴ ζωή, ποὺ προξενεῖ καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα τὴν ἀθάνατη καὶ ἀληθινὴ ζωή, σὲ αὐτὴ τὴν γῆ τοῦ θανάτου πρέπει νὰ κάμῃ τὴν ἀρχή της. Καὶ ὅποιος δὲν ἀγωνίζεται νὰ ἀποκτήσῃ τὴν Ζωὴν αὐτὴ στὴν ψυχή του ἀπὸ τώρα, ἂς μὴ ἐξαπατᾶ τὸν ἑαυτό του μὲ μάταιες ἐλπίδες, ὅτι τάχα θὰ τὴν λάβη ἐκεῖ. Οὔτε νὰ ἐλπίζῃ, ὅτι θὰ δεχθῇ τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ὥρα τῆς Κρίσεως.

Διότι τότε θὰ εἶναι καιρὸς ἀποκαλύψεως καὶ τιμωρίας, ὄχι συμπαθείας καὶ ἐλέους· θὰ εἶναι καιρὸς ἀποκαλύψεως τοῦ θυμοῦ, τῆς ὀργῆς, τῆς δικαιοκρισίας τοῦ Θεοῦ· καιρός, ὅπου θὰ ἀποκαλυφθῇ ἡ «κραταιὰ καὶ ὑψηλὴ χείρ» ( Ἡσ.ε’,25 κ.ἄ.), κινουμένη σὲ κόλασι τῶν ἀπειθῶν. Ἀλλοίμονο σὲ ὅποιον ἐμπέσει «εἰς χεῖρας τοῦ ζῶντος Θεοῦ». Ἀλλοίμονο σ᾿ ἐκεῖνον, ποὺ θὰ λάβῃ πεῖρα τοῦ θυμοῦ τοῦ Κυρίου ἐκεῖ καὶ δὲν θὰ γνωρίσῃ ἀπ᾿ ἐδῶ μὲ τὸ θεῖο φόβο, τὸ κράτος τῆς ὀργῆς Του. Ἀλλοίμονο σ᾿ ἐκεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἔχη ἀποκτήση μὲ τὰ ἔργα του, τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἐμπειρία, ὅτι θὰ τύχῃ φιλανθρώπου μεταχειρίσεως ἀπὸ τὸν Θεόν. Διότι, γι᾿ αὐτὸ τὸ τελευταῖο, μόνος ὁ καιρὸς τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι κατάλληλος.

ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΖΩΗ

Γι᾿αὐτὸν τὸν λόγο, λοιπόν, μᾶς παρεχώρησεν ὁ Θεὸς καὶ τὴν παροῦσα ζωή, προσφέροντας εὐκαιρία μετανοίας. Διότι ἂν δὲν ὑπῆρχε ἡ δυνατότης μετανοίας, ἀμέσως μόλις ἁμάρτανεν ὁ ἄνθρωπος, θὰ ἐστερῆτο καὶ τὴν παροῦσα ζωή. Διότι ποιὸ θὰ ἦταν τὸ ὄφελος ἀπὸ αὐτὴ τὴν πρόσκαιρη ζωή;

Γι᾿αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται καθόλου στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀπελπίζωνται, μολονότι ὁ πονηρός, μὲ ποικίλα τεχνάματα, ὁδηγεῖ σὲ ἀπόγνωσιν, ὄχι μόνο τοὺς ἀμελεῖς πνευματικῶς, ἀλλ᾿ ἐνίοτε καὶ τοὺς ἀγωνιζομένους.

Εἶναι φανερό, λοιπόν, ὅτι αὐτὸ τοῦτο τὸ γεγονὸς τῆς παρατάσεως τῆς ζωῆς ἑκάστου ἀνθρώπου, ποὺ ἁμάρτησεν, ἀποτελεῖ ἐγγύησι, γιὰ ὅποιον θέλει νὰ ἐπιστρέψῃ στὸν Θεόν, ὅτι θὰ τὸ ὑποδεχθῇ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ὁ καιρὸς τῆς παρούσης ζωῆς, εἶναι καιρὸς μετανοίας. Διότι συνυπάρχει μονίμως μὲ τὴν παροῦσα ζωὴ ἡ ἐλευθερία τῆς βουλήσεως. Καὶ στὴν ἐλευθέρα βούλησι ἀπόκειται ἡ ἐκλογὴ τῆς ὁδοῦ τῆς ζωῆς ἢ τοῦ θανάτου, ποὺ περιεγράφη ἀνωτέρω. Εἶναι δὲ δυνατὸν νὰ προτιμήσῃ κανεὶς ὅ,τι θέλει.

Ποῦ, λοιπόν, νὰ εὔρῃ τόπον ἡ ἀπελπίσια, ἐφ᾿ὅσον διαρκῶς καὶ ὅλοι εἶναι δυνατόν, ὅποτε θελήσουν, ν᾿ἀποκτήσουν τὴν αἰώνιο ζωή; Βλέπεις τὸ μέγεθος τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ; Δὲν μᾶς τιμωρεῖ ἀμέσως, κατὰ δίκαιο λόγον, ἐμᾶς οἱ ὁποῖοι παρέβημεν τὸ θέλημά Του, ἀλλὰ μακροθυμῶντας προσφέρει καιρὸ μετανοίας.

Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς μακροθυμίας, μᾶς δίδει τὴν δυνατότητα, ἐὰν θελήσωμε, νὰ γίνωμε υἱοὶ Θεοῦ. Τί ἐννοῶ υἱοθεσία; Νὰ ἑνωθοῦμε μὲ Αὐτὸν καὶ νὰ γίνωμεν ἕν πνεῦμα. Ἀλλὰ καὶ ἂν ἀκόμη κατὰ τὸν καιρὸ τοῦτο τῆς μακροθυμίας ἐμεῖς βαδίζωμε τὴν ἀντίθετην ὁδὸ καὶ ἀγαπήσωμε τὸν θάνατο περισσότερον ἀπὸ τὴν ζωὴ τὴν ἀληθινήν, ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἀφαιρεῖ τὴν δυνατότητα σωτηρίας, ἡ ὁποία μᾶς ἔχει δοθῆ.

Καὶ ὄχι μόνο δὲν μᾶς τὴν ἀφαιρεῖ, ἀλλὰ καὶ μᾶς καλεῖ ἐκ νέου καὶ περιέρχεται ζητῶντας, γιὰ νὰ μᾶς ἐπαναφέρῃ στὰ ἔργα τῆς ζωῆς, ὅπως καὶ στὴν παραβολὴ τοῦ ἀμπελῶνος, ἀπὸ πρωΐας μέχρι καὶ αὐτῆς τῆς ἑσπέρας τοῦ βίου. Ἀλλὰ ποιὸς εἶναι αὐτός, ποὺ μᾶς προσκαλεῖ καὶ ὑπόσχεται μισθὸ σὰν σὲ ἐργάτες; Εἶναι ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ «Θεὸς πάσης παρακλήσεως» (Β'Κορ. α’3). Ποιὰ ἡ ἄμπελος ἐντὸς τῆς ὁποίας μᾶς καλεῖ νὰ ἐργασθοῦμε; Ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ἄμπελος». Μάλιστα ἐπειδὴ δὲν δύναται νὰ προσέλθῃ κανεὶς στὸν Χριστόν, ἐὰν δὲν προσκαλέσῃ ὁ Πατήρ, καθὼς ὁ Ἴδιος λέγει στὸ Εὐαγγέλιο ( Ἰω. στ'44).  Ποιοὶ εἶναι τὰ κλήματα; Ἐμεῖς. Ἄκουσε πάλι τὸν Ἴδιο νὰ λέγῃ: «Ὑμεῖς ἐστε τὰ κλήματα καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστιν» ( Ἰω. ιε', 1, 5).

Ὁ Πατήρ, λοιπόν, μέσῳ τοῦ Υἱοῦ μᾶς συμφιλιώνει πρὸς τὸν ἑαυτό Του, μὲ τὴν συγχώρησι, ποὺ παρέχει στὶς ἁμαρτίες μας καὶ μᾶς προσκαλεῖ ὄχι σὰν ἁμαρτωλούς, ποὺ πράττουν ἄτοπα, ἀλλὰ σὰν ἀνέργους, μολονότι ἡ ἀργία εἶναι ἁμαρτία καὶ γιὰ τὰ μάταια λόγια, τὰ ὁποῖα ἡ Γραφὴ ὀνομάζει «ἀργοὺς λόγους» (Ματθ. ιβ'36). Ἀλλὰ ὅπως εἶπα, παραβλέπει ὁ Θεὸς τίς ἁμαρτίες τοῦ παρελθόντος ἑκάστου καὶ μᾶς προσκαλεῖ συνεχῶς καὶ ἐπιμόνως.

Ἀλλὰ τί μᾶς καλεῖ νὰ κάμωμε; Νὰ ἐργασθοῦμε στὸν ἀμπελῶνα. Αὐτὸ σημαίνει νὰ ἐπιμεληθοῦμε τὰ κλήματα, δηλαδὴ τοὺς ἑαυτούς μας. Κατόπιν - ὤ ἀσύλληπτο μέγεθος φιλανθρωπίας - μᾶς ὑπόσχεται ἀμοιβὴ καὶ μᾶς τὴν παρέχει, ἂν καὶ κοπιάζωμε μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Προσέλθετε, λέγει, λάβετε ζωὴν αἰώνιο, τὴν ὁποία πλουσίως σᾶς προσφέρω. Καὶ τὸν μόχθο τῆς ὁδοιπορίας σας καὶ αὐτὸ μόνον, ὅτι θελήσατε νὰ λάβετε τὴν αἰώνιο ζωὴ ἀπὸ ἐμέ, θὰ ἀνταμείψω, σὰν νὰ σᾶς τὰ χρεωστῶ, προσωπικῶς.

Ποιὸς δὲν ὀφείλει λύτρα σὲ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν λυτρώνει ἀπὸ τὸν θάνατο; Ποιὸς δὲν ἐκφράζει εὐγνωμοσύνη σὲ ἐκεῖνον, ποὺ τοῦ χαρίζει τὴν ζωή;

Ὁ Κύριος ὅμως ὑπόσχεται ἐπὶ πλέον νὰ προκαταβάλῃ καὶ μισθὸ καὶ μάλιστα ἀνέκφραστο μισθό. Διότι λέγει: «Ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσι». Τί εἶναι αὐτὸ τὸ «περισσόν»; Ὅτι ὄχι μόνο θὰ εἶναι ὁ Χριστὸς μαζί των, καὶ θὰ συζοῦν, ἀλλὰ θὰ τοὺς κάμῃ καὶ ἀδελφοὺς καὶ συγκληρονόμους. Αὐτό, λοιπόν, τὸ περισσόν, εἶναι πρόδηλον ὅτι ἀποτελεῖ τὸν μισθό, ὁ ὁποῖος παρέχεται σὲ ὅσους ἔσπευσαν νὰ ἐργασθοῦν στὴν ζωοποιὸν ἄμπελο καὶ ἀπετέλεσαν κλήματά Της καὶ ἐμόχθησαν γιὰ τοὺς ἑαυτοὺς των καὶ αὐτοκαλλιεργήθησαν.

Τί ἔπραξαν; Πρῶτον μὲν ἐκλάδευσαν κάθε περιττὸ καὶ βλαβερό, τὸ ὁποῖο ἐμπόδιζε νὰ παραχθῇ καρπός, ἄξιος γιὰ τὴν θείαν ἀποθήκη. Ποιὰ εἶναι τὰ ἐμπόδια; Ὁ πλοῦτος, οἱ ἀπολαύσεις, ἡ ματαία δόξα, ὅλα τὰ μὴ μόνιμα καὶ παρερχόμενα, κὰθε πάθος τῆς ψυχῆς ἢ τοῦ σώματος βδελυρὸ καὶ πονηρό, ὅλοι οἱ ἐπηρμένοι λογισμοὶ τῆς διανοίας, κάθε ἄκουσμα καὶ κάθε θέαμα καὶ κάθε λόγος, ποὺ βλάπτουν τὴν ψυχή. Διότι ἐὰν κάποιος δὲν κλαδεύσῃ καὶ δὲν καθαρίσῃ μὲ μεγάλη προσοχὴ τὰ βλαστήματα αὐτὰ τῆς καρδίας, ἀδύνατο νὰ καρποφορήσῃ ζωὴν αἰώνιον.

ΟΙ ΕΓΓΑΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ

Εἶναι δυνατόν, λοιπόν, καὶ ὅσοι ζοῦν σὰν σύζυγοι νὰ φροντίζουν γιὰ τὴν ἀνωτέρω καθαρότητα, ἀλλὰ πάντως μὲ πολλὴ δυσκολία. Γι᾿αὐτὸ ὅλοι ὅσοι ἐλεήθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀπὸ τὴν νεότητά των εἶδαν μὲ διαπεραστικὸ βλέμμα τῆς διανοίας τὴν αἰώνιο ζωὴ καὶ ἔγιναν ἐρασταὶ ἐκείνων τῶν ἀγαθῶν, ἀποφεύγουν τὸν γάμον, ὅπως ἐπιβάλλεται, ἐπειδή, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου «ἐν τῇ ἀναστάσει οὔτε γαμοῦσιν οὔτε ἐκγαμίζονται, ἀλλ᾿ ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ εἰσιν» (Ματθ. κβ',30). Ὅποιος, λοιπόν, θέλει νὰ εἶναι ἄγγελος τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ γίνῃ ὅμοιος μὲ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀναστάσεως ἐκείνης, καθιστᾷ τὸν ἑαυτό του ἀνώτερον ἀπὸ τὴν ἕνωσι τῶν σωμάτων. Εὐλόγως. Ἄλλωστε καὶ ἡ αἰτία τῆς προπατορικῆς ἁμαρτίας ἦταν ἡ σύζυγος (Γεν. γ'1-6).

Ἐκεῖνοι, λοιπόν, ποὺ θέλουν νὰ μὴ δίδουν στὸν διάβολον οὐδέποτε οὐδεμίαν ἀφορμὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτό των, πρέπει νὰ μὴ συνάπτουν γάμον. Ἐὰν δὲ λάβωμε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι τὸ σῶμα μας δυσκόλως κατευθύνεται καὶ πειθαρχεῖ χάριν τῆς ἀρετῆς -μάλιστα καὶ ὡς ἐναντιούμενον ἐκ φύσεως τὸ ἔχομε μαζί μας - τί θὰ πάθωμε λοιπόν, ἐὰν αὐξήσωμε τίς δυσκολίες γιὰ τὴν ἀρετή, συνδεόμενοι μὲ πολλὰ καὶ διάφορα σώματα;

Πῶς δὲ θὰ ἀποκτήσῃ τὴν ἐλευθερία τῆς ψυχῆς γιὰ τὴν ὁποίαν ἀγωνίζεται, ἐκείνη ποὺ δένεται μὲ σύζυγο, μὲ τέκνα καὶ συγγενεῖς; Πῶς θὰ σταθῇ ἀμέριμνα προσευχομένη στὸν Κύριον, ὅταν ἔχῃ ἀναλάβῃ τίς φροντίδες τόσων συγγενῶν; Πῶς θὰ ἔχῃ τὴν ἡσυχία τῆς ψυχῆς ἐνῶ ζεῖ μέσα σὲ τόσο πλῆθος;

Γι᾿αὐτὸ καὶ πραγματικὴ παρθένος, νυμφευομένη τὸν Παρθένον ἐκ Παρθένου γεννηθέντα καὶ Νυμφίον ἐκείνων, ποὺ ἔζησαν γνησίως ἐν παρθενίᾳ, ἀποφεύγει ὄχι μόνο τὴν σαρκικὴ συζυγία, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς φίλους καὶ συγγενεῖς ἐγκαταλείπει, γιὰ νὰ δύναται νὰ λέγῃ μὲ παρρησία, μαζὶ μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, «ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι» (Λουκ. ιη', 28).

Ἐὰν ἡ ἐπίγειος νύμφη, ἀφήνη πατέρα καὶ μητέρα, χάριν ἑνὸς φθαρτοῦ νυμφίου, καὶ προσκολλᾶται σὲ αὐτόν, τί παράδοξο θὰ ἔπραττε μία παρθένος, ἐάν, κατὰ τὴν Γραφή, κάμη καὶ αὐτὴ τὸ ἴδιο καὶ ἐγκαταλείψη τοὺς γονεῖς της, χάριν τοῦ ὑπερκοσμίου Νυμφίου καὶ τοῦ Νυμφῶνος Του;

Πῶς ἐκείνη, τῆς ὁποίας «τὸ πολίτευμα» (Φιλιπ. γ',20) εὑρίσκεται στὸν οὐρανό, δύναται νὰ ἔχῃ συγγένεια πάνω στὴ γῆ; Πῶς θὰ ἔχῃ σαρκικὸ πατέρα ἢ μητέρα ἢ ἐξ αἵματος συγγενεῖς, ἐφ᾿ὅσον δὲν εἶναι τέκνο σαρκός, ἀλλὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Πῶς ἡ παρθένος, ἡ ὁποία διέσπασε κάθε σχέσι μὲ τὸ σῶμα, ἀγωνιζομένη, κατὰ τὸ δυνατόν, νὰ ἀποξενωθῇ ἀπὸ αὐτὸ - ἀφοῦ ἔχει ἐγκαταλείψει τὸν κατὰ σάρκα βίο δύναται νὰ ἔχῃ σχέσι μὲ ἀλλότρια σώματα; Ἂν καὶ ἡ ὁμοιότης καὶ τὸ συγγενὲς δημιουργοῦν ἀγάπη -κατὰ τὸ ἀρχαῖον ρητόν, «ὁμοιότης φιλότης» - καὶ τὸ ὅμοιον ἕλκεται πρὸς τὸ ὅμοιον, πῶς ἡ παρθένος θὰ ἐπιστρέψῃ σὲ σαρκικὲς συγγένειες καὶ πάλι νὰ γίνῃ φιλόκοσμος; Ὁ Παῦλος, ὁ νυμφοστόλος τοῦ πνευματικοῦ Νυμφῶνος, λέγει ὅτι «ἡ φιλία τοῦ κόσμου εἶναι ἔχθρα εἰς τὸν Θεόν» (Ρωμ. η’6). Ἑπομένως, ἡ παρθένος θὰ κινδυνεύση ὄχι μόνο νὰ χωρισθῇ ἀπὸ τὸν ὑπερκόσμιο Νυμφίον, ἀλλὰ νὰ καταστῇ καὶ ἐχθρά.

Καὶ μὴν ἀπορήσης οὔτε νὰ στενοχωρεθῇς, ἂν ἡ Γραφὴ τίς μὲν γυναῖκες ποὺ ζοῦν ἐν συζυγία, καὶ μεριμνοῦν τὰ τοῦ κόσμου καὶ ὄχι τὰ τοῦ Θεοῦ, δὲν κατηγορεῖ, σὲ αὐτὲς δέ, ποὺ ὑπεχέθησαν στὸν Θεὸ παρθενία, ἀπηγορεύθη ἐντελῶς νὰ ἔχουν σχέσι μὲ τὸν κόσμο κὰ νὰ ζοῦν μὲ ἄνεσι σωματική. Ἂν καὶ ὁ Παῦλος γιὰ τοὺς συζύγους, λέγει ὅτι «ὁ καιρὸς εἶναι συνεσταλμένος, ὅπως καὶ οἱ ἔχοντες γυναῖκας εἶναι σὰν τοὺς μὴ ἔχοντας καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ζοῦν εἰς τὸν κόσμον νὰ μὴν κάμνουν κατάχρησιν τοῦ κόσμου» (Κορ. ζ', 29-31) - τὸ ὁποῖον, ἐγὼ νομίζω, ὅτι εἶναι δυσκολότερο, παρὰ γιὰ τοὺς ἀγωνιζομένους μέσα στὴν παρθενία. Διότι ἡ πεῖρα ἀποδεικνύει, ὅτι πλέον εὔκολος εἶναι ἡ νηστεία ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια τῶν ἡδονικῶν τροφῶν καὶ ποτῶν. 

Δύναται κάποιος νὰ πῇ, ἀλήθεια καὶ δίκαια, τὸ ἑξῆς: Ἐὰν θέλη νὰ σωθῇ κανείς, αὐτὸς πρέπει νὰ γνωρίζῃ, ὅτι ὁ παρθενικὸς βίος εἶναι πλέον ὠφέλιμος καὶ πλεόν ἄκοπος ἀπὸ τὸν συζυγικό. Γιὰ ἐκεῖνον, ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ ποῦμε τίποτε.

ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ ΣΑΡΚΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ἀλλ᾿ ἂς ἀφήσωμεν αὐτά, παρθένε, νύμφη Χριστοῦ, κλῆμα τῆς ἀμπέλου τῆς ζωῆς, καὶ σκέψου ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη πιὸ πάνω. Λέγει ὁ Κύριος: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα· ὁ Πατήρ μου γεωργός ἐστι· πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ» ( Ἰω. ιε',1 κ. ἑ.). Αὐτά, λοιπόν, ἔχε σὰν ἀπόδειξι τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐπιμελεῖται τοῦ καρποῦ τοῦ παρθενικοῦ βίου σου. Χαῖρε, λοιπόν, γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Νυμφίου σου καὶ φρόντιζε μὲ περισσότερη θερμὴ νὰ ἐκτελῆς τίς ἐντολές Του. Ἄλλωστε, ὅταν ὁ χρυσὸς ἑνωθῇ μὲ τὸν χαλκὸ λέγεται κίβδηλος. Ὅταν ὅμως ὁ χαλκὸς ἐπιχρυσωθῆ, τότε φαίνεται ὡραιότερος καὶ στιλπνότερος. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ ἐσένα, ὧ παρθένε. Ὅταν οἱ ἔγγαμες ποθοῦν τὸν βίο καὶ ἀγαποῦν τὴν ἀρετή σου, εἷναι σ᾿αὐτὲς δόξα καὶ ἔπαινος. Ὅταν ὅμως σὺ ποθεῖς τὸν βίον ἐκείνων, τοῦτο προκαλεῖ σὲ σένα ἀτιμία.

Ἐπιθυμεῖς νὰ ἐπιστρέψῃς πάλι στὸν κόσμο. Καὶ τοῦτο, διότι θέλεις νὰ συζῇς μὲ τοὺς ἐν κόσμῳ ζῶντας, σὺ ἡ ὁποία ἀπέθανες γιὰ τὸν κόσμο. Καὶ ἐπειδὴ θὰ εἶσαι μαζί των. Δηλαδή, ἀφθονία ἀγαθῶν, πλοῦτο, ὄνομα, δόξα καὶ εὐφροσύνη. Καὶ ἔτσι ἀναποφεύκτως θὰ ἐκπέσης τοῦ Νυμφίου σου.

Ὁ Χριστὸς ὅλα αὐτὰ ταλανίζει στὸ Εὐαγγέλιο, λέγοντας «οὐαὶ οἱ πλουτοῦντες, οὐαὶ οἱ γελῶντες, οὐαὶ οἱ ἐμπεπλησμένοι, οὐαὶ ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι» (Λουκ στ',26).  Πῶς, λοιπόν, ταλανίζει; Ὄχι διότι ὅλοι αὐτοὶ εἶναι νεκροὶ στὴν ψυχή;

 Ποιά, λοιπόν, συγγένεια ὑπάρχει τῆς νύμφης τῆς ζωῆς μὲ τοὺς νεκρούς; Ποιὰ σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐκείνων, ποὺ βαδίζουν ἀντιθέτους δρόμους; Εἶναι ὄντως «πλατεῖα καὶ εὑρύχωρος» (Ματθ. ζ',13) ἡ ὁδός, τὴν ὁποία βαδίζουν. Καὶ ἂν δὲν συγκρατήσουν τοὺς ἑαυτούς των στὸν ὀλισθηρὸ δρόμο των γιὰ νὰ πάρουν κάτι ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ σου ζωή, θὰ χάσουν ἐντελῶς τὴν ψυχή των. 

Σὺ εἰσέρχεσαι στὴν ζωὴ «διὰ τῆς στενῆς καὶ τεθλιμμένης πύλης» καὶ ὁδοῦ. Ἀδύνατον ὅμως, νὰ διέλθῃ κάποιος ἀπὸ τὴν στενὴ καὶ τεθλιμμένη πύλη καὶ ὁδὸ ἂν δὲν ἀπορρίψῃ τὸν ὄγκο τῆς δόξης, τίς ἕκλυτες ἡδονές, τὸν φόρτο τῶν χρημάτων καὶ τῶν κτημάτων.

Ἀλλὰ μὴ θεωρήσης χωρὶς λύπην αὐτὴ ποὺ ἀκούεις, σὰν πλατεία ὁδὸ τοῦ βίου. Διότι εἶναι γεμάτη ἀπὸ μεγάλες συμφορές. Τὴν ὀνομάζει πλατεία, ὁ Κύριος, καὶ εὐρύχωρο, «ὅτι πολλοὶ εἰσιν οἱ διερχόμενοι δι᾿αὐτῆς».  Καὶ ἕκαστος ἀπὸ αὐτοὺς φέρει μαζί του ὁλόκληρο συρφετὸ ὑλικῶν πραγμάτων. Ἡ δική σου ὁδός, παρθένε, εἶναι βεβαίως στενή. Διότι δύο διερχομένους μαζὶ δὲν χωρεῖ.

Αὐτὲς τίς ἀλήθειες, ὡς φαίνεται, διέγνωσαν πολλὲς ἔγγαμες, οἱ ὁποῖες, μετὰ τὴν χηρεία των, ἐζήλεψαν τὴν ὑπερκόσμια ζωή σου, ἀρνήθηκαν τὸν κόσμο καὶ ἀπεφάσισαν νὰ ἀκολουθήσουν τὴν ὁδό σου, γιὰ νὰ λάβουν καὶ αὐτὲς τὸ ἴδιο στεφάνι μὲ σένα. Αὐτὲς δὲ τίς χῆρες, ὁ Παῦλος, παραγγέλει νὰ τιμοῦν ἐπειδὴ προσκαρτεροῦν στὶς δεήσεις καὶ στὶς προσευχὲς μὲ ὁλόψυχην ἀφιέρωσι στὸν Θεόν (Α’Τιμ. ε’3).

Ἐὰν βέβαια συνυπάρχῃ στὴν Μοναχικὴ ζωὴ κάτι τὸ κοπιῶδες, αὐτὸ φίνεται αἴτιο μισθαποδοσίας, παρέχει τὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ προξενεῖ τὴν αἰώνιο σωτηρία. Τοῦ κόσμου ὅμως καὶ τὰ εὐχάριστα καὶ τὰ λυπηρὰ εἶναι ἐκ ἴσου θανατηφόρα. Διότι λέγει ὁ Παῦλος, ὅτι «ἡ κατὰ κόσμον λύπη θάνατον κατεργάζεται», ἡ δὲ κατὰ Θεόν, γεννᾷ μετάνοια, ποὺ ὁδηγεῖ σὲ ἀναφαίρετη σωτηρία».

«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ  ΠΝΕΥΜΑΤΙ»

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Κύριος, μακαρίζει τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ θεωροῦνται ἀπὸ τὸν κόσμο καλά, λέγοντας «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. ε’3). Γιατὶ μόλις εἶπε, μακάριοι οἱο πτωχοί, προσέθεσε «τῷ πνεύματι»; Γιὰ νὰ δείξῃ, ὅτι μακαρίζει τὴν μετριοφροσύνη τῆς ψυχῆς καὶ ὅτι αὐτὴν ἀγαπᾶ. Γιατὶ δὲν εἶπε, «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τὸ πνεῦμα» - ἀφοῦ καὶ ἔτσι ἐδηλοῦτο ἡ μετριοφροσύνη - ἀλλά, «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι»; Γιὰ νὰ μᾶς διδάξῃ, ὅτι καὶ ἡ φτώχεια ἡ ὑλικὴ εἶναι μακαριστὴ καὶ πρόξενος τῆς οὐρανίου Βασιλείας. Ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅμως, ὅτι τὴν φτώχεια τοῦ σώματος ἀσκεῖ κανεὶς γιὰ τὴν ταπείνωση τῆς ψυχῆς. Ἡ φτώχεια μὲ τὴν ταπείνωσι νὰ εἶναι ἑνωμένη καὶ ἀπὸ τὴν ταπείνωσι νὰ προέρχεται.

Ὁ Κύριος ἐμακάρισε τοὺς «πτωχοὺς τῷ πνεύματι», γιὰ νὰ ὑποδείξῃ, κατὰ τρόπον σαφῆ, ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία, ἡ ρίζα, τῆς φανερῆς «πτωχείας» τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τὸ ταπεινὸ πνεῦμα των. Αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῶν ἁγίων, ἀφοῦ ἐνεκολπώθη τὴν χάρι τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἔκτοτε ἀναβλύζει ἀφ᾿ ἑαυτοῦ ἄφθονα ὕδατα πνευματικῆς πτωχείας, τὰ ὁποῖα ποτίζουν «ἅπαν τὸ πρόσωπον τῆς γῆς», δηλαδὴ τὸν ἔξω ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο μεταβάλλουν σὲ παράδεισο ἀρετῶν. Ὁ Προφήτης Ἡσαΐας λέγει, ὅτι ὁ Κύριος «ἔδωκεν ἐπὶ τῆς γῆς λόγον συντετμημένον» ( Ἥσ. ε’23), δηλαδὴ ἀπεκάλυψε τὴν αἰτία τῆς ἑκουσίας καὶ πολύμορφης πτωχείας. Καὶ μὲ τὸν μακαρισμὸ «τῶν πτωχῶν τῷ πνεύματι» μὲ βραχυλογία ἐδίδαξε καὶ συμπεριέλαβε τὸ αἴτιο ἀπὸ τὸ ὁποῖο γεννᾶται, ἀλλὰ τὴν διέκρινε καὶ ἀπὸ τίς νοθεύσεις.

Διότι δύναται κανεὶς νὰ εἶναι θεληματικῶς ἀκτήμων καὶ ἐξωτερικῶς ταπεινὸς καὶ ἐγκρατής, ἀλλὰ αὐτὰ νὰ γίνωνται γιὰ ἀνθρώπινη δόξα. Αὐτός, λοιπόν, δὲν εἶναι πτωχὸς «τῷ πνεύματι». Διότι ἡ ὑπόκρισις γεννᾶται ἀπὸ τὴν οἴησι. Καὶ ἡ οἴησις εἶναι ἀντίθετος ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὴν «ἐν πνεύματι πτωχείᾳ». Ἐκείνου δέ, ποὺ ἔχει πνεῦμα ταπεινό, μετριόφρον καὶ συντετριμένον, εἶναι ἀδύνατο νὰ μὴ φαίνεται καὶ ἐξωτερικῶς ὁ πλοῦτος τῆς ταπεινώσεώς του. Διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ἀνάξιο νὰ δοξάζεται, νὰ ἔχῃ πλοῦτο καὶ ἄνεσι. Καὶ αὐτὸς ὁ μακαριστὸς ἀπὸ τὸν Θεὸ «πτωχός», ποὺ θεωρεῖ τὸν ἑαυτόν του ἀνάξιο γιὰ τιμὲς καὶ σωματικὴ ἄνεσιν, εἶναι ὄντως στὴν πληρότητα πτωχός, καὶ στὸ πνεῦμα καὶ στὴν ὑλικὴ φτώχεια. Γι᾿αὐτὸ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς εἶπε, «Μακάριοι οἱ πτωχοί», χωρὶς νὰ προσθέσῃ «τῷ πνεύματι». Καὶ αὐτοὶ εἶναι ποὺ ἄκουσαν, ποὺ ἀκολούθησαν καὶ ἐμιμήθησαν ἐντελῶς τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ποὺ λέγει· «μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, και εὑρήσητε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν». Γι᾿αὐτὸ καὶ σ᾿αὐτοὺς ἀνήκει «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν», ἐπειδὴ εἶναι «συγκληρονόμοι Χριστοῦ».

ΤΟ ΤΡΙΜΕΡΕΣ ΤΗΣ  ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ

Ἡ ψυχὴ εἶναι τριμερὴς καὶ διακρίνεται σὲ τρεῖς δυνάμεις, τὸ λογιστικό, τὸ θυμικὸ καὶ τὸ ἐπιθυμητικό. Καὶ ἐπειδὴ νοσεῖ καὶ στὰ τρία αὐτὰ μέρη, ὁ Χριστὸς θέλοντας νὰ τὴν θεραπεύσῃ ἄρχισε, ὅπως εἶναι ἑπόμενον, ἀπὸ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία. Διότι ἐκεῖνο ποὺ ἀνάπτει τὸν θυμὸ εἶναι ἡ ἐπιθυμία, ὅταν δὲν ἱκανοποιῆται. Ὅταν δὲ ἡ ψυχὴ νοσῆ κατὰ τὸ ἐπιθυμητικὸ καὶ τὸ θυμικό, τότε καὶ ἡ διάνοια λειτουργεῖ ὄχι μὲ ὑγεία. Ποτὲ δὲν θὰ ἰαθοῦν τὸ θυμικὸ καὶ τὸ λογιστικό, ἐὰν δὲν ἰαθῇ προηγουμένως τὸ ἐπιθυμητικό. Ἐπίσης καὶ τὸ λογιστικὸ δὲν θὰ λειτουργήση λογικῶς, ἐὰν πάλι δὲν θεραπεθοῦν τὸ θυμικὸ καὶ τὸ ἐπιθυμητικό. Ἐὰν ἐξετάση κανεὶς θὰ εὕρη ὅτι, ἡ φιλοκτημοσύνη εἶναι ὁ πρῶτος πονηρὸς καρπὸς ττοῦ ἐπιθυμητικοῦ. Ἡ φιλοκτημοσύνη γεννᾶται ἀπὸ τίς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων, γιὰ νὰ ἔχουν τὰ πρὸς τὸ ζῆν, τίς ὁποῖες ἔχομε ἐκ φύσεως. Ἡ φιλοκτημοσύνη, σὰν φιλαργυρία, γεννᾶται ἀργότερα, ἀπὸ τὴν παιδικὴ σχεδὸν ἡλικία. Ὡς ἐκ τούτου ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν ἔχει τὴν ἀρχὴν ἀπὸ τὴν φύσιν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν κακὴ προαίρεσι. Καὶ δικαίως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὠνόμασε τὴν φιλαργυρία «ρίζα πάντων τῶν κακῶν» (Α'Τιμ. στ'10). Διότι ἡ φιλαργυρία συμβαίνει νὰ γεννᾶ τὰ ἑξῆς κακα· ἀνελεημοσύνες, καπηλεῖες, ἁρπαγές, ἀδικίες καὶ μὲ ἕνα λόγο κάθε εἶδος πλεονεξίας, τὴν ὁποίαν ὁ Παῦλος ἐχαρακτήρισε σὰν «δευτέραν εἰδωλολατρείαν». 

Ὑπάρχουν καὶ ἄλλα κακά, ποὺ δὲν γεννῶνται ἀπὸ τὴν φιλαργυρίαν, ἐν τούτοις αὐτὴ τὰ τρέφει καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῆς ὑπάρχουν. Αὐτὰ δὲ ὅλα τὰ πάθη, ὅσα γεννῶνται ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὴν ὕλην εἶναι πάθη ψυχῆς, ὅταν στερεῖται τὴν ἀγαθοεργία.

Πάντως αὐτὰ τὰ πάθη, ποὺ γεννῶνται ἀπὸ τὴν κακὴ προαίρεσι, θεραπεύονται εὐκολώτερα, ἐν σχέσει πρὸς τὰ ἐκ φύσεως.

Τὰ πάθη τῆς φιλαργυρίας καθιστᾶ δυσαπόβλητα ἡ ἀπιστία στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν πιστεύει στὴν Θεία Πρόνοια, στηρίζεται στὰ χρήματα. Καὶ ἐνῶ ἀκούει τὸν Κύριο νὰ λέγῃ «εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυπήματος ῥαφίδος εἰσελθεῖν ἢ πλούσιον εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν», αὐτὸς χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ὑπ᾿ ὄψιν βασιλεία καὶ μάλιστα βασιλείαν οὐράνιο καὶ αἰώνιο, ποθεῖ πλοῦτο γήϊνο καὶ ἀσταθῆ. Αὐτὸς ὁ πλοῦτος εἶναι τέτοιας φύσεως, ὥστε ὅσοι τὸν ποθοῦν, νὰ βλάπτωνται στὴν ψυχή, ἔστω καὶ ἂν δὲν τὸν ἔχουν. Καὶ ὅπως λέγει ὁ Παῦλος, «οἱ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμοὺς καὶ παγίδας τοῦ διαβόλου» (Α’Τιμ. στ'9). Ἀλλὰ καὶ ὑπάρχων ὁ πλοῦτος φαίνεται σὰν νὰ εἶναι ἀνύπαρκτος. Διψοῦν τὸν πλοῦτον αὐτοὶ ποὺ τὸν στεροῦνται, διότι δὲν γνωρίζουν τὴν μηδαμινότητά του.

Ὁ κακὸς αὐτὸς ἔρωτας τοῦ πλούτου δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆς φτώχειας, ἀλλὰ ἡ φτώχεια προέρχεται μᾶλλον ἀπὸ τὸν ἔρωτα τοῦ πλουτισμοῦ. Καὶ ὁ ἔρωτας αὐτὸς γεννᾶται ἀπὸ ἀφροσύνη, γι᾿αὐτὸ καὶ ὁ πλούσιος τοῦ Εὐαγγελίου, θέλοντας νὰ κατεδαφίσῃ τίς ἀποθῆκες καὶ νὰ οἰκοδομήσῃ μεγαλύτερες, δικαίως ἐχαρακτηρίσθη ὡς ἄμυαλος ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ καὶ κοινὸ Δεσπότη (Λουκ. ιβ'18). Καὶ δὲν εἶναι ἄμυαλος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος, χάριν τοῦ ἀνωφελοῦς πλούτου του προδίδει τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του καὶ ἀποβαίνει ἔτσι ἄσοφος ; Διότι λέγει ὁ Κύριος, «ὅτι οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινί ἡ ζωὴ αὐτοῦ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῦ» (Λουκ ιβ'15).

Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ

Δὲν ἔπρεπε μάλιστα (ὁ ἄμυαλος πλούσιος) νὰ περικόπτῃ ἀπὸ τίς προσωπικές του ἀνάγκες, γιὰ νὰ αὐξήσῃ τὸ κεφάλαιο ἑνὸς τόσον ἀποδοτικοῦ πνευματικοῦ ἐμπορίου ἢ πνευματικῆς καλλιεργείας; Ἡ ὁποία, πρὶν ἔλθῃ ἀκόμη ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ, ἀποδίδει ἑκατονταπλασίονα τὰ σπέρματα ποὺ κατεβλήθησαν στὴ γῆ. Καὶ ἡ πραγματικότης αὐτὴ προειδοποιεῖ γιὰ τὰ ἀνέκφραστα κέρδη, τὰ ὁποῖα θὰ ἀποκαλυφθοῦν κατὰ τὸν καιρὸ τοῦ θερισμοῦ. Καὶ τὸ ἐκπληκτικώτατον εἶναι, ὅτι τὰ σπέρματα αὐξάνονται τόσο περισσότερον, ὅσο φτωχότερος εἶναι ὁ σπορεύς.

Ἑπομένως, οὔτε γιὰ δῆθεν ἀγαθοὺς σκοποὺς ἀπομένει δικαιολογία σὲ ὅσους ἐπιθυμοῦν νὰ πλουτοῦν. Ἀλλὰ προφανῶς, ἀφοῦ δὲν πιστεύουν στὸν Χριστό, ποὺ εἶπε «ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. στ'33) φοβοῦνται τὴν φτώχεια. Τὴν ὁποία φτώχεια ἔχουν ὡς πρόφασι καὶ οὐδέποτε ἀνακόπτονται στὴν νοσηρὴ καὶ φθειρομένη ἐπιθυμία τοῦ πλουτισμοῦ.  Ἔστω καὶ ἂν ἀποκτήσουν πολλά. Πάντοτε συλλέγοντας, προσθέτουν ἐπάνω των φορτία ἀνωφελῆ, μᾶλλον δέ, ἐν ὅσῳ ἀκόμη ζοῦν, περιφέρουν παράδοξο τάφο. Διότι τοὺς μὲν νεκροὺς θάπτουν στὴν κοινὴ γῆ. Ὁ νοῦς ὅμως τοῦ «ζῶντος» φιλαργύρου θάπτεται μέσα στὸ χρυσό, ποὺ εἶναι ἐπίσης χῶμα. Καὶ ὁ τάφος αὐτὸς φαίνεται βρωμερώτερος ἀπὸ τοὺς τάφους τῶν νεκρῶν, σὲ ὅσους ἔχουν πνευματικὴ ὄσφρησι. Τόσο μάλιστα πιὸ πολὺ δυσώδης γίνεται, ὅσο περισσότερος χρυσὸς ρίπτεται πάνω στὸν τάφον. Ἡ δυσωδία αὐτή, εἶναι πιὸ δυνατὴ ἀπὸ τὰ σκεπασμένα στὴ γῆ σώματα, φθάνει καὶ μέχρις οὐρανοῦ, στοὺς Ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ καὶ στὸν Θεό. Γίνονται δὲ μισητοὶ στὸν Θεὸ γιὰ τὴν δυσωδία των, τοὺς ἀποστρέφεται ὁ Θεὸς καὶ ἐφαρμόζεται στοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς ὁ ψαλμός, ὁ ὀποῖος λέγει, ὅτι «ἀπὸ τὴν ἀφροσύνην των προσώζεσαν» - ἐβρώμησαν. (Ψαλμ. 37,6).

Ἀπὸ τὸ βρωμερὸ καὶ νεκροποιὸν αὐτὸ πάθος, ἐλευθερώνει τοὺς ἀνθρώπους ἡ θεληματικὴ καὶ χωρὶς ἀνθρωπαρέσκεια ἀκτημοσύνη. Δηλαδὴ ἡ «ἐν πνεύματι πτωχείᾳ», ποὺ ἐμακάρισε ὁ Κύριος. Μοναχός, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ πάθος αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο νὰ ὑποταγῇ. Ἂν μάλιστα ἐπιμένη σ᾿αὐτὸ, ὑπάρχει φόβος νὰ παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς ἀνίατες σωματικὲς ἀσθένειες. Παραδείγματα σαφέστατα εἶναι, ἀπὸ μὲν τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ὁ Γιεζῆ, ἀπὸ δὲν τὴν Καινὴ ὁ Ἰούδας. Ὁ μὲν Γιεζῆ ἐλεπρώθη ὁλόκληρος στὸ σῶμα, γιὰ ν᾿ἀποκαλυφθῇ ἡ ἀθεράπευτη ψυχή του (Βασ. ε’27) ὁ δὲ Ἰούδας στὸ «χωρίον αἵματος» ἀπηγχονίσθη, «πρηνὴς γενόμενος ἐλάκησε μέσος καὶ ἐξεχύθη τὰ σπλάχνα αὐτοῦ» (Πράξ. α’18).

Ἐὰν ἡ ἀποταγὴ προηγεῖται τῆς ὑποταγῆς, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ὑποταχθῇ κανεὶς ἐὰν δὲν ἐγκαταλείψῃ πάντα; Ἐὰν ὡς βάσις καὶ προϋπόθεσις τῆς Μοναχικῆς Πολιτείας εἶναι ἡ ἀκτημοσύνη, πῶς εἶναι δυνατόν, ὁ Μοναχός, νὰ διεξαγάγῃ πολέμους πνευματικούς, ἐὰν προηγουμένως δὲν ἀπαλλαγῇ ἀπὸ τὰ χρήματα; Πῶς ὁ ἀδόκιμος στὴν ὑποταγὴ δύναται νὰ ἡσυχάσῃ μόνος σὲ Κελλὶ καὶ νὰ παραδοθῇ σὲ μόνη τὴν προσευχή; Ἀλλ᾿ὁ Κύριος λέγει: «ὅπου ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ καὶ ὁ νοῦς σου» (Ματθ. στ'21). Πῶς, λοιπόν, αὐτὸς ποὺ θησαυρίζει πάνω στὴν γῆ, θὰ ἀτενίση νοερῶς τὸν Χριστό, καθήμενον «ἐν δεξιᾷ τῆς μεγαλωσύνης ἐν ὑψηλοῖς»; Καὶ πῶς θὰ κληρονομήση τὴν βασιλεία, τὴν ὁποίαν οὔτε κἄν τὸν ἀφήνει νὰ σκεφθῇ τὸ πάθος; Γι᾿αὐτὸ εἶναι «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Βλέπεις πόσα πάθη περιέκοψε ὁ Κύριος μ᾿ἕνα μακαρισμό;

ΟΙ ΔΥΟ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ

Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον αὐτά, ἐπειδὴ ἐπεσημάναμεν ὡς πρῶτο πάθος τῶν κακῶν ἐπιθυμιῶν τὴν φιλία πρὸς τὴν ὕλην. Ὑπάρχει καὶ δεύτερο, τὸ ὁποῖο περισσότερο πρέπει νὰ ἀποφεύγῃ κανεὶς καὶ τρίτο, ὄχι μικρότερο σὲ κακία. Ποιὸ εἶναι τὸ δεύτερο; Ἡ φιλοδοξία. Ὅσον αὐξάνεται ἡ ἡλικία καὶ πρὶν ἀκόμη ξυπνήσῃ τὸ πάθος τῆς φιλοσαρκίας, ἐμφανίζεται ἡ φιλοδοξία, σὲ νεανικὴ ἡλικία, ὡς κακὴ ἀρχὴ τῆς φιλοσαρκίας. Ἐκείνη τὴν μορφὴ τῆς φιλοδοξίας λέγω τώρα, ποὺ περιστρέφεται πάντοτε στὸν καλλωπισμὸ τοῦ σώματος καὶ στὴν πολυτέλεια τῶν ἐνδυμάτων, τὴν ὁποίαν οἱ Πατέρες χαρακτηρίζουν σὰν κοσμικὴ κενοδοξία. Ἡ ἄλλη μορφὴ τῆς κενοδοξίας προσβάλλει τοὺς ἐναρέτους, μὲ ὑποκρισία καὶ οἴησι, μὲ τίς ὁποῖες ὁ ἐχθρὸς μηχανᾶται νὰ κλέψῃ καὶ νὰ σκορπίσῃ τὸν πνευματικὸ πλοῦτο.

Τὰ πάθη αὐτὰ θεραπεύονται τελείως μὲ τὴν αἴσθησι τῆς ψυχῆς καὶ τὸν πόθο τῆς ἀπὸ Θεοῦ τιμῆς, ἐνῶ παραλλήλως ἡ ποθοῦσα (Μοναχή) πρέπει νὰ θεωρῇ τὸν ἑαυτό της ἀναξίαν αὐτῆς τῆς τιμῆς. Ὡσαύτως, νὰ δέχεται μὲ ὑπομονὴ τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ νὰ θεωρῇ τὸν ἑαυτό της ὅτι ἀξίζει γι᾿αὐτούς. Ἐπὶ πλέον ὁ Θεὸς καὶ ὄχι αὐτή, κατὰ τὸ Ψαλμικό: «Μὴ ἡμῖν Κύριε, μὴ ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἢ τῷ ὀνόματί σου δός δόξαν …» (Ψαλμ. ΡΙΓ' (113),9). Καὶ ἂν διαπιστώσῃ καμμίαν ἀρετὴ στὸν ἑαυτό της, νὰ ἀποδίδῃ τὴν αἰτία τοῦ κατορθώματος στὸν Θεό. Καὶ μόνο στὸν Θεὸ νὰ ἀναπέμπῃ μὲ εὐγνωμοσύνη δόξα καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό της. Ἔτσι θὰ χαρῇ, διότι ἔλαβε τὴν ἀρετὴν ὡς δῶρο καὶ δὲν θὰ ἐπαρθῇ, ἀφοῦ δὲν ἔχει τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτό της.

Ἐκτὸς αὐτῶν, θὰ ταπεινωθῇ, ἀνυψώνοντας τὰ μάτια τῆς διανοίας νύκτα καὶ ἡμέρα πρὸς τὸν Θεόν, ὅπως «ἡ παιδίσκη ἐπὶ τὰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς», γιὰ νὰ ἐκφρασθῷ ψαλμικῶς. (Ψαλμ. 122,2). Καὶ τοῦτο, διότι φοβουμένη μήπως, χωρισθεῖσα ἀπὸ Τὸν μόνο χορηγὸ καὶ συντηρητὴ τῆς ἀρετῆς, καταπέσῃ σὲ βάραθρο τῆς κακίας, ὅπως συμβαίνει μὲ ἐκείνους, ποὺ κατευθύνονται ἀπὸ τοὺς λογισμοὺς τῆς οἰήσεως καὶ τῆς κενοδοξίας.

Στὴν θεραπεία τῶν δύο τούτων παθῶν συντελεῖ ἡ ἀναχώρησις, ἡ κατ᾿ ἰδίαν ἄσκησις καὶ παραμονὴ σὲ Κελλί. Ἐννοεῖται ὅμως, ὅτι αὐτοὶ πρέπει νὰ αἰσθάνωνται τὴν ἀδυναμία τῆς προαιρέσεώς των καὶ νὰ σκέπτωνται, ὅτι εἶναι ἀνάξιοι τῆς συναναστοφῆς μὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Αὐτὰ δὲ τί ἄλλο εἶναι ἀπὸ τὴν «ἐν πνεύματι πτωχεία» ποὺ μακάρισε ὁ Κύριος;

Ἂν λάβῃ κανεὶς ὑπ᾿ὄψιν καὶ τὰ ἐπακολουθοῦντα στὸ πάθος αὐτὸ αἴσχη, θὰ ἀποφύγῃ τὴν κενοδοξία μὲ ὅση δύναμιν ἔχει. Διότι ποθῶντας τὴν δόξαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους πέφτει, σὲ ἀδοξίαν ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἴδια μέσα, ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ δοξασθῇ. Ἐπιμελούμενος τὴν αἰσθητικὴ τοῦ προσώπου του, κομπάζοντας γιὰ τὴν ἀριστοκρατορικὴ καταγωγή του καὶ καυχώμενος γιὰ τὰ ὡραῖα ἐνδύματά του, ὅπως καὶ γιὰ ἄλλα τοιαῦτα, ἀποδεικνύει ὅτι ἔχει ἀκόμη νηπιῶδες φρόνημα. Διότι ὅλα αὐτὰ μαζὶ εἶναι χῶμα. Ὑπάρχει τίποτε εὐτελέστερον ἀπὸ τὸ χῶμα; Καὶ ἡ Μοναχή, ποὺ δὲν χρησιμοποιεῖ τὴν μοναστική της περιβολὴ μόνον πρὸς κάλυψι καὶ θέρμανσιν, ἀλλὰ συγκινεῖται ἀπὸ τίς ἁπαλότητες καὶ στιλπνότητες τῶν ἐνδυμάτων, ὄχι μόνον ἀποκαλύπτει στοὺς γύρω της τὴν ἀκαρπία τῆς ψυχῆς της, ἐπὶ πλεόν ἐμφανίζεται μὲ τὸ ἄσεμνον ἦθος τῶν «ἑταιριζομένων» (κοινῶν γυναικῶν). Περισσότερον ὅμως παντὸς ἄλλου, ἂς ἀκούση Ἐκεῖνον ποὺ λέγει: «οἱ τὰ μαλακὰ φοροῦντες ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλέων εἰσίν» (Ματθ. ια'8). «Ἡμῶν δὲ τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς ὑπάρχει», λέγει ὁ θεσπέσιος Παῦλος (Φιλιπ. γ'20). Μή, λοιπόν, πέσωμεν ἀπὸ τὴ ἀνοησία γιὰ τὰ ἐνδύματα ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ στὶς σκηνὲς τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου.

ΛΕΠΤΟΤΑΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑΣ

Αὐτὸ τὸ ἴδιο παθαίνουν καὶ ὅσοι ἀσκοῦνται στὶς ἀρετὲς χάριν τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. Καὶ αὐτοί, ποὺ ἐτάχθησαν γιὰ νὰ ἔχουν «τὸ πολίτευμα ἐν οὐρανοῖς» (Φιλιπ. γ'20), ἀλλοίμονο, «κατασκηνώνουν εἰς τὸ χῶμα τὴν δόξαν των» καὶ «περιβάλλονται τὴν κατάραν» (Ψαλμ. ΡΗ' (108),18), κατὰ τὸν Δαβίδ (Ψαλμ. ζ'6). Ἡ δὲ προσευχή των δὲν ἀνέρχεται στὸν Οὐρανόν. Ἀλλὰ καὶ κάθε πνευματικὴ προσπάθειά των πέφτει στὴν γῆν, ἐπειδὴ στερεῖται ἀπὸ τὰ φτερὰ τῆς θείας ἀγάπης, ἡ ὁποία ἀνεβάζει στὸν Οὐρανὸ τίς ἐπίγειες καλὲς πράξεις μας. Ὥστε καὶ κόπους ὑποφέρουν καὶ τοὺς μισθοὺς δὲν καρποῦνται. Καὶ τί λέγω γιὰ τὴν ἀκαρπία τῶν μισθῶν; Καρποφοροῦν μέν, ἀλλὰ ἐντροπὴ καὶ ἀκαταστασία λογισμῶν, αἰχμαλωσία τῆς διανοίας καὶ ταραχὴ τῆς ψυχῆς. Διότι λέγει ὁ Δαβίδ· «Κύριος ἐσκόρπισεν ὀστᾶ ἀνθρωπαρέσκων· κατησχύνθησαν, ὅτι ἐξουδένωσεν αὐτοὺς ὁ Θεός» (Ψαλμ. ΝΒ'(52), 6).

Τὸ πάθος τῆς ἀνθρωπαρεσκείας εἶναι λεπτότερον ἀπ᾿ ὅλα ὅσα βλάπτουν τὴν ψυχὴ πάθη. Γι᾿αὐτὸ ἐκεῖνος ποὺ παλεύει κατ᾿αὐτοῦ, δὲν πρέπει νὰ ἀρκῆται στὸ νὰ μὴν ἀποδέχεται συνδιασμοὺς καὶ συγκαταθέσεις, ἀλλὰ νὰ θεωρῇ καὶ αὐτή, τὴν διὰ τοῦ λογισμοῦ προσβολήν, ὡς συγκατάθεσι καὶ νὰ φυλάσσεται, ὅσον δύναται. Μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν μόλις θὰ δυνηθῇ νὰ ἀποφύγῃ τὸ τραῦμα ἀπὸ τὸ ταχύτατο βέλος -λογισμόν. Καὶ ἂν μὲν πράττῃ κανεὶς ἔτσι, σὰν ἄγρυπνος, ἡ προσβολὴ τοῦ λογισμοῦ ἀποβαίνει ἀφορμὴ κατανύξεως. Ἄλλως προετοιμάζεται τόπος στὴν ὑπερηφάνεια. Καὶ ὅποιος θὰ προσβληθῇ ἀπὸ αὐτή, δύσκολα ἐπανέρχεται, μᾶλλον δὲ καθίσταται ἀνίατος. Διότι ἡ πτῶσις αὐτὴ εἶναι, κυρίως, διαβολική.

Ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς τῆς ὑπερηφανείας, τὸ πάθος τῆς ἀνθρωπαρεσκείας τόση βλάβη προκαλεῖ, ὥστε νὰ ναυαγῇ κανεὶς καὶ σ᾿αὐτὴ τὴν πίστι, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Πῶς δύνασθε πιστεύειν εἰς ἐμέ, δόξαν παρὰ ἀνθρώπων λαμβάνοντες καὶ τὴν δόξαν τὴν παρὰ τοῦ μόνου Θεοῦ οὐ ζητοῦντες;» ( Ἰω. ε’44).

Ὤ ἄνθρωπε, τί σοῦ προσφέρει ἡ ἀνθρωπίνη δόξα, μᾶλλον ἕνα ὄνομα δόξης ἄνευ περιεχομένου; Καὶ οὔτε μόνον αὐτό, ἐπὶ πλέον εἶναι γεννητικὸ τοῦ φθόνου. Τοῦ φθόνου, ποὺ εἶναι, ἂν ὄχι ἐνέργεια, πάντως εἶναι δυνάμει φόνος. Διότι ὁ φθόνος αὐτὸς προκάλεσε τὸν πρῶτο φόνο τοῦ Ἄβελ καὶ τὴν θεοκτονίαν ὕστερα, τὴν σταύρωσι τοῦ Θεανθρώπου.

 Τὸ πάθος τῆς κενοδοξίας τί ἆρα ὠφελεῖ τὴν ἀνθρωπίνη φύσι; Τὴν συγκρατεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύσι; Τὴν συγκρατεῖ, τὴν φυλάσσει ἢ τὴν ἐπαναφέρει στὴν τάξιν, ἂν συμβῇ νὰ παρεκλίνῃ καὶ τὴν θεραπεύει; Πάντως, οὐδεὶς δύναται νὰ ὑποστηρίξῃ κάτι σχετικό. Ἀλλὰ νομίζω, ὅτι ἀκριβῶς, ἐπειδὴ κανένα καλὸ δὲν ἔχει τὸ πάθος αὐτό, ἔπεται ὅτι ἀποτελεῖ μίαν ἐκτροπή. Ἐὰν μάλιστα θελήση κανεὶς μὲ ἀκρίβεια νὰ ἐξετάσῃ τὴν κενοδοξία, θὰ ἀνακαλύψῃ ὅτι ἀποτελεῖ αἰτία ποικίλων ἀτόπων καὶ πολλάκις καταισχύνει ἐκείνους ποὺ τὴν ἀγαποῦν, τῶν ὁποίων ἀποκαλύπτει τὰ κίνητρα. Ἔστω καὶ ἂν οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι νομίζουν, ὅτι χωρὶς τὴν φιλοδοξία τίποτε μέγα δὲν κατορθοῦται στὴν ζωήν, ἀλλοίμονο στὴν πλάνη. Καὶ δὲν αἰσχύνοται τοιαῦτα ὑποστηρίζοντες.

Ἀλλ᾿ ἐμεῖς δὲν ἐδιδαχθήκαμεν αὐτά. Ὅσοι φέρομε τὸ ὄνομα, τὸ ὑπὲρ πᾶν ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀπὸ φιλανθρωπίαν ἔχρισε δι᾿ἑαυτοῦ τὸ ἀνθρώπινο γένος, μάρτυρα τῶν πράξεών μας ἔχομε τὸν ἴδιον. Πρὸς τὸν Χριστὸν ἀποβλέπομε καὶ ὅ,τι καλὸ ἔχομε καὶ κατορθώνομε, διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ τὸ ἐπιτυγχάνομε καὶ διὰ τὸν Χριστὸν τὸ κάμνομε. «Πάντα εἰς δόξαν Θεοῦ ποιοῦντες» ὡς λέγει ὁ Παῦλος, δὲν ἐπιθυμοῦμεν ἐντελῶς νὰ ἀρέσωμε στοὺς ἀνθρώπους, κατὰ Παῦλον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄκρος μύστης τοῦ Χριστοῦ καὶ νομοδότης μας. «Εἰ γὰρ ἔτι, λέγει, ἀνθρώποις ἤρεσκον, Χριστοῦ δοῦλος οὐκ ἂν ἤμην» (Γαλ.α’10).

ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΝΟΥΣ

Ἀλλ᾿ ἂς ἐξετάσωμε καὶ τὸ τρίτο γέννημα τῆς κακῆς ἐπιθυμίας, ἂν ἀναιρεῖται μὲ τὴν μακαριζομένη πτωχεία. Τρίτο, λοιπόν, τέκνο τῆς ψυχῆς ποὺ νοσεῖ ἀπὸ ἐπιθυμίαν εἶναι ἡ γαστριμαργία, ἀπὸ τὴν ὁποία προέρχεται κάθε σαρκικὴ ἀκαθαρσία. Γιατὶ δέ τοποθετοῦμεν ὡς τρίτη καὶ τελευταία τὴν γαστριμαργία, παρ᾿ ὅτι εἶναι ἔμφυτη ἀπὸ αὐτὴ τὴν γέννησί μας;

Ὄχι μόνον ἡ γαστριμαργία εἶναι ἔμφυτη, ἀλλὰ καὶ τὸ φυσικὸ πρὸς τεκνογονία πάθος, τὸ ὁποῖο φανεροῦται σὲ αὐτὰ ἀκόμη τὰ γαλακροτροφούμενα βρέφη. Πῶς λοιπόν, ἐμεῖς τὴν νόσο τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας τάσσομε τελευταία; Τοῦτο τὸ κάμνομεν ἐπειδὴ ἐκεῖνα τὰ πάθη ὑπάρχουν στοὺς ἀνθρώπους ἐκ φύσεως. Καὶ τὰ φυσικὰ πάθη εἶναι ἀκατηγόρητα, δημιουργηθέντα παρὰ τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ ζήσωμε μὲ αὐτὰ μὲ ἔργα ἀγαθά. Ἑπομένως αὐτὰ δὲν ἀποτελοῦν σημεῖα νοσούσης ψυχῆς. Δυνατὸν ὅμως νὰ γίνουν ὄχι ἀπὸ τὴν χρῆσιν, ἀλλ᾿ ἀπὸ τὴν παράχρησι. Καὶ ὅταν, λοιπόν, «ποιούμεθα πρόνοιαν σαρκὸς πρὸς ἐπιθυμίας» (Ρωμ. ιγ'14) τότε ἀκριβῶς τὸ πάθος εἶναι κακό, γίνεται ἑπομένως ἀρχὴ ἑτέρων σαρκικῶν παθῶν καὶ ἡ φιληδονία ἀποβαίνει νόσος ψυχῆς.

Ὥστε εἰς ὅλα αὐτὰ πρῶτος πάσχει ὁ νοῦς. Διότι πρῶτα ἀπὸ τὴν διάνοιαν ὁρμῶνται τὰ πονηρὰ πάθη καί, ὅπως λέγει ὁ Κύριος, «ἐκ τῆς καρδίας ἐξέρχονται διαλογισμοὶ πονηροὶ καὶ αὐτοὶ εἶναι οἱ κοινοῦντες τὸν ἄνθρωπον» (Ματθ. ιε'19). Καὶ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως λέγει: «Πρόσεχε σεαυτῷ μήποτε γένηται ρῆμα κρυπτὸν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα» (Δευτ. ιε'9). Διότι ἐὰν πρῶτα κινηθῇ πονηρὰ ὁ νοῦς, ἐν συνεχείᾳ εἰσάγει εἰκόνες τῶν αἰσθητῶν σωμάτων καὶ διατίθεται πρὸς αὐτὲς ἁμαρτωλά. Κυρίως ἡ ἀποτύπωσις στὸν νοῦ φανταστικῶν εἰκόνων ἐνεργεῖται μὲ τὰ μάτια, τὰ ὁποῖα δύναται νὰ ἐπιτελέσουν τὴν ἁμαρτίαν ἀπὸ μακρυά, ἐφ᾿ὅσον δὲν «ἴδουν» ὀρθῶς. Καὶ σαφὴς ἀπόδειξις τούτου εἶναι ἡ προμήτωρ Εὔα. Διότι πρῶτα εἶδε, «ὅτι καλὸν εἰς ὄρασιν καὶ ὡραῖον τοῦ κατανοῆσαι» καὶ τότε συγκατετέθη μὲ τὴν καρδία της καὶ ἐγεύθη ἀπὸ τὸ ἀπηγορευμένο ξύλο. (Γεν. γ'6).

Ὀρθῶς, ἑπομένως ἐλέγαμεν, ὅτι ἡ ἐνέργεια τῶν αἰσχρῶν παθῶν εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς ἥττης πρὸς τὰ σωματικὰ κάλλη καὶ ὁ πρόλογος, ὅστις προηγεῖται τῆς ἁμαρτίας. Γι᾿αὐτὸ ἡ σοφία τῶν Πατέρων συνιστᾶ: «Κάλλος ἀλλοτρίων σωμάτων μὴ καταμανθάνειν» (Σοφία Σειρ. θ'8) καὶ νὰ μὴ ναρκισσεύεται κανείς, ἀγαπῶντας τὸ ἰδικό του κάλλος.

Χωρίς, λοιπόν, τὴν μεσολάβησι τῆς διανοίας ἐμπαθῶς, τὰ φυσικὰ πάθη, ποὺ παρατηροῦνται καὶ στὰ μικρὰ παιδιά, δὲν συνεργοῦν πρὸς ἁμαρτίαν, ἀλλὰ πρὸς συνέχισι τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς. Γι᾿αὐτὸ τὰ πάθη αὐτὰ δὲν εἶναι πονηρά. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τῆς σαρκὸς τὰ πάθη καθίστανται ἁμαρτωλὰ ἀπὸ τὴν ἐμπάθεια καὶ πονηρία τοῦ νοῦ, ἀπὸ αὐτὸν πρέπει καὶ ἡ θεραπεία νὰ ἀρχίζῃ. Ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὴν πυρκαϊά. Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ σβήσῃ τὴν φωτιάν, ἐὰν ἐνεργῇ ἐπάνω στὴν φλόγα δὲν φέρνει κανένα ἀποτέλεσμα. Ἐὰν ὅμως ἀπομακρύνῃ τὴν καιομένην ὕλην ποὺ τροφοδοτεῖ τὴν φωτιάν, ἀμέσως ἡ πυρκαϊὰ ἔχασε τὴν δύναμί της. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὰ πορνικὰ πάθη. Ἐὰν δὲν ἐπιμεληθῇς νὰ ξεραθῇ ἡ ἐσωτερικὴ πηγὴ τῶν πορνικῶν λογισμῶν, μὲ τὴν νοερὰ προσευχὴ καὶ τὴν ταπείνωσι καὶ ἀμύνεσαι κατὰ τῶν λογισμῶν μόνο μὲ τὴν νηστεία καὶ κακοπάθεια τοῦ σώματος, ἀνωφελῶς ὑποφέρεις.

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Ἂν ὅμως ἁγιάσῃς τὴν ρίζα μὲ τὴν ταπείνωσι καὶ τὴν προσευχήν, ὅπως προείπαμε, θὰ ἔχῃς καὶ ἐξωτερικῶς τὸν ἁγιασμό. Καὶ τοῦτο νομίζω ὅτι σημαίνει τὸ Ἀποστολικὸ λόγιο, «στῆτε οὖν περιζωσάμενοι τὴν ὀσφὺν ὑμῶν ἐν ἀληθείᾳ» ( Ἐφεσ. στ'14). Ὅπως καὶ κάποιος Πατὴρ βαθύτατα ἑρμήνευσεν, ὅτι δηλαδή, τὸ θεωρητικὸ περισφύγγει καὶ περιστέλλει τὸ ἐπιθυμητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς καὶ τὰ σαρκικὰ πάθη. Χρειάζεται, βεβαίως, καὶ ἡ κακοπάθεια τοῦ σώματος καὶ ἡ σύμμετρη ἐγκράτεια ἀπὸ τίς τροφές, γιὰ νὰ μὴ ἀποβαίνῃ τὸ σῶμα ἀνυπότακτο καὶ ἰσχυρότερον ἀπὸ τὸν κυβερνήτη σώφρονα λογισμόν. Ἑπομένως, τὰ σαρκικὰ πάθη τίποτα ἄλλο δὲν θεραπεύει, εἰ μή σωματικὴ κακοπάθεια καὶ προσευχή, ἐνεργουμένη ἀπὸ τεταπεινωμένη καρδία, ἡ ὁποία εἶναι ἡ «ἐν πνεύματι πτωχεία», ποὺ ἐμακάρισεν ὁ Κύριος.

Ἐάν, λοιπόν, ἐπιθυμῇ κάποιος νὰ ἀποθησαυρίσῃ ἁγιασμόν, «οὖ χωρὶς οὐδεὶς ὄψεται τὸν Κύριον», ( Ἑβρ. ιβ'14) ἂς παραμείνῃ ἡσύχως στὸ Κελλί του, κακοπαθῶντας καὶ προσευχόμενος μὲ ταπείνωσι. Διότι τὸ Κελλὶ τοῦ ἀληθινοῦ μοναχοῦ εἶναι λιμάνι σωφροσύνης. Τὰ ἔξω ὅλα μάλιστα ὅσα συμβαίνουν στὶς ἀγορὲς καὶ στὶς πανηγύρεις, εἶναι γεμάτα πορνικὸ κυκεῶνα. Κυκεῶνα, ὁ ὁποῖος δημιουργεῖται ἀπὸ τὰ ἀπρεπῆ θεάματα καὶ ἀκούσματα καὶ καταμολύνουν τὴν ἀθλία ψυχὴ τοῦ μοναχοῦ, ποῦ ζεῖ σ᾿αὐτά. Ἀλλὰ καὶ φωτιὰ καιομένη δύνασαι νὰ ὀνομάσῃς τὸν κόσμο τῆς κακίας, ποὺ ἀντὶ ἄλλης ὕλης ἔχει αὐτούς, ποὺ διατρίβουν σὲ αὐτὸν καὶ τοὺς κάμνει στάκτη ὅλες τίς ἀρετές των. Τὸ δὲ πῦρ ποὺ δὲν καίει, εὑρέθη στὴν Ἔρημο. ( Ἔξοδ. γ'ἑξ).

Σὺ δὲ ἀντὶ τῆς Ἐρήμου παράμενε στὸ Κελλί σου, ἀποκρυπτομένη ὀλίγον ἀκόμη, ἕως ὅτου παρέλθει ὁ χειμώνας τῆς ἐμπαθείας. Διότι ὅταν παρέλθῃ ὁ χειμώνας, δὲν βλάπτεται ὁ μονάζων καὶ ἔξω ἀναστρεφόμενος. Τότε θὰ εἶσαι ὄντως «πτωχὴ τῷ πνεύματι» καὶ θὰ βασιλεύσῃς ἐπὶ τῶν παθῶν καὶ θὰ μακαρισθῇς ἐνδόξως ἀπὸ τὸν Κύριο ποὺ λέγει, «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν». Ἀλλὰ πῶς δὲν θὰ μακαρισθοῦν δικαίως ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν ἐστήριζαν τίς ἐλπίδες των στὰ χρήματα, ἀλλὰ στὸν Χριστόν; Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν ποθοῦσαν νὰ ἀρέσουν εἰμὴ μόνον στὸν Χριστὸ καὶ σὲ οὐδένα ἄλλον; Ἐκεῖνοι ποὺ ἐζοῦσαν ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ μὲ ἀκτημοσύνη, θεληματικά, μὲ ἀδοξία, μὲ κακοπάθεια καὶ ταπείνωσι;

Ἂς πτωχεύσωμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς πνευματικῶς ταπεινούμενοι, κακοπαθοῦντες στὴν σάρκα καὶ ἀκτήμονες στὶς ὑλικὲς περιουσίες γιὰ νὰ κατακτήσωμε τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιτύχωμε τῶν μακαρίων ἐλπίδων, κληρονομοῦντες τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ὁ Κύριος μὲ τὸν περιεκτικὸ καὶ κεφαλαιώδη μακαρισμὸ «τῶν πτωχῶν τῷ πνεύματι», τὸν ὁποῖον ἐθεσμοθέτησε στὸ Εὐαγγέλιο τῆς σωτηρίας, δὲν περιέλαβε μόνο μὲ ἕνα λόγο τόσες ἀρετὲς καὶ δὲν περιέκοψε μόνο τόσες κακίες, ἀφοῦ ἐμακάρισε ὅσους μὲ τὴν μετάνοια καλῶς περιέκοψαν τὸ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς. Ἀλλὰ καὶ πολλὰ ἄλλα περιέλαβε, τὰ ὁποῖα δὲν ἀντιστοιχοῦν μέν, μὲ τὴν ἐνέργεια τῆς περιτομῆς, ἀλλ᾿ ἀναλογοῦν μὲ τὸ κρῦο καὶ τὸν παγετό, τὸ χιόνι καὶ τὴν πάχνη καὶ τοὺς σφοδροτάτους ἀνέμους. Καὶ μὲ ἕνα λόγο, μὲ τίς ταλαιπωρίες, ποὺ ὑφίστανται τὰ φυτὰ τὸν χειμώνα καὶ τὸ θέρος ἀπὸ τὸ ψῦχος καὶ τὸν καύσωνα, χωρὶς τὰ ὁποῖα κανένα φυτὸ δὲν ἠμποροῦσε ποτὲ νὰ παραγάγῃ καρπούς.

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ 

Ποιὰ εἶναι αὐτά, λοιπόν; Εἶναι οἱ ἐπερχόμενοι πειρασμοί, τοὺς ὁποίους ὀφείλει νὰ ὑπομένῃ μὲ εὐχαριστίες αὐτός, ποὺ θέλει νὰ προσφέρῃ πνευματικοὺς καρποὺς στὸν Γεωργὸ τῶν πνευμάτων. Καὶ ὁ γεωργός, ποὺ θὰ θελήσῃ νὰ προστατεύσῃ ἀπὸ τὴν ταλαιπωρία τῶν καιρῶν τὰ φυτὰ τῆς γῆς, καλύπτοντας μὲ διάφορα μέσα αὐτά, καὶ δὲν τὰ ἀφήνει νὰ ὑποστοῦν τὸ κρύο καὶ τὴν ζέστη, δὲν πρόκειται νὰ λάβῃ κανένα καρπόν, ὅσο καὶ ἂν κατὰ τὰ ἄλλα ἐπιμελεῖται. Διότι ἔχουν ἀνάγκη τὰ φυτὰ νὰ ὑποστοῦν τὸν βασανισμὸ τῶν ἐποχῶν.

Ὅταν, λοιπόν, παρέλθῃ ἡ δυσκολία τοῦ χειμῶνος, τὴν ἐποχὴ τῆς ἀνοίξεως τὰ φυτὰ θάλλουν καὶ ἀνθοῦν καὶ παράγουν πλῆθος φύλλων καὶ προβάλλουν, μαζὶ μὲ τοὺς νέους βλαστούς, τοὺς ἀκόμη ἀώρους καρπούς των. Οἱ ὁποῖοι, λίγο λίγο, μὲ τὴν εὐεργετικότητα τοῦ ἡλίου ποὺ καίει, μεγαλώνουν, ὡριμάζουν καὶ γίνονται κατάλληλοι γιὰ τροφὴ καὶ συγκομιδή.

Ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ὑπομένει γενναίως τὸ δυσβάστακτο βάρος τῶν πειρασμῶν, δὲν θὰ δυνηθῇ νὰ προσφέρῃ καρπὸ στοὺς ληνοὺς τοῦ Θεοῦ, ἀντάξιο τῆς αἰωνίας ἀποθήκης, ἔστω καὶ ἂν ἔχῃ ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές. Διότι κάθε Χριστιανὸς ἀγωνιστής, γίνεται τέλειος μὲ τίς ἑκούσιες καὶ ἀκούσιες θλίψεις, προερχόμενες ἄλλες ἀπὸ ἀνθρώπους κατὰ παραχώρησι Θεοῦ, ἄλλες ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας μὲ ἄσκησι καὶ κακοπάθεια.

Ὅ,τι ὑφίστανται τὰ φυτὰ τῆς γῆς, τόσον ἀπὸ τίς φυσικὲς μεταβολές, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν γεωργικὴ τέχνη τὰ ἴδια καὶ ἐμεῖς -τὰ λογικὰ κλήματα τοῦ Χριστοῦ - ὀφείλομε νὰ ὑπομένωμεν ἐκ προαιρέσεως, ἐφ᾿ὅσον αὐτεξουσίως ζοῦμε, ὑποτασσόμενοι στὸν Γεωργὸ τῶν ψυχῶν μας Χριστό. Χωρὶς δὲ τὴν ὑπομονὴ στοὺς ἀκουσίως πειρασμούς, οὔτε ἡ ἑκουσία κακοπάθεια ἀπὸ τὴν ἄσκησι θὰ τύχῃ τῆς θείας εὐλογίας. Διότι ἡ ἀγάπη στὸν Θεὸ δοκιμάζεται κυρίως μὲ τὴν θλίψιν ἀπὸ τοὺς πειρασμούς. Προηγουμένως ὅμως, πρέπει ἡ ψυχὴ νὰ κατορθώσῃ, ὥστε νὰ ὑπομένῃ τίς ἑκούσιες κακοπάθειες καὶ ἀφοῦ συνηθίση στὴν καταφρόνησι τῶν ἡδονῶν καὶ τῆς ἀνθρωπίνης δόξης, εὐκόλως ὕστερα θὰ ὑπομένῃ καὶ τοὺς ἀκουσίους πειρασμούς. 

Ἐκεῖνος, ποὺ γίνεται ἀνώτερος ἡδονῶν καὶ φιλοδοξίας, ἀπὸ τὴν «ἐν πνεύματι πτωχεία», καὶ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὀφειλέτη καὶ τῶν δριμυτέρων φαρμάκων τῆς μετανοίας, περιμένει πάντοτε κάθε θλῖψι. Καὶ ὑπομένει κάθε πειρασμό, σὰν νὰ τοῦ πρέπῃ καὶ μάλιστα χαίρει γι᾿αὐτό, διότι τοῦ ἔρχεται σὰν καθαρτικὸ τῆς ψυχῆς. Καὶ τοὺς πειρασμοὺς ποὺ μᾶς θλίβουν λαμβάνει σὰν ἀφορμὴ ὠφελιμοτάτης καὶ συντετριμμένης πρὸς τὸν Θεό δεήσεως. Ἐπὶ πλέον δέ, κάθε πειρασμὸ θεωρεῖ ὅτι παρέχει καὶ φυλάσσει τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς. Καὶ ὄχι μόνον ὑπομένει ἀμνησίκακα καὶ συγχωρεῖ αὐτοὺς ποὺ τὸν θλίβουν, ἀλλὰ ὁμολογεῖ καὶ εὐγνωμοσύνη σὲ αὐτούς, ὑπὲρ τῶν ὁποίων προσεύχεται, σὰν νὰ τὸν εὐεργέτησαν. Γι᾿αὐτό, ὄχι μόνο λαμβάνει τὴν συγχώρεσι τῶν ἁμαρτιῶν του, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, (Ματθ. στ'14) ἀλλὰ ἐπιτυγχάνει τὴν θείαν εὐλογία τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, σὰν νὰ μακαρίσθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο, γιὰ τὴν μέχρι τέλους μακροθυμία του, ἀπὸ τὴν «ἐν πνεύματι πτωχεία» ταπείνωσι.

Ἐμεῖς λοιπόν, ἀφοῦ ὑποδείξαμε δι᾿ ὀλίγων, ὀλίγα τινά τῆς πνευματικῆς περιτομῆς, θὰ προσθέσωμε τώρα καὶ ὀλίγα ἀκόμη, ἀναφερόμενα στὴν ἄφθονη καρποφορία, ποὺ προέρχεται ἀπὸ αὐτὴ τὴν περιτομήν. Ἐν συνεχείᾳ, λοιπόν, ὁ μόνος μακάριος, ὁ Θεός, καθιστᾷ κοινωνοὺς τῆς μακαριότητός Του ὅσους πενθοῦν, ποὺ γιὰ τὴν «ἐν πνεύματι πτωχεία» ἀπέκτησαν τὸν ἀναφαίρετον αὐτὸ πλοῦτο. «Μακάριοι, λέγων, οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται».

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΧΕΙΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ

Ἀλλὰ γιατὶ ὁ Χριστὸς ἕνωσε τὸ πένθος μὲ τὴν πτωχεία; Ἐπειδὴ τὸ πένθος συνυπάρχει πάντοτε μὲ τὴν πτωχεία. Ἀλλ᾿ ἡ μὲν λύπη, γιὰ τὴν κατὰ κόσμον φτώχεια, «θάνατον ψυχῆς κατεργάζεται», ἡ δὲ λύπη, μὲ «τὴν κατὰ Θεὸν πτωχεία» φέρει «μετάνοιαν ἀμεταμέλητον» γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς. (Β'Κορ. ζ'10). Καὶ στὴν μὲν πρώτην ἐπειδὴ εἶναι ἀκούσια, ἀκολουθεῖ καὶ ἀκούσιο πένθος. Ἀντιθέτως στὴν ἄλλη, σὰν ἑκούσια, ἕπεται ἐξ ἀνάγκης τὸ ἑκούσιο πένθος. Τὸ πένθος ποὺ ἐδῶ μακαρίζει ὁ Χριστός, εἶναι ἑνωμένον μὲ τὴν κατὰ Θεὸν πτωχεία.

Ἀπὸ τὴν κατὰ Θεὸν πτωχεία γεννᾶται ἡ πενευματικότης καὶ ἡ ἑκουσιότης τοῦ πένθους. Ἀπὸ τὴν θεληματικὴ κατὰ Θεὸν πτωχεία προέρχεται. Ἀπὸ αὐτὴν ἔχει τὴν ἐξάρτησι. Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ πένθους. Ἀλλ᾿ ἂς ἐξετάσωμε τὸ πῶς ἡ μακαριστὴ πτωχεία γεννᾷ τὸ μακάριο πένθος.

Τέσσαρα, λοιπόν, εἴδη πτωχείας ὑπάρχουν, ὅπως ἐσκιαγραφήσαμεν ἀνωτέρω: ἡ πτωχεία στὸ φρόνημα, ἡ πτωχεία στὸ σῶμα, ἡ πτωχεία στὴν ἀκτημοσύνη καὶ αὐτή, ποὺ φαίνεται στὴν ὑπομονὴ τῶν πειρασμῶν.

Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ

Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ νομισθῇ, ὅτι ἡ κατὰ Θεὸν πτωχεία εἶναι στὴν οὐσία καὶ στὴν πρᾶξι κατατετμημένη, ἐπειδὴ τὴν διακρίνομε σὲ μορφές. Στὸ βάθος ὑπάρχει ἀπόλυτη ἑνότης ὅλων αὐτῶν τῶν μορφῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν περικλεισθῆ σὲ ἕνα μόνο μακαρισμό, μὲ τὸν ὁποῖον ὑποδεικνύεται, ὅτι ρίζα καὶ αἰτία ὅλων τῶν μορφῶν εἶναι τὸ πνεῦμα μας. Διότι ὅταν τὸ πνεῦμα μας ἐγκολπωθῇ τὴν χάρι τῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος, ἀναδεικνύεται, ὅπως ἐλέχθη, πηγὴ πτωχείας, ἡ ὁποία ποτίζει ὅλο τὸ πρόσωπο τῆς γῆς, (Γεν. β'6) δηλαδὴ τὸν ἐξωτερικὸ ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο μεταβάλλει σὲ ἀληθινὸ παράδεισο πολλῶν ἀρετῶν.

Τέσσαρα, λοιπόν, εἶναι τὰ εἴδη τῆς πνευματικῆς πτωχείας καὶ ἀπὸ καθένα γεννᾶται τὸ ἀνάλογο πένθος καὶ ἡ παρηγορία ποὺ ἀκολουθεῖ. Μὲ τὴν ἑκούσια σωματικὴ πτωχεία καὶ ταπείνωσι ἡ ὁποία εἶναι πεῖνα, δίψα, ἀγρυπνία, καὶ μὲ ἕνα λόγο, κακουχία καὶ κακοπάθεια τοῦ σώματος (ποὺ δι᾿ αὐτῶν συστέλλονται ἐλλόγως οἱ αἰσθήσεις τοῦ σώματος) γεννᾶται ὄχι μόνο πένθος, ἀλλὰ ἀναβλύζουν καὶ δάκρυα.

Διότι ὅπως ἡ ἀναλγησία, ἡ πώρωσις καὶ ἡ σκληρότης τῆς καρδίας συμβαίνει νὰ γεννῶνται ἀπὸ τὴν σωματικὴν ἄνεσι, τὴν ἀνάπαυσι, καὶ τὴν τρυφήν, ἔτσι ἀπὸ τὴν ἀνήδονο, τὴν ὀλίγη καὶ μὲ ἐγκράτεια δίαιτα, προκαλεῖται ἡ συντριβὴ τῆς καρδίας, ἡ κατάνυξις, μὲ τὰ ὁποῖα ἀποτρέπονται οἱ ἐνέργειες τῆς κακίας καὶ ἀντεισάγεται στὴν ψυχὴ γλυκυτάτη ἱλαρότης. Χωρίς, λοιπόν, συντριβὴ καρδίας, λέγει κάποιος, ἀδύνατο ν᾿ἀπαλλαγῶμεν ἀπὸ τίς κακίες. Τὴν καρδία συντρίβει ἡ τριμερὴς ἐγκράτεια ὕπνου, τροφῆς καὶ σωματικῶν ἀνέσεων. Ὅταν ἀπαλλαγῇ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τίς κακίες καὶ ἀπὸ τὴν πικρότητα τῆς ἁμαρτίας μὲ τὴν συντριβή, τότε λαμβάνει σὰν ἀντίδωρο τὴν πνευματικὴ χαράν. Αὐτὴ δὲ εἶναι ἡ παρηγορία μὲ τὴν ὁποίαν ὁ Κύριος μακαρίζει ὅσους πενθοῦν γιὰ τίς ἁμαρτίες των. (Ματθ. ε’4).

Λέγει δὲ ὀ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ποὺ κατεσκέυασε χάριν ἡμῶν μὲ λόγους τὴν πνευματικὴ «Κλίμακα» : «Δίψα καὶ ἀγρυπνία ἐξέθλιψαν καρδίαν· καρδίας δὲ θλιβείσης, ἐξεπήδησαν δάκρυα». Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἔκλαυσε, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου, (Ματθ. ε’4) θὰ γελάσῃ, γέλωτα δηλαδὴ μακάριον, ὁ ὁποῖος καὶ εἶναι ἡ παρηγορία ποὺ δίνει ὁ Κύριος.

Ἡ αἰτία, λοιπόν, τοῦ μακαριστοῦ πένθους, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν θεοφιλῆ σωματικὴ φτώχεια, εἶναι ἡ ἀνωτέρω. Πῶς ὅμως γεννῶνται, τόσο τὸ κατὰ Θεὸν ἔμφοβο φρόνημα ὅσο καὶ ἡ ἔνθεος ταπείνωσις τῆς ψυχῆς; Ἰδού: 

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΘΕΙΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ

Ἡ αὐτομεμψία εἶναι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ταπείνωσι. Καὶ ἡ αὐτομεμψία ὁδηγεῖ ἐν ἀρχῇ τὴν ψυχὴ στὸν φόβο τῆς κολάσεως. Μὲ πόνο φέρει στὴν φαντασία τίς φρικωδέστατες τιμωρίες, ὅπως ἔχουν περιγραφῆ ἀπὸ τὸν Κύριο στὸ Εὐαγγέλιον, οἱ ὁποῖες καθίστανται φρικωδέστερες, ἀπὸ τὴν ἰδέα ὅτι εἶναι ἀσύλληπτες. Ἐκεῖνο δέ, τὸ ὁποῖο προσθέτει φρίκη, εἶναι τὸ αἰώνιο τῶν κολάσεων. Στὴν καταδίκην ἐκείνην ἀκολουθοῦν καύσων καὶ ψύχος καὶ σκότος καὶ φωτιά, ὅλα μαζὶ καὶ ἐκ περιτροπῆς, δεσμὰ καὶ φόβοι καὶ δαγκώματα ἀπὸ ἀθάνατα θηρία, ποὺ δὲν ἐφαντάσθη ποτὲ ὁ ἄνθρωπος.

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἀνωφελές, ἀπαράκλητο καὶ χωρὶς τέλος πένθος, τὸ ὁποῖο γεννᾶται στοὺς κολαζομένους ἀπὸ τὴν ἐπίγνωσι ποὺ λαμβάνουν, γιὰ τίς ἁμαρτίες ποὺ διέπραξαν. Ἐκεῖ, λοιπόν, στὴν κόλασι, χωρὶς καμμίαν ἐλπίδαν ἀπαλλαγῆς καὶ σωτηρίας ἀπὸ τὰ βάσανα, ὁ ἀθέλητος ἔλεγχος τῆς συνειδήσεως, ὅπου ὑφίστανται, αὐξάνει στὸ πένθος τὴν ὑπάρχουσαν ὀδύνη. Καὶ αὐτὸ τὸ παντοτεινὸ πένθος, ἐπειδὴ ἀκριβῶς δὲν ἔχει τέλος, γίνεται αἰτία ἄλλου πένθους καὶ ἄλλου φοβεροῦ σκότους, καύσωνος χωρὶς δροσιά, ποὺ ὁδηγοῦν σὲ ἀνέκφραστο βυθὸ ἀθυμίας καὶ λύπης.

Τὸ πένθος αὐτό, μόνον ἐδῶ εἶναι ἐπωφελές, διότι ὁ Θεὸς ἀκούει ὅσους πενθοῦν εὐσπλάχνως, ἀφοῦ μάλιστα κατῆλθε στὴν γῆ γιὰ νὰ ἐπισκεφθῇ τοὺς πενθοῦντας, στοὺς ὁποίους ὑπεσχέθη ὅτι θὰ παρακληθοῦν, ἀφοῦ ὁ Χριστὸς καὶ εἶναι καὶ λέγεται Παράκλητος. ( Ἰω. ιδ'16).

Κατενόησες, λοιπόν, τὴν οὐσία τοῦ πένθους, ἀπὸ ταπεινωμένη ψυχὴ καὶ τὴν παράκλησι ποὺ ἀκολουθεῖ; Ἀλλὰ καὶ ἡ αὐτομεμψία μόνη, αὐτὴ καθ᾿ἑαυτήν, σὰν ἕνα νοητὸ βάρος, ποὺ τίθεται πάνω στὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς ἐπὶ πολὺν χρόνον, τὸ συντρίβει, τὸ πιέζει καὶ τὸ συνθλίβει ἔτσι, ὥστε νὰ παράγεται σωτήριος οἶνος, ποὺ «εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου», δηλαδὴ τὸν ἐντὸς ἄνθρωπον. Καὶ ὁ οἶνος αὐτὸς εἶναι ἡ κατάνυξις. Τὸ πένθος, μαζὶ μὲ τὸ λογιστικό, συνεκθλίβει καὶ τὸ παθητικὸ μέρος τῆς ψυχῆς. Καὶ ἀφοῦ ἀπαλλάξῃ τὴν ψυχὴν ἀπὸ τὸ σκοτεινὸ βάρος των παθῶν, κατόπιν τὴν γεμίζει μὲ μακαριστὴ χαρά. Γι᾿αὐτὸ εἶναι «μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται», (Ματθ.ε’4).

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ

Ἂς ποῦμε τώρα καὶ γιὰ τὴν ἀκτημοσύνη, δηλαδὴ γιὰ τὴν φτώχεια ἀπὸ τὰ ὑλικὰ πράγματα, ἡ ὁποία ὅμως εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴν «πτωχεία» τοῦ πνεύματος, ὅπως ἐλέχθη ἀνωτέρω. Διότι ἡ ἀπὸ ὑλικὰ πράγματα φτώχεια, τότε εἶναι εὐάρεστη στὸν Θεό, ὅταν εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴν «πτωχεία» τοῦ πνεύματος. Πρόσεχε, λοιπόν, γιὰ νὰ μάθῃς πῶς ἁναβλύζει ἀπὸ μία τέτοια φτώχεια τὸ πένθος καὶ ἡ παράκλησις ποὺ ἀκολουθεῖ.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναχωρήσῃ ἀπὸ τὸν κόσμον, ἐγκαταλείποντας κτήματα καὶ χρήματα ἢ διαμοιράζοντας αὐτὰ στοὺς φτωχούς, κατὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, (Λουκ. ιδ',33) καὶ ἐλευθερωθῇ ἀπὸ ὅλες τίς μέριμνες γι᾿αὐτά, τότε ἡ ψυχὴ στρέφεται στὸν ἑαυτό της, σὲ αὐτοθεωρία, ἐλευθέρα ἀπὸ ἐξωτερικοὺς περισπασμούς.

Ὅταν ὁ νοῦς, ἐλευθερωμένος ἀπὸ κάθε αἰσθητὸ πρᾶγμα, ἀνέλθῃ ὑπεράνω τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς τύρβης γιὰ τὰ γήϊνα καὶ στραφῇ πρὸς τὸν ἔσω ἄνθρωπο, καὶ ἐκεῖ κατανοήσῃ τὰ «εἰδεχθῆ» πάθη τῆς ψυχῆς, ποὺ προσέλαβεν ἀπὸ τὴν περὶ τὰ γήϊνα ἐμπαθῆ ἀποπλάνησί της, τότε σπεύδει νὰ ἀποπλύνῃ τούς ρύπους της μὲ δάκρυα πένθους. Κατόπιν ὁ νοῦς, ὅταν πλέον σηκώσῃ τὸ κάλυμμα τῶν παθῶν ἀπὸ τὴν ψυχή, - καθ᾿ ὃν χρόνον αὐτὴ δὲν θὰ διασπᾶται μὲ ἐμπαθεῖς μέριμνες -εἰσέρχεται ἀταράχως μέσα στὰ ἀληθινὰ «ταμεῖα» της (ὁ ἔσω ἄνθρωπος) καὶ προσεύχεται, «ἐν κρυπτῷ» πρὸς τὸν Πατέρα. Καὶ ὁ Πατήρ, ἐν ἀρχῇ, χορηγεῖ στὸν προσευχόμενο, σὰν δῶρο τὴν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, τὸ σκεῦος αὐτὸ ἄλλων χαρισμάτων.

Μετὰ τὴν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, τὴν ὁποία χαρίζει ἐν ἀρχῇ ὁ Θεός, δίδει καὶ τὴν ταπείνωσιν, ἡ ὁποία ἁποτελεῖ καὶ τὸν συνεκτικὸ δεσμὸ ὅλων τῶν ἀρετῶν, τίς ὁποῖες μὲ τὴν ἐνέργειά της, τελειοποιεῖ. Ἡ εἰρήνη δὲ αὐτὴ καὶ ταπείνωσις εἶναι καρπὸς τοῦ ἁγίου καὶ ἀγαθοῦ Πνεύματος, τὴν ὁποία «κτίζει ἐν τοῖς ἐγκάτοις» καὶ ἀνακαινίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ ὄχι ἡ φανερουμένη σὲ λόγους καὶ σχήματα, τὴν ὁποίαν εὐκόλως μπορεῖ κανεὶς νὰ ἔχῃ.

Μέσα στις δύο αὐτὲς ἀρετές, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ταπεινώσεως, ὅπου καὶ ὁ παράδεισος τοῦ νοῦ, θάλλουν τὰ διάφορα φυτὰ τῆς ἀληθινῆς ἀρετῆς, σὰν μὲ περιτείχισμα ἀσφαλές. Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τοῦ νοεροῦ αὐτοῦ παραδείσου οἰκοδομοῦνται τὰ πνευματικώτατα ἀνάκτορα τῆς ἀγάπης καὶ στὰ πρόθυρα αὐτῶν, ἀρχίζει ἡ πρόγευσις τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν καὶ ἡ ἀνέκφραστη καὶ ἀναφαίρετη χαρά.

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΓΕΛΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Μητέρα τῆς ἀμεριμνίας εἶναι ἡ ἀκτημοσύνη. Ἡ ἁμεριμνία, ὅμως ἀπὸ τὰ γήϊνα πράγματα, ἀποβαίνει μητέρα τῆς πνευματικῆς προσοχῆς καὶ τῆς προσευχῆς, οἱ ὁποῖες γεννοῦν τὸ πνευματικὸ πένθος καὶ τὰ δάκρυα, ποὺ ἀποπλύνουν τοὺς ψυχικοὺς ρύπους. Ὅταν, λοιπόν, καθαρθοῦν τὰ πάθη καὶ ἔτσι ἐκτοπισθοῦν τὰ ἐμπόδια, ἡ πρὸς τὴν ἀρετὴν ὁδὸς γίνεται εὔκολη καὶ ἀκολούθως ἐπέρχεται ἡ εἰρήνη τῆς συνειδήσεως. Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ πηγάζει ἡ πνευματικὴ χαρὰ καὶ ὁ μακάριος γέλως τῆς ψυχῆς.

Στὴν κατάστασιν αὐτὴ μάλιστα, τὰ ὀδυνηρὰ δάκρυα μεταποιοῦνται σὲ γλυκύτατα, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ γίνονται «ὡς γλυκέα τῷ λάρυγγι καὶ ὑπὲρ μέλι τῷ στόματι», ἡ δὲ ἔντρομη προσευχή, μετασκευάζεται σὲ εὐχαριστία. Ἐπίσης ἡ μελέτη τῶν θείων λόγων γίνεται ἀγαλλίαμα τῆς καρδίας, ποὺ συνοδεύεται ἀπὸ τὴν ἀκαταίσχυντον ἐλπίδαν, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ προΐμιο τῆς πληρότητος τῆς γεύσεως τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου. Καὶ ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ λαμβάνει μερικὴ πεῖρα ἡ ψυχὴ ἐκείνου, ποὺ λέγει ὁ ἅγιος Δαβίδ: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος» (Ψαλμ. 33, 9). Καὶ ὁ Κύριος εἶναι τὸ ἀγαλλίαμα τῶν δικαίων, ἡ χαρὰ τῶν εὐθέων, ἡ θυμηδία τῶν ταπεινῶν καὶ ἡ παρηγορία τῶν πενθούντων.

Λοιπόν, μέχρις ἐδῶ σταματοῦν τὰ δῶρα τῆς ποαρηγορίας τῶν ταπεινῶν. Καὶ αὐτὰ τὰ δῶρα τῆς μνηστείας εἶναι τὰ μόνα; Πλὴν αὐτῶν τῶν δώρων, δὲν ἐμφανίζεται ὁ Νυμφίος τῶν ψυχῶν σ᾿αὐτές, ποὺ πενθοῦν γι᾿Αὐτόν, μὲ τὸ μακάριο πένθος, εἶναι καθαρὲς καὶ ἐνδεδυμένες μὲ τίς ἀρετὲς σὰν νύμφες; Βεβαίως, τὰ δῶρα αὐτὰ δὲν εἶναι τὰ μόνα.

Καὶ τώρα ἐμεῖς, μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ ποῦμε, ἐκτιθέμεθα σὲ κατηγορίες τῶν φθονερῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἕτοιμοι νὰ μᾶς εἴπουν, «οὐ μὴ λαλήσῃς ἐπὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου» ( Ἱερ. ια'21) «εἰ δὲ μὴ ἐκβαλοῦμεν σου τὸ ὄνομα ὡς πονηρόν», μὲ διάφορες συκοφαντίες, δυσφημίζοντάς σε.

Ἀλλ᾿ ἐμεῖς ἐπὶ τοῦ παρόντος ἀδιαφορῶντας δι᾿αὐτούς, συνεχίζομε τὸν λόγο, λέγοντας ὅσα εἶπαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, τὰ ὁποῖα καὶ πιστεύομε καὶ λαλοῦμε. Καὶ αὐτὰ ἔχοντας σὰν βάσι διδάσκομε καὶ τοὺς ἄλλους, ὅπως λέγει ὁ Δαβὶδ «ἐπίστευσα διὸ καὶ ἐλάλησα» (Ψαλμ.115,1) καὶ «ἡμεῖς πιστεύομεν διὸ καὶ λαλοῦμεν», (Β'Κορ. δ'13).

ΥΠΕΡ ΤΗΝ ΝΟΗΣΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΟΗΤΑ

Ὅταν, λοιπόν, κάθε αἰσχρὸ πάθος ἀπελαθῇ ἀπὸ τὴν ψυχή, τότε ὁ νοῦς, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως, ἐπιστρέφει ἐξ ὁλοκλήρου πρὸς τὸν ἑαυτό του μαζὶ μὲ τίς ἄλλες δυνάμεις τῆς ψυχῆς. Κατόπιν, ἀφοῦ μὲ τὴν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν στολίση τὴν ψυχή, προχωρεῖ πρὸς τὰ τελειότερα καί, «ἀναβάσεις διατιθέμενος» πρακτικὲς (Ψαλμ. 83, 6), καθαρίζει τὸν ἑαυτό του μὲ τὰ δάκρυα, μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἐν συνεχείᾳ ὁ νοῦς ἐκτοπίζει ἀπὸ τὸν ἑαυτό του κάθε ἐπίκτητον ἰδέα, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι ἀγαθή. Καὶ ὅταν ὑπερβῇ κάθε ἰδέα, ἔστω καὶ ἂν ἀκόμη εἶναι ἀγαθή. Καὶ ὅταν ὑπερβῇ κάθε νοητὸ καὶ κάθε νόημα καὶ φαντασία - ὅλα δὲ αὐτὰ τὰ ἐγκαταλείψει ἕνεκα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ - τότε ὅπως λέγουν οἱ ἅγιοι Πατέρες, παρίσταται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ «κωφός τε καὶ ἄλαλος».

Αὐτές, λοιπόν, τίς προϋποθέσεις μεταχειρίζεται ὁ νοῦς ἐλεύθερος γιὰ τὴν ἀνωτάτην ἀνάβασι καὶ ὑψηλοτάτην ἀνάπλασί του, δοθέντος ὅτι τίποτε ἀπὸ τὰ ἔξω πλέον δὲν τὸν ἐνοχλεῖ. Ἐντεῦθεν, λοιπόν, ἡ ἐντὸς τῆς καρδίας χάρις μεταποιεῖ ἐπὶ τὸ τελειότερο, καὶ τὸ πλέον θαυμάσιο, καταλάμπει πλουσίως τὸν ἔσω ἄνθρωπο μὲ ἄκτιστο φῶς.

Ὅταν, κατὰ τὸν Ἀπόστολο Πέτρον, «ἡμέρα διαυγάσῃ καὶ φωσφόρος ἀνατείλῃ ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν» (Β'Πέτρ. α’, 19) τότε ἐξέρχεται ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος στὴν πνευματικὴν ἐργασία του καί, φωτιζόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀνέρχεται τὴν ὁδόν, ἡ ὁποία φέρει στὸν Θεὸν ἡ ἀνάγεται «ἐπ᾿ὄρη αἰώνια». Καὶ ἐντὸς τοῦ ἀκτίστου αὐτοῦ φωτός, ὢ τοῦ θαύματος, γίνεται ἐπόπτης ὑπερκοσμίων θεαμάτων, χωρὶς νὰ χωρίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα ἢ χωριζόμενος, ὅπως συμβαίνει κατὰ τὴν ὑπερφυσικὴν αὐτὴν ἄνοδο.

Ὁ νοῦς ἐνταῦθα, δὲν ἀνέρχεται μὲ τὰ φτερὰ τῆς φαντασίας τῆς διανοίας, ἡ ὁποία περιέρχεται παντοῦ ὡς τυφλή, μὴ δυναμένη νὰ συλλάβῃ τίποτε ὀρθῶς στὴν περιοχὴ τῶν ἀπόντων αἰσθητῶν, οὔτε στὸν χῶρο τῶν ὑπερκοσμίων νοητῶν. Ἀλλὰ ἀνέρχεται πραγματικῶς μὲ τὴν ἄρρητην ἐνέργεια καὶ δύναμι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅπου ἀκούει «ἄρρητα ρήματα» καὶ βλέπει ἀθέατα θεάματα. Κατόπιν πληροῦται ὁλόκληρος ἀπὸ θαυμασμὸ καὶ ἁμιλλᾶται μὲ τοὺς ἀκούραστους Ὑμνωδούς, τοὺς Ἀγγέλους, καθιστάμενος καὶ ὁ ἴδιος ἄγγελος ἐπὶ τῆς γῆς. Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀναχώρησί του ἀπὸ τὰ ὑπερκόσμια θεάματα καὶ ἀκούσματα, συγκαλεῖ ὅλη τὴν κτίσι σὲ ὑμνολογία. Ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς μετέχει ὅλης τῆς κτίσεως, τώρα εἶναι καὶ συμμέτοχος τοῦ Θεοῦ, γιὰ ν᾿ἀποδειχθῇ ὅτι εἶναι κατ᾿εἰκόνα καὶ καθ᾿ὁμοίωσιν πλασμένος.

ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ

Ὁ ἅγιος Νεῖλος λέγει ὅτι: «ἡ καθαρὰ κατάστασις τοῦ νοῦ εἶναι ὕψος νοητό, ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὸ οὐράνιο χρῶμα, στὸ ὁποῖο λάμπει, κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προσευχῆς, τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος». Καὶ πάλι, λέγει: «Ὅποιος θέλει νὰ ἰδῇ τὸν νοῦ στὴν πρωτόκτιστη κατάστασί του, ἂς τὸν ἐλευθερώσῃ ἀπ᾿ ὅλα τὰ νοήματα καὶ τότε θὰ τὸν ἰδῇ νὰ ὁμοιάζῃ μὲ σάπφειρο, ἢ μὲ οὐράνιο χρῶμα». Ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατο νὰ συμβῇ αὐτό, χωρὶς νὰ εἶναι ἡ ψυχὴ ἀπαθής, διότι χρειάζεται ἡ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἡ Χάρις καὶ ὁ φωτισμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Λέγει δὲ καὶ ὁ ἅγιος Διάδοχος: 

«Ἡ ἁγία Χάρις διὰ τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος δύο ἀγαθὰ παρέχει, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ ἕνα ὑπερβάλλει ἀπείρως τὸ ἄλλο. Στὴν ἀρχὴν ἡ Χάρις μᾶς ἀνακαινίζει στὸ ἁγιασμένο ὕδωρ καὶ λαμπρύνει τὸ κατ᾿ εἰκόνα, καθαρίζοντας τὴν ψυχὴν ἀπὸ κάθε ρυτίδα ἁμαρτίας.

» Ἡ δὲ δευτέρα δωρεὰ εἶναι, ὅτι ἡ Χάρις ἀναμένει τὴν προαίρεσί μας γιὰ νὰ ἐργασθῇ μ᾿ἐμᾶς. Ὅταν, λοιπόν, ἀρχίσῃ ὁ νοῦς μας νὰ γεύεται τὴν χρηστότητα τοῦ Παναγίου Πνεύματος μὲ πολλὴν αἴσθησι, τότε ὀφείλομε νὰ γνωρίζωμεν, ὅτι ἤδη ἀρχίζει ἡ Χάρις νὰ ἐπιζωγραφίζῃ ἐπάνω στὸ «κατ᾿εἰκόνα τὸ καθ᾿ὁμοίωσιν».  Καὶ ἡ μὲν πνευματικὴ αὐτὴ αἴσθησις πιστοποιεῖ, ὅτι ἐνεργεῖται ἡ μόρφωσις τοῦ καθ᾿ὁμοίωσιν στὴν ψυχή μας. Τήν δὲ τελειότητα τῆς ὁμοιώσεως θὰ τὴν ἐννοήσωμεν ἀπὸ τὸν φωτισμὸν ποὺ θὰ ἐνεργήσῃ ἡ Χάρις».

Ἐπίσης, λέγει ὁ ἅγιος Διάδοχος, ὅτι «δὲν δύναται κάποιος νὰ ἀποκτήσῃ τὴν πνευματικὴν ἀγάπην ἐὰν δὲν φωτισθῇ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ἀγάπη τὴν ὁποία νὰ αἰσθανθῇ πλουσίως ἡ ψυχή. Ἐὰν ὁ νοῦς δὲν λάβῃ μὲ τελειότητα τὸ καθ᾿ὁμοίωσιν, μὲ τὸ θεῖο φῶς, δύναται μὲν νὰ ἔχῃ ὅλες τίς ἄλλες ἀρετές, ἀλλὰ ἀκόμη θὰ στερῆται τὴν τελείαν ἀγάπη». 

Ἐπίσης ἀκούομε τὸν ἅγιο Ἰσαὰκ τὸν Σύρο νὰ λέγῃ: «Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προσευχῆς ὁ κεχαριτωμένος νοῦς βλέπει τὴν καθαρότητά του, ποὺ ὁμοιάζει μὲ τὸ ἐπουράνιο χρῶμα. Ἡ νοερὰ αὐτὴ κατάστασις ἐχαρακτηρίσθη ὑπὸ τῆς Γερουσίας τοῦ Ἰσραήλ, «τόπος Θεοῦ» ὅταν ἐφανερώθῃ σ᾿αὐτοὺς στὸ ὄρος Σινᾶ».

Πάλι λέγει ὁ ἴδιος: «Καθαρότης νοῦ εἶναι αὐτή, πάνω στὴν ὁποίαν ἀκτινοβολεῖ τὸ φῶς τῆς Ἁγίας Τριάδος, κατὰ τὸν καιρὸ τῆς προσευχῆς».

Η ΘΕΩΣΙΣ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ

Ἀλλ᾿ ἐκεῖνος ὁ νοῦς, ποὺ ἠξιώθη αὐτοῦ τοῦ φωτός, μεταδίδει καὶ στὸ ἑνωμένο μαζί του σῶμα, πολλὰ τεκμήρια τοῦ θείου κάλλους, ζῶντας μέσα στὴν θεία Χάρι καὶ στὴν παχύτητα τῆς σαρκὸς καὶ χορηγῶντας δύναμι σὲ αὐτή. Ἀπὸ τὴν κατάστασιν αὐτὴ γεννᾶται ἡ θεοειδὴς καὶ ἀσύγκριτη ἕξις τῶν ἀρετῶν καὶ ἡ τελεία ἀκινησία ἢ δυσκινησία πρὸς τὸ κακό. Ἀπὸ δῶ ὁ Χριστὸς ἑρμηνεύει στὴν καρδία μυστικῶς τοὺς λόγους τῶν ὄντων. Ἀποκαλύπτει, λόγῳ τῆς καθαρότητος τῆς ψυχῆς, τὰ μυστήρια τςη φύσεως. Τὰ μυστήρια μὲ τὰ ὁποῖα ὑψοῦται ἡ διάνοια τῶν τοιούτων στὴν κατανόησι τῶν ὑπὲρ φύσιν, μὲ ἀναλογικοὺς συλλογισμούς, ἀφοῦ τὴν ψυχή, ὁ Πατὴρ τοῦ Λόγου, ἔχει καταστήσει, μὲ ἄϋλες ἐπαφές.

Ἀπὸ ἐδῶ τὰ διάφορα θαύματα καὶ τὰ χαρίσματα τῆς διοράσεως καὶ προοράσεως καὶ ἡ ἀκριβὴς γνῶσις τῶν μακρὰν συμβαινόντων. Καὶ μάλιστα, τὸ πλέον μέγα εἶναι, ὅτι ἡ ἐνέργεια τῆς Χάριτος ἐπὶ τῶν μακαρίων αὐτῶν ψυχῶν δὲν σταματᾶ στὰ χαρίσματα αὐτὰ μόνον. Ἀλλ᾿ ὅπως, ὅταν κανεὶς βλέποντας πρὸς τὴν ἡλιακὴ δέσμη τοῦ φωτός, ἀντιλαμβάνεται καὶ τὰ λεπτότατα ἀερώδη μόρια παρ᾿ ὅτι τοῦτο δὲν ἀποτελεῖ τὸν ἔσχατο σκοπό, ἔτσι συμβαίνει καὶ σὲ αὐτούς. Βλέποντες μὲ τίς ἀκτῖνες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὶς ὁποῖες συνυπάρχει ἡ ἀποκάλυψις τῶν πάντων, ὄχι μόνο τῆς κτίσεως καὶ ἐκείνων ποὺ ἐγένοντο, ἀλλὰ καὶ ὅσων θὰ συμβοῦν, θεωροῦν τὴν γνῶσιν αὐτῶν σὰν ἁπλὸ συμβεβηκὸς καὶ κάποιο παρακολούθημα, κατὰ τὸ μέτρο τῆς καθαρότητος τοῦ νοῦ. Ἐκεῖνο ποὺ ἐνδιαφέρει αὐτοὺς κυρίως, εἶναι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ νοῦ πρὸς τὸν ἑαυτό του καὶ ἡ συνέληξις. Καὶ ὄχι μόνον ἡ ἐπιστροφὴ τῆς νοερᾶς ἐνεργείας τοῦ νοῦ στὴν οὐσία του, ἀλλ᾿ ὅλων τῶν δυνάμεων τῆς ψυχῆς - ἂν καὶ εἶναι παράδοξο νὰ λεχθῇ - πρὸς τὴν οὐσία τοῦ νοῦ καὶ ἡ ἀπὸ ἐδῶ ἐννοειδὴς μὲ τὴν Χάριν ἐνέργειά του.

Μὲ τὴν ἑνοποίησιν αὐτὴ ποὺ ἐπιτυγχάνουν, διατελοῦν ὑπὸ τοὺς ἀπαραιτήτους ἐκείνους ὅρους, σύμφωνα μὲ τοὺς ὁποίους ἡ Χάρις ἐπαναφέρει τὸ ἀρχαῖο καὶ πρωτόκτιστο ἐκεῖνο ἀνέκφραστο κάλλος. Ἰδοὺ σὲ ποιὸ ὕψος ἀνεβάζει τὸ μακάριο πένθος τοὺς ταπεινοὺς τῇ καρδίᾳ καὶ «πτωχοὺς τῷ πνεύματι».

Ἐπειδὴ αὐτὲς τίς τόσο ὑψηλὲς καταστάσεις δὲν τίς ζοῦμε, ἕνεκα τῆς ραθυμίας, ποὺ ὑπάρχει ἐντός μας, ἂς ἔλθωμε πάλι στὴν βάσιν ὅλων αὐτῶν καὶ νὰ ποῦμε ὀλίγα ἀκόμη περὶ πένθους.

ΤΟ ΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ

Τὸ πένθος τοῦτο ἀκολουθεῖ σὲ ὅλες τίς μορφὲς τῆς ἀκουσίας καὶ κοσμικῆς φτώχειας. Διότι πῶς δὲν θὰ ἐλυπῆτο ὁ φτωχὸς ἀπὸ χρήματα καὶ πεινασμένος ἀκουσίως, ὅτι κοπιάζει πολὺ καὶ ἐξουδενοῦται; Ἀλλ᾿ αὐτὸ τὸ πένθος στερεῖται παρηγορίας καὶ μάλιστα ὅσον αὐξάνει ἡ φτώχεια. Μᾶλλον δὲ ὅσον εἶναι μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀληθινὴ γνῶσι ὁ πάσχων. Διότι αὐτός, μὴν ὑποτάσσοντας στὸν ὀρθὸ λόγο τίς κατ᾿ αἴσθησιν ἡδονὲς καὶ ὀδύνες, ἀλλὰ μᾶλλον αὐτὸς ὑποτασσόμενος σὲ αὐτές, ὡς μὴ ὀρθῶς σκεπτόμενος, αὐξάνει τίς θλίψεις του χωρὶς κανένα κέρδος, ζημιούμενος τὰ μέγιστα.

Ὁ τοιοῦτος ἔχει σὰν ἔλεγχο κατ᾿ αὐτοῦ σαφῆ, γιὰ τὴν μὴ ὀρθὴν ἐκμετάλλευσι τῆς ἀκουσίας φτωχείας του, τὴν ἀπιστία γιὰ ὅσα ἐδίδαξαν οἱ Προφῆται, ὁ Κύριος καὶ οἱ ὑπ᾿ Αὐτοῦ διδαχθέντες καὶ ἀποσταλέντες ἅγιοι Ἀπόστολοι. Ὅτι δηλαδή, ὁ ἀδαπάνητος πλοῦτος ἀποκτᾶται μὲ τὴν «φτώχεια», ἡ οὐράνια δόξα μὲ τὴν εὐτέλεια, ἡ ἄνευ ὀδύνης εὐφροσύνη μὲ τὴν ἐγκράτεια. Ἐπίσης ὅτι ἡ ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν αἰώνια κόλασι ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ὑπομονὴ στοὺς πειρασμούς. 

Καλῶς, ἑπομένως, εἶπε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι «ἡ κατὰ κόσμον λύπη ἀπεργάζεται θάνατον» (Β'Κορ. ζ'10). Μὲ τὸν λόγον αὐτόν, ἀποκαλύπτεται ὅτι ὑπάρχει ἁμαρτία, ποὺ ὁδηγεῖ στὸν θάνατον τῆς ψυχῆς. Ἐὰν δὲ ἡ πραγματικὴ ζωή, εἶναι στὴν οὐσία της ἡ μετοχὴ τῆς ψυχῆς στὸ θεῖο φῶς, ποὺ ἀστράπτει ἀπὸ τὸ κατὰ Θεὸν πένθος, ὅπως ἤδη ἐλέχθη ἀπὸ τοὺς Πατέρας, τότε ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς εἶναι δαιμονικὸ σκοτάδι. Σκοτάδι, τὸ ὁποῖο εἰσέρχεται στὴν ψυχὴ μὲ τὴν κατὰ κόσμον λύπη.

ΚΡΟΥΟΝΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Γιὰ τὸ σκοτάδι αὐτὸ λέγει ὁ Μ. Βασίλειος: «ἡ ἁμαρτία, ἔχοντας τὴν ὕπαρξιν ἀπὸ τὴν ἀπουσία τῆς ἀρετῆς, ἀφήνει τὰ ἴχνη τῶν ἀδικιῶν πάνω στὴν ψυχὴ σὰν νοερὸ σκότος». 

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Ἀσκητὴς λέγει: 

«Ἐκεῖνος, ποὺ ἄγεται καὶ φέρεται ἀπὸ ἀκαθάρτους διαλογισμούς, πῶς δύναται νὰ δῇ τὴν ὑπ᾿ αὐτῶν καλυπτομένην ἁμαρτίαν, ἡ ὁποία εἶναι ὀμίχλη καὶ σκότος τῆς ψυχῆς, ποὺ εἰσῆλθε μὲ ἔννοιες, λόγους καὶ πράξεις πονηρές; Καὶ ἐκεῖνος,  ποὺ δὲν εἶδε τὴν παντοειδῆ ἁμαρτία του μέσα στὴν ψυχή του, πότε θὰ προσευχηθῆ γιὰ νὰ καθαρισθῇ ; Καὶ αὐτὸς ποὺ δὲν καθαρίσθηκε πῶς θὰ εὕρῃ τὸν τόπον τῆς καθαρᾶς φύσεως τῆς ψυχῆς του; Καὶ αὐτὸς ποὺ δὲν εὗρε τὸν τόπο αὐτό, πῶς θὰ δῇ τὸν ἐσωτερικὸ χῶρο, ποὺ εἶναι ἡ κατοικία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

» Πρέπει, λοιπόν - συνεχίζει ὁ Ὅσιος Μᾶρκος -νὰ κρούσωμε τὴν θύρα τοῦ οἴκου αὐτοῦ μὲ τὴν προσευχὴν ἐπιμένοντας καὶ νὰ εἰσέλθωμε σὲ αὐτόν. Καὶ ὄχι μόνο νὰ εἰσέλθωμε, (στὸ βάθος τῆς καρδίας) ἀλλὰ καὶ νὰ παραμείνωμε μὲ καθαρότητα, φυλάσσοντας τὸν θησαυρό. Διότι εἶναι πολλοὶ ποὺ μόλις βρῆκαν κάτι τὸ ἔχασαν. Ἐπειδὴ δὲν ἐπέμειναν καὶ ἐστηρίχθησαν στὴν ἐπιφανειακὴ γνῶσι καὶ τὴν μικρὰ πεῖρα τῆς πνευματικῆς ἐργασίας, ποὺ εὑρίσκει κανεὶς στοὺς ὀψιμαθεῖς καὶ στοὺς νέους. Ἀλλὰ τὴν μόνιμην ἐργασία τῆς ἐν ὑπομονῇ προσευχῆς ἐντὸς τῆς καρδίας, μόλις κατέχουν οἱ πολύπειροι καὶ εὐλαβεῖς γέροντες.

Τὰ ἴδια λέγει καὶ ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, ὁ κατὰ τὴν πνευματικὴ γνῶσι οὐράνιος, ὅπως ἐπίσης καὶ ὅλη ἡ χορεία τῶν ὁσίων Πατέρων. Καὶ ὅπως τὸ πνευματικὸ σκοτάδι συνίσταται ἐξ ὅλων τῶν ἁμαρτημάτων, ἔτσι καὶ ἡ κατὰ κόσμον λύπη, ἂν θελήσῃ κανεὶς νὰ ἐξετάσῃ, θὰ διαπιστώσῃ ὅτι γεννᾶται καὶ ἐνδυναμοῦται ἀπὸ ὅλα τὰ πάθη. Ἡ λύπη αὐτὴ ἀποτελεῖ προεικόνισμα καὶ κατά τινα τρόπον ἀπαρχή, προοίμιο καὶ ἀρραβῶνα τοῦ μελλοντικοῦ αἰωνίου πένθους, τὸ ὁποῖο θὰ αἰσθανθοῦν ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν ἠθέλησαν νὰ πενθήσουν ἐδῶ. Αὐτὸ τὸ πένθος, ποὺ ἐμακάρισεν ὁ Κύριος, δὲν ἐφελκύει μόνο τὴν παρηγορίαν, ἀλλὰ καρποφορεῖ καὶ τὸν ἀρραβῶνα τῆς αἰωνίου εὐφοροσύνης, ἐνῷ συγχρόνως προφυλάσσει τίς ἀρετές, ποὺ ἔχει ἡ ψυχή, τὴν ὁποία τὸ πένθος καθιστᾶ δυσκίνητη πρὸς τὸ κακό. 

ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ

Διότι ὅταν κανεὶς πτωχεύσῃ κατὰ Θεὸν καὶ ζήσῃ μὲ σκοπὸ καὶ ἀπὸ αὐτὰ προκόψῃ πνευματικῶς, ἐὰν δὲν προσλάβῃ καὶ τὸ πένθος, ποὺ ἐμακάρισεν ὁ Κύριος εὐκόλως μεταβάλλεται. Καὶ εἶναι ἕτοιμος, κατὰ διάθεσι, νὰ ἐπανέλθῃ σὲ ἐκεῖνα τὰ ἄτοπα ποὺ ἄφησε, ποθῶντας πάλι τίς πρῶτες ἁμαρτίες. Ἔτσι μάλιστα ἀποδεικνύει τὸν ἑαυτό του παραβάτην. Ἐὰν ὅμως, μὲ ὅλη τὴν ψυχή του, παραμένει στὴν μακαρισθεῖσα πτωχεία καὶ δημιουργήσῃ ἐντός του τὸ πνευματικὸ πένθος, τότε καθίσταται σταθερός, μὴ στρεφόμενος πρὸς τὰ ὀπίσω καὶ μὴ ἐπιστρέφοντας κακῶς, ἐκεῖ ἀπ᾿ ὅπου, καλῶς ποιῶντας, ἀνεχώρησε. Διότι ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος, «μετάνοιαν ἀμεταμέλητον ἀπεργάζεται εἰς τὴν ψυχὴν πρὸς σωτηρίαν». (Β'Κορ. ζ'10). Διὰ τοῦτο καὶ ἕνας Πατὴρ ἔλεγεν, ὅτι «τὸ πένθος ἐργάζεται καὶ φυλάσσει». (Γεν. β'15). Καὶ τὸ κέρδος ἀπὸ τὸ πένθος δὲν περιορίζεται μόνο στὸ γεγονός, ὅτι ὁ ἄνθρωπος γίνεται δυσκίνητος πρὸς τὸ κακὸ καὶ δὲν ἐπιστρέφει πάλι στὶς παλαιὲς ἁμαρτίες του, ἀλλὰ καὶ καθιστᾶ αὐτὲς σὰν νὰ μὴν ἔγιναν. Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος γιὰ τίς ἁμαρτίες του κυρίως πενθεῖ, ὁ Θεὸς τίς καταλογίζει σὰν νὰ ἔχουν ἀκουσίως διαπραχθεῖ. Τὰ δὲ ἀκούσια εἶναι καὶ ἀνεύθυνα.

Διότι ὅπως αὐτὸς ποὺ πενθεῖ γιὰ τὴν φτώχεια του, φανερώνει ὅτι δὲν φτωχαίνει ἑκουσίως -γι᾿αὐτὸ πέφτει στὶς παγίδες τοῦ διαβόλου μαζὶ μὲ ὅσους ποθοῦν νὰ πλουτίσουν ἢ μὲ ὅσους ἤδη ἐπλούτησαν, κατὰ τὸν Ἀπόστολο (Α’Τιμ. 6,9). Καὶ ἐὰν δὲν ἀλλάξῃ γνώμη, γιὰ νὰ ἀποφύγῃ τὸ ταχύτερο τίς παγίδες αὐτές, θὰ βληθῇ στὴν αἰώνιο κόλασι μαζὶ μὲ τοὺς πλουσίους. Ἔτσι καὶ ὁ ἀμαρτήσας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν πάντοτε πενθῇ γιὰ τίς ἁμαρτίες του, ὁ Θεός, μὲ δίκαιη κρίσι θὰ κρίνῃ τίς ἁμαρτίες του σὰν ἀκούσιες καὶ ἔτσι θὰ βαδίσῃ τὴν ἴδια ὁδὸ πρὸς τὴν αἰώνιο ζωὴν ἀνεμποδίστως, μαζὶ μὲ ἐκείνους ποὺ δὲν ἁμάρτησαν.

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΗΓΗ ΑΓΑΛΛΙΑΣΕΕΩΣ

Τὸ πένθος, λοιπόν, αὐτὸ στὴν ἀρχὴ εἶναι πολὺ ὀδυνηρό, διότι μὲ αὐτὸ εἶναι ἑνωμένος ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἔχει ὅμως τὴν ἑξῆς ὡφέλειαν: Ὅσο χρονίζει τὸ πένθος στὴν ψυχή, τόσο γεννᾶται ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ἀγάπη. Καὶ κατὰ τρόπον ἀκατάληπτον, ἑνοῦται μὲ αὐτή. Κατόπιν δέ, ἀφοῦ ἡ ψυχὴ βιώση βαθιὰ τὸ πένθος, τότε γεύεται τὴν παρηγορία τῆς χρηστότητος τοῦ Παρακλήτου. Ἡ ὁποία εἶναι τόσον ἱερὰ καὶ γλυκειά, ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὴν ἐγεύθησαν νὰ μὴν τὴν ὑποπτεύωνται ἐντελῶς.

Ἐὰν σὲ ὅσους δὲν ἐγεύθησαν ἀπὸ τὴν γλυκύτητα ποὺ ἔχει τὸ μέλι, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ὁμιλήσῃ γιὰ αὐτή, πῶς, ἑπομένως, νὰ διηγηθῇ γιὰ τὴν ἱερὰ χαρά, ποὺ δίδει ὁ Θεός, διὰ τὴν Χάρι καὶ γιὰ τὴν ἡδονή, σὲ ὅσους εἶναι ἄγευστοι αὐτῶν τῶν ὑπερφυσικῶν ἀγαθῶν;

Πλὴν ὅλων αὐτῶν, ἡ ἀρχὴ τοῦ πένθους ὁμοιάζει μὲ τὴν ψυχὴν ἐκείνη, ποὺ ἐπιζητεῖ νὰ μνηστευθῇ τὸν Θεό, πρᾶγμα ποὺ φαίνεται ἀδύνατο. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ πενθοῦν ἀπὸ τὸν δριμὺ πόθο τὸν ὁποῖον αἰσθάνονται πρὸς τὸν καθαρώτατο Νυμφίο ἐκφράζονται κατὰ τρόπο ποὺ ἁρμόζει σὲ ψυχή, ἡ ὁποία ἐπιζητεῖ τὴν ἔνωσι μὲ τὸν Ἀγαπημένο της. Καὶ κλαῖνε μὲ πόνο καὶ ὀλολύζουν συγκλονιστικά, ζητῶντας τὸν Ἀγαπημένο, σὰν νὰ εἶναι ἀπών, χωρὶς ἐλπίδα ὅτι θὰ ἔλθῃ. Ἐάν, λοιπόν, τοῦ πένθους ἡ ἀρχὴ εἶναι αὐτή, τὸ τέλος του ὅμως, εἶναι ἡ τελεία ἕνωσις τῆς ψυχῆς σὲ νυφικὴ ἁγνότητα μὲ τὸν Θεό. Γι᾿αὐτὸ καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἀπεκάλεσε μέγα μυστήριον τὴν σαρκικὴν ἕνωσι τῶν συζύγων σὲ μία σάρκα, εἶπε ἐν συνεχείᾳ: «Ἐγὼ δὲ τοῦτο λέγω εἰς Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκησίαν». ( Ἐφ. ε’,32). Καὶ ὅπως, λοιπόν, ἐκεῖνοι εἶναι μία σάρξ, ἔτσι καὶ ὅσοι ἀγαποῦν τὸν Θεό, γίνονται ἕνα πνεῦμα μὲ τὸν Θεόν, ὅπως πάλι εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἀλλοῦ, ὅτι «κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἓν πνεῦμά ἐστι» (Α’Κορ. στ'17).

«ΔΕΥΤΕ ΠΑΝΤΕΣ…  ΚΛΑΥΣΩΜΕΝ…»

Ποῦ εἶναι τώρα οἱ ὑποστηρίζοντες, ὅτι ἡ Χάρις, ποὺ ἐνοικεῖ στοὺς Ἁγίους τοῦ Θεοῦ, εἶναι κτιστὴ καὶ ὄχι ἄκτιστος, ἐνεργοῦσα ἄμεση μὲ τὸν Θεὸν ἕνωσιν; Ἂς μάθουν, ὅτι βλασφημοῦν σὲ αὐτὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἑνοῦται, μεταδιδόμενο, μὲ τοὺς ἀξίους.

Ἐμεῖς ὅμως ἂς χρησιμοποιήσωμε, σχετικῶς πρὸς τὸ πένθος, καὶ ἄλλο ἐκφραστικώτερο παράδειγμα. Ἡ μὲν ἀρχὴ τοῦ πένθους ὁμοιάζει μὲ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὅποιος πενθεῖ γεμίζει κατήφεια καὶ τὸ πένθος τὸν ὁδηγεῖ νὰ ἐπαναλαμβάνῃ τοὺς λόγους τοῦ ἀσώτου υἱοῦ: «Πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου καὶ οὐκ ἔτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου». Τὸ δὲ τέλος τοῦ πένθους, πάλι, ὁμοιάζει μὲ τὴν προϋπάντησι καὶ τὸν ἐναγκαλισμὸ ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα. Καὶ μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἐναγκαλισμὸ τῆς πατρικῆς ἀγάπης εὑρεθεὶς ὁ υἱός, ἀπὸ τὴν ὑπερβάλλουσα χαρὰ καὶ τὴν ἐπανάκτησι, μὲ τὴν μετάνοια, τὴν συγγενῆ οἰκειότητα, ἐφιλεῖτο ἀπὸ τὸν πατέρα καὶ ἀντεφίλει τὸν Πατέρα. Καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθε μαζί του στὸ σπίτι του, συνέτρωγε μὲ τὸν Πατέρα συναπολαβάνοντας τὴν οὐράνιαν εὐφροσύνη.

Ἀλλὰ ἐλᾶτε ὅλοι ἐμεῖς, μὲ τὴν μακαριστὴ πτωχεία νὰ προσπέσωμε καὶ νὰ κλαύσωμεν ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας, γιὰ νὰ ἀπαλείψωμε τίς προηγούμενες ἁμαρτίες μας. Γιὰ νὰ καταστήσωμε τοὺς ἑαυτούς μας, μὲ τὸ πένθος ἀκινήτους πρὸς τὴν κακία. Καὶ ἀφοῦ γίνουμε σκεύη τοῦ Παρακλήτου, νὰ παρακαλούμεθα ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ νὰ ἀναπέμπωμε δόξα σὲ Αὐτό, «σὺν τῷ ἀνάρχῳ Πατρὶ καὶ τῷ μονογενεῖ Υἱῳ, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν».

 

ΠΙΝΑΚΑΣ  ΠΕΡΙΕΧΩΜΕΝΩΝ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ 1

ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΜΕΡΙΜΝΑΝ 5

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 7

ΖΩΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Η ΕΝΩΣΙΣ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟΝ 9

ΚΑΙΡΟΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΖΩΗ 12

ΟΙ ΕΓΓΑΜΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΘΕΝΕΣ 14

ΟΥΔΕΜΙΑ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ ΣΑΡΚΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΜΦΗΣ ΧΡΙΣΤΟΥ 15

«ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΟΙ ΠΤΩΧΟΙ ΤΩ  ΠΝΕΥΜΑΤΙ» 17

ΤΟ ΤΡΙΜΕΡΕΣ ΤΗΣ  ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΘΗ 18

Ο ΝΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ 20

ΟΙ ΔΥΟ ΜΟΡΦΕΣ ΤΗΣ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑΣ 21

ΛΕΠΤΟΤΑΤΟ ΠΑΘΟΣ ΤΗΣ ΑΝΡΩΠΑΡΕΣΚΕΙΑΣ 23

ΓΑΣΤΡΙΜΑΡΓΙΑ ΚΑΙ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ ΝΟΥΣ 24

Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΣΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 26

Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΕΙΡΑΣΜΩΝ 27

ΤΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΤΩΧΕΙΑ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ 29

Η ΕΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΠΤΩΧΕΙΑΣ 29

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΘΕΙΟΥ ΦΟΒΟΥ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΩΣ 30

Η ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ ΤΩΝ ΛΟΓΙΣΜΩΝ 31

Ο ΜΑΚΑΡΙΟΣ ΓΕΛΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 32

ΥΠΕΡ ΤΗΝ ΝΟΗΣΙ ΚΑΙ ΤΑ ΝΟΗΤΑ 33

ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ 34

Η ΘΕΩΣΙΣ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ 35

ΤΟ ΜΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ 36

ΚΡΟΥΟΝΤΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 37

ΑΝΑΓΚΗ ΠΡΟΣΛΗΨΕΩΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΠΕΝΘΟΥΣ 38

ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΠΕΝΘΟΣ ΠΗΓΗ ΑΓΑΛΛΙΑΣΕΕΩΣ 39

«ΔΕΥΤΕ ΠΑΝΤΕΣ…  ΚΛΑΥΣΩΜΕΝ…» 40

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ 

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ    

Τη υπερμαχω στρατηγω τα νικητηρια, ως λυτρωθεισα των δεινων ευχαριστηρια, αναγραφω σοι η πολις σου, Θεοτοκε. Αλλ' ως εχουσα το κρατος απροσμαχητον, εκ παντοιων με κινδυνων ελευθερωσον, ινα κραζω σοι, Χαιρε, Νυμφη ανυμφευτε.  

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ  

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΕ

Χαιρετισμοί της Παναγίας

ΣΤΑΣΙΣ Α’ 

Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τή Θεοτόκω τό Χαίρε (γ’) καί σύν τή φωνή, σωματούμενόν σε θεωρών Κύριε, εξίστατο καί ίστατο, κραυγάζων πρός αυτήν τοιαύτα. 

Χαίρε, δι’ ής η χαρά εκλάμψει,
χαίρε, δι’ ής η αρά εκλείψει.
Χαίρε, τού πεσόντος , Αδάμ η ανάκλησις,
χαίρε τών δακρύων τής Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς,
χαίρε, βάθος δυσθεώρητον καί Αγγέλων οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαίρε, ότι βαστάζεις τόν βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τόν Ήλιον,
χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
Χαίρε, δι’ ής νεουργείται η κτίσις,
χαίρε, δι’ ής βρεφουργείται Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Βλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί τώ Γαβριήλ θαρσαλέως. Τό παράδοξόν σου τής φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τή ψυχή φαίνεται, ασπόρου γάρ συλλήψεως τήν κύησιν πώς λέγεις; κράζων, Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Γνώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος ζητούσα, εβόησε πρός τόν λειτουργούντα: Εκ λαγόνων αγνών, Υιόν πώς εστι τεχθήναι δυνατόν, λέξον μοι. Πρός ήν εκείνος έφησεν εν φόβω , πλήν κραυγάζων ούτω,
Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις,
χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.
Χαίρε, τών θαυμάτων Χριστού τό προοίμιον,
χαίρε, τών δογμάτων αυτού τό κεφάλαιον.
Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι ‘ ής κατέβη ο Θεός,
χαίρε γέφυρα μετάγουσα τούς εκ γής πρός ουρανόν,
Χαίρε, τό τών Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα,
χαίρε, τό τών δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα,
Χαίρε, τό Φώς αρρήτως γεννήσασα,
χαίρε, τό πώς μηδένα διδάξασα.
Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν.
χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.
Χαίρε, Ν ύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Δύναμις τού Υψίστου, επεσκίασε τότε, πρός σύλληψιν τή Απειρογάμω. καί τήν εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν ηδύν άπασι, τοίς θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν, εν τώ ψάλλειν ούτως. Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Έχουσα θεοδόχον, η Παρθένος τήν μήτραν, ανέδραμε πρός τήν Ελισάβετ, τό δέ βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τόν ταύτης ασπασμόν, έχαιρε! καί άλμασιν ως άσμασιν, εβόα πρός τήν Θεοτόκον.
Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα,
χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα,
Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον,
χαίρε, φυτουργόν τής ζωής ημών φύουσα.
Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν, οικτιρμών,
χαίρε, τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν ιλασμών.
Χαίρε, ότι λειμώνα τής τρυφής αναθάλλεις,
χαίρε, ότι λιμένα τών ψυχών ετοιμάζεις.
Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα,
χαίρε, παντός τού κόσμου εξίλασμα.
Χαίρε, Θεού πρός θνητούς ευδοκία,
χαίρε, θνητών πρός Θεόν παρρησία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη, πρός τήν άγαμόν σε θεωρών, καί κλεψίγαμον υπονοών Άμεμπτε, μαθών δέ σου τήν σύλληψιν εκ Πνεύματος αγίου, έφη. Αλληλούϊα.

Αλληλούϊα. 

ΣΤΑΣΙΣ Β’ 

Ήκουσαν οι ποιμένες των Αγγέλων υμνούντων την ένσαρκον Χριστού παρουσίαν, και δραμόντες ως προς ποιμένα, θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη γατρί Μαρίας Βοσκηθέντα, ην υμνούντες είπον,
Χαίρε, αμνού και ποιμένος μήτηρ,
χαίρε, αυλή λογικών προβάτων.
Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον,
χαίρε, Παραδείσου θυρών ανοικτήριον.
Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη,
χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς.
Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα,
χαίρε, των αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος.
Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα,
χαίρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα.
Χαίρε, δι’ ης εγυμνώθη ο Άδης,
χαίρε, δι’ ης ενεδύθημεν δόξαν.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Θεοδρόμον αστέρα θεωρήσαντες Μάγοι, τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη, και ως λύχνον κρατούντες αυτόν, δι’ αυτού ηρεύνων κραταιόν άνακτα, και φθάσαντες τον άφθαστον, εχάρησαν Αυτώ βοώντες, Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Ίδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους ανθρώπους, και Δεσπότην νοούντες αυτόν, ει και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις δώροις θεραπεύσαι και βοήσαι τη Ευλογημένη,
Χαίρε, αστέρος αδύτου Μήτηρ,
χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας.
Χαίρε, της απάτης την κάμινον σβέσασα,
χαίρε, της τριάδος τους μύστας φωτίζουσα.
Χαίρε, τύραννον απάνθρωπον εκβαλούσα της αρχής,
χαίρε, Κύριον φιλάνθρωπον επιδείξασα Χριστόν.
Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας,
χαίρε, η του βορβόρου ρυομένη των έργων.
Χαίρε, πυρός προσκύνησιν παύσασα,
χαίρε, φλογός παθών απαλλάτουσα.
Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης,
χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Κήρυκες θεοφόροι γεγονόντες οι Μάγοι, υπέστρεψαν εις την Βαβυλώνα, εκτελέσαντές σου τον χρησμόν και κηρύξαντές σε τον Χριστόν άπασιν, αφέντες τον Ηρώδην ως ληρώδη, μη ειδότα ψάλλειν. Αλληλούϊα.

Αλληλούϊα.

Λάμψας εν τη Αιγύπτω φωτισμόν αληθείας, εδίωξας του ψεύδους το σκότος, τα γαρ είδωλα ταύτης, Σωτήρ, μη ενέγκαντά σου την ισχύν πέπτωκεν, οι τούτων δε ρυσθέντες εβόων προς την Θεοτόκον,
Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων,
χαίρε, κατάπωσις των δαιμόνων.
Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα,
χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.
Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον νοήτον,
χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την ζωήν.
Χαίρε, πύρινε στύλε, οδηγών τους εν σκότει,
χαίρε, σκέπη του κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης.
Χαίρε, τροφή του μάννα διάδοχε,
χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε.
Χαίρε, η Γη της επαγγελίας,
χαίρε, εξ ης ρέει μέλι και γάλα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Μέλλοντος Συμεώνος του παρόντος αιώνος μεθίστασθαι του απατεώνος, επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ’ εγνώσθης τούτω και Θεός τέλειος, διόπερ εξεπλάγη σου την άρρητον σοφίαν, κράζων, Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

ΣΤΑΣΙΣ Γ’ 

Νέαν έδειξε κτίσιν, εμπανίσας ο Κτίστης, υμίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις εξ ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας ταύτην, ώσπερ ην, άφθορον, ίνα το θαύμα βλέποντες, υμνήσωμεν αυτήν, βοώντες:
Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας,
χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.
Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα,
χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.
Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ ου τέφονται πιστοί,
χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ου σκέπτοναι πολλοί.
Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις,
χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.
Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις,
χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.
Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας,
χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Ξένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του κόσμου, τον νουν εις ουρανόν μεταθέντες, διά τούτο γαρ ο υψηλός Θεός επί γης εφάνη ταπεινός άντρωπος, βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος τους Αυτώ βοώντας: Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Όλος ην εν τοις κάτω, και των άνω ουδόλως απήν ο απερίγραπτος Λόγος; συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε τοπική γέγονε; και τόκος εκ Παρθένου θεολήπτου ακουούσης ταύτα:
Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα;
χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.
Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα;
χαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.
Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των Χερουβείμ;
χαίρε, οίκημα πανάριστον του επί των Σεραφείμ.
Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα;
χαίρε, η παρθενίαν και λοχείαν ζευγνύσα.
Χαίρε, δι’ ης ελύθη παράβασις;
χαίρε, δι’ ης ηνοίχθη Παράδεισος.
Χαίρε, η κλεις της Χριστού βασιλείας;
χαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Πάσα φύσις Αγγέλων κατεπλάγη το μέγα της σης ενανθρωπήσεως έργον, τον απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι προσιτόν άνθρωπον ημίν μεν συνδιάγοντα, ακούοντα δε παρά πάντων ούτως; Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Ρήτορας πολυφθόγγους ως ιχθύας αφώνους ορώμεν επί σοι, Θεοτόκε; απορούσι γαρ λέγειν το πως και Παρθένος μένεις και τεκείν ίσχυσας; ημείς δε το Μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν:
Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον,
χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον.
Χαίρε, φιλοσόφρους ασόφους δεικνύουσα;
χαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.
Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί;
χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων ποιηταί.
Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα;
χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.
Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα;
χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.
Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι;
χαίρε, λιμήν του βίου πλωτήρων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Σώσαι θέλων τον κόσμον ο των όλων κοσμήτωρ, προς τούτον αυτεπάγγελτος ήλθε, και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι’ ημάς εφάνη καθ’ ημάς άνθρωπος; ομοίω γαρ το όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει; Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

ΣΤΑΣΙΣ Δ’ 

Τείχος εί τών Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε, καί πάντων τών εις σέ προστρεχόντων, ο γάρ τού ουρανού καί τής γής, κατεσκεύασέ σε Ποιητής Άχραντε, οικήσας εν τή μήτρα σου, καί πάντας σοι προσφωνείν διδάξας.
Χαίρε, η στήλη τής παρθενίας.
χαίρε, η πύλη τής σωτηρίας.
Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως.
χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.
Χαίρε, σύ γάρ ανεγέννησας τούς συλληφθέντας αισχρώς.
χαίρε, σύ γάρ ενουθέτησας τούς συληθέντας τόν νούν,
Χαίρε, η τόν φθορέα τών φρενών καταργούσα.
χαίρε, η τόν σπορέα τής αγνείας τεκούσα.
Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως.
χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα,
Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων.
χαίρε, ψυχών νυμφοστόλε αγίων,
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Ύμνος άπας, ηττάται, συνεκτείνεσθαι σπεύδων, τώ πλήθει τών πολλών οικτιρμών σου, ισαρίθμους γάρ τή ψάμμω ωδάς, άν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεύ άγιε, ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοίς σοί βοώσιν, Αλληλούϊα.

Αλληλούϊα. 

Φωτοδόχον λαμπάδα, τοίς εν σκότει φανείσαν, ορώμεν τήν αγίαν Παρθένον, τό γάρ άϋλον άπτουσα φώς, οδηγεί πρός γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τόν νούν φωτίζουσα, κραυγή δέ τιμωμένη ταύτα.
Χαίρε, ακτίς νοητού Ηλίου,
χαίρε, βολίς τού αδύτου φέγγους.
Χαίρε, αστραπή τάς ψυχάς καταλάμπουσα,
χαίρε, ώς βροντή τούς εχθρούς καταπλήττουσα,
Χαίρε, ότι τόν πολύφωτον ανατέλλεις φωτισμόν,
χαίρε, ότι τόν πολύρρητον, αναβλύζεις ποταμόν.
Χαίρε, τής κολυμβήθρας ζωγραφούσα τόν τύπον,
χαίρε, τής αμαρτίας αναιρούσα τόν ρύπον,
Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν,
χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.
Χαίρε, οσμή τής Χριστού ευωδίας.
χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας,
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χάριν δούναι θελήσας, οφλημάτων αρχαίων, ο πάντων χρεωλύτης ανθρώπων, επεδήμησε δι’ εαυτού, πρός τούς αποδήμους τής αυτού χάριτος, καί σχίσας τό χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως, Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Ψάλλοντές σου τόν τόκον, ανυμνούμέν σε πάντες, ώς έμψυχον ναόν, Θεοτόκε, εν τή σή γάρ οικήσας γαστρί, ο συνέχων πάντα τή χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε βοάν σοι πάντας.
Χαίρε, σκηνή τού Θεού καί Λόγου.
χαίρε, Αγία Αγίων μείζων,
Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τώ Πνεύματι.
χαίρε, θησαυρέ τής ζωής αδαπάνητε,
Χαίρε, τίμιον διάδημα, βασιλέων ευσεβών.
χαίρε, καύχημα σεβάσμιον, Ιερέων ευλαβών,
Χαίρε τής Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος.
χαίρε, τής βασιλείας τό απόρθητον τείχος.
Χαίρε, δι’ ής εγείρονται τρόπαια.
χαίρε, δι’ ής εχθροί καταπίπτουσι.
Χαίρε, χρωτός τού εμού θεραπεία,
χαίρε, ψυχής τής εμής σωτηρία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Ώ πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τόν πάντων Αγίων αγιώτατον Λόγον (γ’), δεξαμένη τήν νύν προσφοράν, από πάσης ρύσαι συμφοράς άπαντας, καί τής μελλούσης λύτρωσαι κολάσεως τούς σοί βοώντας, Αλληλούϊα. 

Αλληλούϊα. 

Άγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν επέμφθη, ειπείν τή Θεοτόκω τό Χαίρε (γ’) καί σύν τή ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν σε θεωρών Κύριε, εξίστατο καί ίστατο, κραυγάζων πρός αυτήν τοιαύτα.
Χαίρε, δι’ ής η χαρά εκλάμψει,
χαίρε, δι’ ής η αρά εκλείψει.
Χαίρε, τού πεσόντος, Αδάμ η ανάκλησις,
χαίρε τών δακρύων τής Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις λογισμοίς,
χαίρε, βάθος δυσθεώρητον καί Αγγέλων οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαίρε, ότι βαστάζεις τόν βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τόν Ήλιον,
χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
Χαίρε, δι’ ής νεουργείται η κτίσις,
χαίρε, δι’ ής βρεφουργείται Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε. 

Ήχος πλ. δ’  Αυτόμελον
Τή υπερμάχω στρατηγώ τά νικητήρια, ως λυτρωθείσα τών δεινών, ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε, αλλ’ ώς έχουσα τό κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΙΕΡΕΙΣ ΡΕΖΙΛΕΥΟΥΝ ΞΕΥΤΙΛΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΦΡΑΓΚΟ-ΛΑΤΙΝΟ-ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ Γ.Ο.Χ. ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΣΗΣ. ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΕΟ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΞΕΦΩΝΙΖΟΥΝ. ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΨΙΜΟ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ. ΠΟΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΓΟΧΙΚΗ ΝΕΟ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΦΟΥ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. .

ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ  ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΙΕΡΕΙΣ ΡΕΖΙΛΕΥΟΥΝ ΞΕΥΤΙΛΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΔΕΙΑΖΟΥΝ ΤΙΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΙΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΦΡΑΓΚΟ-ΛΑΤΙΝΟ-ΠΑΠΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ  ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ Γ.Ο.Χ. ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΛΑΡΙΣΣΗΣ.

ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝΕ ΠΑΡΕΙ ΟΛΟΙ ΧΑΜΠΑΡΙ ΟΤΙ ΚΑΤΑΠΙΝΟΥΝ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΕΟ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ  ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΞΕΦΩΝΙΖΟΥΝ.

ΜΕ ΤΙΣ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΟΝΤΑΙ ΠΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΚΑΨΙΜΟ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ.

ΠΟΛΛΟΙ ΕΧΟΥΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΓΟΧΙΚΗ ΝΕΟ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΦΟΥ ΤΑ ΛΕΝΕ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

.

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΘΕΟΣΕΒΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΤΟ ΝΕΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΔΕΝ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΕ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ.

ΒΑΛΤΟΙ ΚΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ ΚΑΚΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΒΛΑΣΦΗΜΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΜΑΧΟΙ ΠΑΠΟΔΟΥΛΟΙ ΣΧΙΣΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΝΩΘΗΚΑΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΣΧΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ.

Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥ Π. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ.

ΜΕ ΘΕΜΑ Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΛΛΗΣΙΑ

Εισήγηση Πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, στην Ημερίδα για τη Μεγάλη Σύνοδο

ΠΑΛΑΙΟ ΚΑΙ ΝΕΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Γιατί ἀπέσυρε τὸ φλέγον θέμα ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος;

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης,Ὁμότιμος Καθηγητὴς Α.Π.Θ.

1. Ἡ ἡμερολογιακὴ ἀλλαγὴ τοῦ 1924 διέσπασε τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα καὶ προκάλεσε διαιρέσεις

Ἕνα ἀπὸ τὰ φλέγοντα καὶ ἐπείγονταθέματα ποὺ ἐκαλεῖτο νὰ ἀντιμετωπίσει ἡμέλλουσα νὰ συνέλθει Ἁγία καὶ ΜεγάληΣύνοδος ἦτο καὶ τὸ θέμα τῆςἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης, τῆςἀλλαγῆς τοῦ Ἡμερολογίου, τὴν ὁποία,χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση,μονομερῶς καὶ πραξικοπηματικῶς,ἐπέβαλαν ἀπὸ τὸ 1924 τὸ ΟἰκουμενικὸΠατριαρχεῖο καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆςἙλλάδος. Τὴν μεταρρύθμιση δέχθηκε καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἐνῶ ὅλες οἱ ἄλλες Ὀρθόδοξες ᾽Εκκλησίες ἀντέδρασαν καὶ τὴν ἀπέρριψαν, ὅπως τὰ τρία πρεσβυγενῆ πατριαρχεῖα Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, οἱ λοιπὲς Ἐκκλησίες καὶ τὸ Ἅγιον Ὄρος.

Ἡ ἀντισυνοδική, ἀντικανονικὴ καὶ ἀναμφιβόλως λανθασμένη αὐτὴ ἐνέργεια, ποὺ δὲν ἀνταποκρινόταν σὲ καμμία ποιμαντικὴ ἀναγκαιότητα, ἐτραυμάτισε τὴν ἑνότητα τῆς ᾽Εκκλησίας ἑορτολογικὰ καὶ λειτουργικά, ἡ ὁποία ἑνότητα ἐπὶ δεκαέξι αἰῶνες, ἀπὸ τὴν Α´ δηλαδὴ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (325), ποὺ καθόρισε τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, παρέμενε ἀδιατάρακτη.

Ἡ ἑνότητα τραυματίσθηκε σὲ δύο ἐπίπεδα. Στὸ ἐπίπεδο ἐν πρώτοις τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν ἀποδέχθηκαν τὴν μεταρρύθμιση καὶ ἐξακολουθοῦν μέχρι σήμερα νὰ ἑορτάζουν τὶς ἑορτὲς καὶ τὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων κατὰ τὸ παραδεδομένο Πάτριο Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο, ποὺ χαρακτηρίζεται τώρα ὡς Παλαιό. Ἄλλες ἐκκλησίες προσχώρησαν σταδιακὰ στὴν μεταρρύθμιση καὶ ἀποδέχθηκαν τὸ ἀποκληθὲν Νέο Ἡμερολόγιο, τὸ ὁποῖο μερικοὶ ἀποκαλοῦν «διορθωμένο» Ἰουλιανό, ἐνῶ οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ τὸ παπικὸ Γρηγοριανὸ Ἡμερολόγιο, ποὺ πῆρε τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸν πάπα Γρηγόριο ΙΓ, ὁ ὁποῖος τὸ 1582 ἔκανε τὴν ἀλλαγὴ Ἡμερολογίου-Πασχαλίου στὴν Δύση, ὅπου καὶ ἐκεῖ στὴν ἀρχὴ ὑπῆρξαν ἀντιδράσεις, σιγά-σιγὰ ὅμως υἱοθετήθηκε ἀπὸ ὅλους καὶ ἰσχύει μέχρι σήμερα ὡς κοινὸ Εὐρωπαϊκὸ Ἡμερολόγιο.

Ἡ μεταξὺ τῶν δύο ἡμερολογίων χρονικὴ διαφορὰ τῶν 13 ἡμερῶν, γιὰ τὴν διόρθωση τῆς ὁποίας ἔγινε καὶ ἡ ἀλλαγή, συντελεῖ τώρα, ὥστε σὲ μεγαλύτερη ἔκταση νὰ ἔχουμε διάσπαση τῆς ἑορτολογικῆς ἑνότητας ἀπὸ τὴν πρὸ τῆς Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περίοδο, διότι τότε ὑπῆρχε ἡ διαφορὰ στὸν ἑορτασμὸ μόνον τοῦ Πάσχα, ἐνῶ τώρα ἡ διαφορὰ περιλαμβάνει ὅλες τὶς ἑορτές, Δεσποτικὲς, Θεομητορικὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο βασικοὺς λόγους ποὺ συνεκλήθη ἡ Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, ἦταν νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἑνότητα στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα καὶ νὰ προσδιορίσει καὶ τὸν χρόνο ἑορτασμοῦ του μὲ ἀστρονομικὰ δεδομένα (ἐαρινὴ ἰσημερία, πανσέληνος), ὥστε νὰ μὴ συμπίπτει ὁ ἑορτασμός του μὲ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ δυσκόλεψε τοὺς μεταρρυθμιστὰς νὰ προχωρήσουν καὶ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ Πασχαλίου, διότι θὰ ἀνέτρεπαν ἐμφανῶς κανόνες καὶ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι᾽ αὐτὸ ἄφησαν ἄθικτο τὸ Πάσχα, νὰ ἑορτάζεται κατὰ τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα ἀπὸ κοινοῦ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, γιατὶ δὲν ἐθίγη ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Ἔτσι ὅμως ἔχουμε πολλὲς παραδοξότητες· υἱοθετήσαμε τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ τὸ Παλαιὸ στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα. Γιορτάζουμε ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀπὸ κοινοῦ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ χωριστά, μὲ διαφορὰ δεκατριῶν ἡμερῶν τὰ Χριστούγεννα, τὰ Θεοφάνεια, τὴν Κοίμηση τῆς Παναγίας καὶ ὅλες τὶς μνῆμες Ἁγίων, ὅλες δηλαδὴ τὶς ἀκίνητες ἑορτὲς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἔτους. Καὶ αὐτὸ γίνεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ γνωρίσματα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἑνότητα στὴ λατρεία, μαζὶ μὲ τὴν ἑνότητα στὴν πίστη καὶ στὴν διοίκηση.

Περισσότερο ἐπώδυνη εἶναι ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Ἐπειδὴ ἡ ἡμερολογιακὴ ἀλλαγὴ δὲν ἀνταποκρινόταν σὲ ποιμαντικὴ ἀνάγκη, δὲν προῆλθε δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ ἐπεβλήθη ἐκ τῶν ἄνω, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει ἐξωεκκλησιαστικὲς σκοπιμότητες, ὑπῆρξε σφοδρὴ καὶ δικαιολογημένη ἡ ἀντίδραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, πολλῶν ἀρχιερέων, ἱερέων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν μὲ συνέπεια νὰ δημιουργηθοῦν διαιρέσεις καὶ διαστάσεις μεταξὺ ἐπισκόπων καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μεταξὺ ἱερέων καὶ ἐπισκόπων, μοναστηριῶν καὶ ἐπισκόπων, μεταξὺ ἱερέων καὶ λαϊκῶν σὲ ἐπίπεδο ἐνορίας, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἰδίας τῆς οἰκογενείας. Ποιός βάσκανος νοῦς σοφίσθηκε αὐτὴν τὴν ἀλλαγὴ καὶ κατέστρεψε σὲ μεγάλη ἔκταση τὴν ἑορτολογικὴ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ σὲ τοπικὸ καὶ σὲ ὑπερτοπικὸ ἐπίπεδο; Ἡ Α´ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποκατέστησε τὴν ἑνότητα μὲ τὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, καὶ τώρα γιατί κάποιοι κατέστρεψαν ἀντισυνοδικὰ καὶ ἀντικανονικὰ σὲ μεγαλύτερη ἔκταση αὐτὴ τὴν ἑνότητα; Δὲν θὰ ὑπάρξει κάποια ἄλλη Σύνοδος ποὺ θὰ ἐπαναφέρει τὴν ἑνότητα καὶ τὴν εἰρήνη, θὰ θεραπεύσει τὰ τραύματα ποὺ προκάλεσε ἡ μονομερής, ἀντισυνοδική, χωρὶς πανορθόδοξη ἀπόφαση, ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1924; Κοντεύει νὰ συμπληρωθεῖ ἕνας αἰώνας καὶ τὸ τραῦμα στὴν ἑνότητα παραμένει. Φροντίζουμε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες, χωρὶς νὰ ἀποκηρύξουν τὶς αἱρέσεις τους, καὶ μένουμε χωρισμένοι ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν ἔχουμε καμμία διαφορὰ σὲ θέματα πίστεως.

2. Ἡ πανορθόδοξη ἀπόφαση τοῦ 1904: Εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀλλάξει τὸ Ἡμερολόγιο. «Οὐκ ἐξὸν περὶ τοῦτοκαινοτομῆσαι»

Εἶναι πολὺ πικρὴ ἡ ἱστορία τῆςἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης καὶ ἔ-χουν γραφῆ γι᾽ αὐτὴν πλῆθος πολὺἄρθρων καὶ βιβλίων, μὲ ἀλληλοσυγ-κρουόμενη καὶ ἀλληλοαναιρούμενηἐπιχειρηματολογία, ὥστε νὰ φαίνεταιδύσκολο κατ᾽ ἀρχὴν νὰ βγάλει κανεὶςἄκρη γιὰ τὸ ποῦ βρίσκεται τὸ δίκαιο.Πολὺ ἁπλᾶ καὶ σύντομα ἡ πορεία τοῦ πράγματος κατὰ τὸν 20ὸ αἰώνα ἔχει ὡς ἑξῆς:

Σὲ ἐπιστημονικοὺς κύκλους στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, ἀλλὰ καὶ σὲ δυτικίζοντες καὶ ἐκκοσμικευμένους κύκλους ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν, ἄρχισε νὰ συζητεῖται τὸ θέμα περὶ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, χωρὶς καμμία εὐρύτερη ἀπήχηση στὸ σύνολο τοῦ κλήρου καὶ στοὺς λαϊκούς. Γιὰ πρώτη φορὰ ἔθεσε ἐπισήμως τὸ θέμα ὁ πατριάρχης Ἰωακεὶμ Γ´ στὴν γνωστὴ πατριαρχικὴ καὶ συνοδικὴ ἐγκύκλιο τοῦ 1902, πρὸς τοὺς προκαθημένους τῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν. Πρόκειται γιὰ ἐγκύκλιο ποὺ ἐπιχειρεῖ νὰ ἀλλάξει τὴν αὐστηρὴ παραδοσιακὴ θέση τῶν Ὀρθοδόξων ἀπέναντι στοὺς ἀπεσχισμένους Χριστιανοὺς τῆς Δύσεως, ἡ ὁποία πάντως δὲν πέρασε πανορθοδόξως μέχρι σήμερα· ἐπιχειρεῖται τώρα μὲ τὴν ἐγγίζουσα Σύνοδο τῆς Κρήτης καὶ μὲ ἀνατροπὴ βέβαια τῆς προηγουμένης συνοδικῆς καὶ πατερικῆς παραδόσεως. Ἡ ἐγκύκλιος φαίνεται νὰ τηρεῖ ἴσες ἀποστάσεις ἀπέναντι τῶν δύο πλευρῶν, αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου καὶ αὐτῶν ποὺ ἀντιτίθενται σ᾽ αὐτή, καταλήγει ὅμως μὲ τὴν σωστὴ ἐπισήμανση ὅτι ὁποιαδήποτε ἀπόφαση πρέπει νὰ εἶναι κοινὴ ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων· «διαμείψασθαι πρὸς ἀλλήλας τὰς ἁγίας ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας σχετικὰς ἀνακοινώσεις, ἵνα καὶ περὶ τούτου διαμορφωθῆ κοινὸν ἐν αὐταῖς φρόνημα, μία δὲ γνώμη καὶ ἀπόφασις τῆς καθόλου ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»[1]. Ἡ οὐδέτερη στάση τῆς ἐγκυκλίου δὲν ἀπαλλάσει τῆς εὐθύνης οὔτε τὸν πατριάρχη, οὔτε τοὺς συνοδικούς, διότι προέβαλαν πρὸς συζήτηση καὶ ἐπίλυση ἕνα θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπῆρχε καμμία ποιμαντικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ ἀνάγκη, ἀλλὰ ἄλλες σκοπιμότητες, πολιτικές, οἰκονομικές, διαχριστιανικές, ἄνωθεν ἐπιβαλλόμενες. Αὐτὸ προκύπτει ὁλοφάνερα ἀπὸ τὶς ἀπαντήσεις τῶν αὐτοκεφάλων ἐκκλησιῶν, ποὺ εἶναι στὸ σύνολό τους αὐστηρὰ ἀρνητικές. Μνημονεύουμε τὴν κατακλεῖδα τῆς ἐπὶ τοῦ σχετικοῦ θέματος ἀπαντήσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἡ ὁποία ἐπισημαίνει τὶς διαιρέσεις καὶ τὴν ἀταξία ποὺ ἐπρόκειτο νὰ προκληθοῦν, χωρὶς νὰ ὑπάρχει κάποια ἐκκλησιαστικὴ ἀνάγκη:«Ἡ τοιαύτη γὰρ μεταβολή, ὡς διασαλεύουσα τὴν ἀνέκαθεν καὶ πολλάκις καθαγιασθεῖσαν ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας τάξιν, συνεπήγετο ἂν ἀναμφιβόλως διασαλεύσεις τινὰς καὶ ἐν τῷ ἐκκλησιαστικῷ βίῳ, ἐνῷ ἐν τῇ προκειμένῃ περιπτώσει τοιαῦται διασαλεύσεις οὐδεμίαν ἑαυταῖς εὑρίσκουσιν ἐπαρκῆ δικαιολογίαν οὔτε ἐν τῇ ἀποκλειστικῇ ὀρθότητι τῆς προτεινομένης μεταρρυθμίσεως οὔτε ἐν ὡριμασάσῃ τινι ἐκκλησιαστικῇ ἀνάγκῃ»[2]. Στὸ ἴδιο πνεῦμα καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρουμανίας: «Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς ἁγίας Αὐτοκεφάλου Ὀρθοδόξου Ρουμανικῆς Ἐκκλησίας φρονεῖ καὶ ἐξαιτεῖται ἵνα μένωμεν εἰς ἅπερ εὑρισκόμεθα σήμερον· ἐπειδὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ μὴ θίξωμεν τὰς κανονικὰς διατάξεις, ἐὰν ἠθέλομεν σκεφθῇ περὶ μεταβολῆς τινος ἢ μεταρρυθμίσεως τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, μεθ᾽ οὗ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ζῆ ἀπὸ τοσούτου χρόνου ἢ καὶ νὰ μὴ αἰσθανθῇ στενοχωρίαν. Ἐκτὸς τούτου οὔτε διὰ τοῦ δακτύλου δὲν ἐπιτρέπεται ἡμῖν νὰ θίξωμεν τὰς ἀπηρχαιωμένας ἀποφάσεις, αἵτινες ἀποτελοῦσι τὴν ἡμετέραν ἐκκλησιαστικὴν δόξαν»[3].

Εἶναι πάντως πρὸς τιμὴν καὶ τοῦ πατριάρχου Ἰωακεὶμ καὶ τῶν συνοδικῶν ἀρχιερέων τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ὅτι, μετὰ τὶς ἀρνητικὲς ἀπαντήσεις τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν, ὄχι μόνον ἔκλεισαν τὸ θέμα, ἀλλὰ καὶ ἐκτιμοῦν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ στὸ θέμα τοῦ Ἡμερολογίου καὶ Πασχαλίου: «Οὐκ ἐξὸν περὶ τοῦτο καινοτομῆσαι». Πόσο θὰ εὐχόμασταν ἡ ἴδια στάση νὰ ἐτηρεῖτο ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο σήμερα καὶ στὸ θέμα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς συμμετοχῆς μας στὸ λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν», γιὰ τὰ ὁποῖα ὑπάρχει συνεχὴς καὶ μεγάλη ἀντίδραση πολλῶν ἐκκλησιῶν, μερικὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες καλῶς ἔπραξαν καὶ ἀποχώρησαν, ἄλλες δὲ τὸ εἶχαν ἀποφασίσει καὶ ἀνέστειλαν τὴν ἀποχώρηση μετὰ ἀπὸ πιέσεις καὶ ἀπειλές! Καμμία ἀπειλὴ οὔτε πίεση τότε, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ διασπασθεῖ ἡ ἑνότητα σύμπλευση πρὸς τοὺς διαφωνοῦντες. Γράφει ὡς ἀνταπάντηση πρὸς τὶς αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τὸ 1904 διὰ τοῦ πατριάρχου Ἰωακεὶμ Γ´ καὶ τῶν συνοδικῶν ἀρχιερέων ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως: «Περὶ δὲ τοῦ καθ᾽ ἡμᾶς ἡμερολογίου τοιαύτην ἔχομεν γνώμην· αἰδέσιμον εἶναι καὶ ἔμπεδον τὸ ἀπὸ αἰώνων μὲν ἤδη καθωρισμένον, κεκυρωμένον δὲ τῇ διηνεκεῖ τῆς Ἐκκλησίας πράξει Πασχάλιον... ὡς οὐκ ἐξὸν περὶ τοῦτο καινοτομῆσαι»[4].

Εἶναι λοιπό, σεβαστὸ καὶ ἑδραῖο, δηλαδὴ ἀμετακίνητο, (αἰδέσιμον καὶ ἔμπεδον) τὸ Πάτριο παραδεδομένο Ἡμερολόγιο καὶ εἶναι ἀδύνατη ὁποιαδήποτε ἡμερολογιακὴ ἀλλαγὴ καὶ καινοτομία: «Ὡς οὐκ ἐξὸν περὶ τοῦτο καινοτομῆσαι». Οὐσιαστικῶς πρόκειται γιὰ πανορθόδοξη ἀπόφαση, ἀφοῦ συμφωνοῦν ὅλες οἱ ἐκκλησίες, εἶναι σύμψηφες, ὡς πρὸς τὸ ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση. Δὲν ἐχρειάζετο τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ τηρηθεῖ αὐτὴ ἡ πανορθόδοξη ἀπόφαση, καὶ νὰ κλείσει τὸ θέμα, ὁπότε θὰ ἀποφεύγονταν ὅλες οἱ διαιρέσεις καὶ τὰ τραύματα στὴν ἑνότητα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰῶνος ἡ Ἐκκλησία ἔβγαινε ἀλώβητη ἀπὸ τὴν ἐπίθεση τοῦ Πονηροῦ.

3. Μονομερής, ἀντισυνοδικὴ καὶ πραξικοπηματικὴ ἐνέργεια τοῦ πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη καὶ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου

Δυστυχῶς αὐτὸ δὲν κράτησε γιὰπολύ, διότι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματατῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἀναστάτωσεκαὶ ἀνατάραξε μία πολυτάλαντη, ἰσχυρή,ἀλλὰ καὶ γι᾽ αὐτὸ πολὺ ἐπικίνδυνηπροσωπικότητα, ὁ Μελέτιος Μεταξάκης,ἀναλαβὼν ὑψηλὰ ἐκκλησιαστικὰἀξιώματα σὲ τέσσερις αὐτοκέφαλεςἐκκλησίες, σπάνιο καὶ μοναδικὸφαινόμενο στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας,ὅπως σπάνια καὶ μοναδικὴ εἶναι καὶ ἡζημία ποὺ προκάλεσε στὴν ἑνότητα τῆςἘκκλησίας καὶ ὁ ἴδιος καὶ διὰ τῶνδιαδόχων του πατριαρχῶν στὴνΚωνσταντινούπολη Ἀθηναγόρα καὶΒαρθολομαίου, ποὺ βαδίζουν στὰ ἴχνητου. Μητροπολίτης Κιτίου στὴν Κύπρο (1910-1918), μητροπολίτης (=ἀρχιεπίσκοπος) Ἀθηνῶν (1918-1920), οἰκουμενικὸς πατριάρχης ὡς Μελέτιος Δ´ (1921-1923) καὶ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ὡς Μελέτιος Β´ (1926-1935). Τὴν εὔκολη καὶ πολλὲς φορὲς παράνομη καὶ ἀντικανονικὴ ἀναρρίχησή του σὲ ὕπατα ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα καὶ δι᾽ αὐτῶν τὴν ἐκθεμελίωση τῶν παραδόσεων τῆς Ἐκκλησίας, πολλοὶ ἀποδίδουν εἰς τὸ ὅτι ἦτο μεγαλομασόνος 33ου βαθμοῦ. Δὲν ἀγνοοῦμε τὶς προσπάθειες τῶν Οἰκουμενιστῶν σὲ ἐκκλησιαστικοὺς καὶ πανεπιστημιακοὺς κύκλους νὰ τὸν προβάλουν ὡς μεγάλη καὶ σημαντικὴ ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα μὲ ἄρθρα, μελέτες καὶ συνέδρια, ὀργανούμενα μέχρι καὶ τῶν προσφάτων ἡμερῶν μας. Ὅσα ὅμως ἐπαινετικὰ καὶ ἂν εἰπωθοῦν, καὶ ὅσες ἐνέργειές του, μερικὲς πράγματι σημαντικές, καὶ ἂν ἐξαρθοῦν, συνολικὰ ἡ προσφορά του εἶναι ἀρνητική, διότι προκάλεσε σχίσματα, διαιρέσεις, ἀντιγνωμίες, συγκρούσεις μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἰδιαίτερα μὲ τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση, καὶ ὡς γνωστὸν εἶναι ἀναντίρρητο τὸ ἀπόφθεγμα «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται». Ὡς ἀντίβαρο στοὺς ἐπαίνους γιὰ τὸν Μεταξάκη προτείνουμε νὰ διαβάσουν οἱ ὑποστηρικτές του ὅσα λέγει περὶ αὐτοῦ μία μεγάλη ὁσιακὴ μορφὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος, τὰ ὁποῖα παρουσιάσαμε σὲ πρόσφατο ἔργο μας[5], καὶ ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ πάμπολα ποὺ ἔχουν γράψει ἐναντίον του ἐπιφανεῖς ἄλλες ἐκκλησιαστικὲς μορφές, στὶς ὁποῖες θὰ ἀναφερθοῦμε.

Δὲν θὰ μποῦμε σὲ λεπτομέρειες γιὰ τὸ πῶς ἐπανῆλθε ἡ συζήτηση γιὰ τὸ Ἡμερολόγιο καὶ τὸ Πασχάλιο. Τὴν ἐπανέφερε ὁ Μεταξάκης ὡς πανίσχυρος μητροπολίτης Ἀθηνῶν, ὅπου τὸν ἀναβίβασε ὁ μεσουρανῶν τότε στὸ πολιτικὸ στερέωμα τῆς Ἑλλάδος συντοπίτης καὶ φίλος του Ἐλευθέριος Βενιζέλος· παρὰ ταῦτα δὲν μπόρεσε νὰ τὴν ἐπιβάλει τότε παρὰ ἀργότερα, ὡς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, συνεργασθεὶς μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πανεπιστημιακὸ καθηγητὴ Χρυσόστομο Παπαδόπουλο, ὁ ὁποῖος, σημειωτέον, πρὶν γίνει ἀρχιεπίσκοπος εἶχε γνωματεύσει ὡς μέλος εἰδικῆς ἐπιτροπῆς τὸ 1919 ὅτι «ἡ μεταβολὴ τοῦ Ἰουλιανοῦ ἡμερολογίου, μὴ προσκρούουσα εἰς δογματικοὺς καὶ κανονικοὺς λόγους, δύναται νὰ γίνῃ μετὰ συνεννόησιν μετὰ πασῶν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ἰδίως μετὰ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, εἰς ὃ καὶ θὰ ἦτο ἀνάγκη ν᾽ ἀνατεθῇ, ἡ πρωτοβουλία πάσης σχετικῆς ἐνεργείας»[6].

Ἡ συνεννόηση αὐτή «μετὰ πασῶν τῶν λοιπῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν» οὐδέποτε ἔγινε, διότι ἦσαν ὅλες σχεδὸν ἀντίθετες. Ἡ μεταρρύθμιση τοῦ Ἡμερολογίου ἔγινε μονομερῶς καὶ πραξικοπηματικῶς ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν Ἀθήνα, τὶς ὁποῖες ἀκολούθησε καὶ ἡ Κύπρος. Ὡς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως συνεκάλεσε ὁ Μελέτιος τὸ γνωστό «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τῆς Κωνσταντινούπολης τὸ 1923 (10 Μαΐου - 8 Ἰουνίου), στὸ ὁποῖο πάντως δὲν ἔλαβαν μέρος ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, καὶ κυρίως οἱ περισσότερες ἀπέρριψαν τὶς ἀποφάσεις του γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου. Στὴν «Πατριαρχικὴ Ἐπιστολή» ποὺ ἔστειλε «Πρὸς τοὺς Μακαριωτάτους καὶ Σεβασμιωτάτους Προέδρους τῶν Ἁγίων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων, Σερβίας, Κύπρου, Ἑλλάδος καὶ Ρουμανίας» (3 Φεβρουαρίου 1923), μὲ τὴν ὁποία παρακαλοῦσε νὰ ἀποστείλουν ἕνα ἢ δύο ἀντιπροσώπους στὸ Συνέδριο, ποὺ ἀρχικῶς ὀνόμαζε «Ἐπιτροπή», συνδέει τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση μὲ τὸ αἴτημα τῆς παγχριστιανικῆς ἑνότητος, ἐξομοιώνοντας Ὀρθοδόξους καὶ αἱρετικοὺς καὶ ἐνισχύοντας ἔτσι τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα τῶν δύο προηγουμένων πατριαρχικῶν ἐγκυκλίων τοῦ 1902 καὶ τοῦ 1920. Γράφει: «Διὰ τοι τοῦτο καὶ πανταχόθεν ἐκφέρεται εὐχὴ καὶ παράκλησις πρὸς τὴν Ἐκκλησίαν, ὅπως ἐξευρεθῇ τρόπος ἐπικρατήσεως ἑνὸς καὶ μόνον ἡμερολογίου ἔν τε τοῖς κοσμικοῖς καὶ τοῖς θρησκευτικοῖς, οὐ μόνον πρὸς ἁρμονίαν αὐτοῦ τούτου τοῦ ὀρθοδόξου πρὸς ἑαυτὸν ὥς τε πολίτην καὶ χριστιανόν, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἐξυπηρέτησιν ἔν γε τούτῳ τῷ μέρει τῆς παγχριστιανικῆς ἑνότητος πάντων τῶν ἐπικαλουμένων τῷ ὀνόματι Κυρίου, ἑορταζόντων τὴν αὐτὴν ἡμέραν τὴν Γέννησιν αὐτοῦ καὶ τὴν Ἀνάστασιν»[7]. Τὰ ἴδια ἐπανέλαβε καὶ κατὰ τὸν ἐναρκτήριο λόγο του κατὰ τὴν πρώτη ἡμέρα τῶν ἐργασιῶν τοῦ «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» (10 Μαΐου 1923). Προσπαθώντας νὰ ἀνατρέψει τὴν προηγούμενη πανορθόδοξη ἀπόφαση, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε ἀλλαγὴ στὸ Ἡμερολόγιο, ὅπως τὴν ἐξέφρασε ὁ πατριάρχης Ἰωακεὶμ Γ´ στὴν ἀνταπάντησή του πρὸς τὶς τοπικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, «ὡς οὐκ ἐξὸν περὶ τοῦτο καινοτομῆσαι»,ἐπικαλεῖται τὸ γεγονὸς ὅτι «τὰ ὀρθόδοξα κράτη ὡς ἀπὸ συνθήματος ἑνὸς ἐχώρησαν εἰς τὴν διὰ νόμου ἀντικατάστασιν τοῦ παλαιοῦ ἡμερολογίου διὰ τοῦ νέου», ἑπομένως πρέπει καὶ οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἀρχὲς νὰ πράξουν τὸ ἴδιο, ὥστε οἱ πιστοὶ νὰ ἀκολουθοῦν τὸ ἴδιο ἡμερολόγιο καὶ στὸν κοσμικὸ καὶ στὸν θρησκευτικὸ βίο. Συσκοτίζοντας δὲ περισσότερο τὰ πράγματα ἐμφανίζεται καὶ ὡς ἀντιπαπικός, ἐνῷ προσπαθεῖ νὰ εἰσαγάγει τὸ παπικὸ Γρηγοριανὸ ἡμερολόγιο, λέγοντας ὅτι τὴν ἑνότητα στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα, ποὺ διατηρήθηκε ἐπὶ δεκατρεῖς αἰῶνες, μετὰ τὴν Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, τήν«διέσπασεν πρὸ τριῶν καὶ ἡμίσεως αἰώνων ἡ μονομερὴς ἀπόφασις τοῦ Ἀρχηγοῦ μιᾶς Μεγάλης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας», ἐννοώντας τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση τοῦ 1582 ἀπὸ τὸν πάπα Γρηγόριο ΙΓ´, καὶ ὅτι τώρα ἦλθε ἡ ὥρα «τῆς ἐκ νέου ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν τουλάχιστον ἐν τῷ σημείῳ τούτῳ»[8]. Ἀσύγγνωστη ἐπιπολαιότητα καὶ ἀδιακρισία, ἡ ὁποία οὔτε τὴν ἑνότητα στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἐπέτυχε μὲ τοὺς ἄλλους Χριστιανούς, ἀφοῦ τὸ Πασχάλιο ρυθμίζεται ἐπὶ τῇ βάσει τοῦ Πατρίου Ἰουλιανοῦ Ἡμερολογίου, ἀλλὰ προκάλεσε νέες διαιρέσεις μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, στὸ σῶμα τῶν Ὀρθοδόξων, μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀποδοχὴ τοῦ Νέου Ἡμερολογίου, ἡ ὁποία εἶχε καὶ ἔχει ὡς συνέπεια μεταξὺ τῶν τοπικῶν αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν νὰ ἑορτάζονται τὰ Χριστούγεννα, οἱ Θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ οἱ μνῆμες τῶν Ἁγίων μὲ διαφορὰ δεκατριῶν (13) ἡμερῶν, νὰ ἐπέλθει δὲ μεγάλη ἀναταραχὴ μεταξὺ τῶν πιστῶν, ἀκόμη καὶ στὰ πλαίσια τῆς ἴδιας τῆς οἰκογενείας, καὶ νὰ δημιουργηθοῦν εὐνοϊκὲς καταστάσεις γιὰ τὴν δημιουργία στὴ συνέχεια σχισμάτων ποὺ διατηροῦνται μέχρι σήμερα. Ἔτσι ὁ στόχος τοῦ Μεταξάκη γιὰ παγχριστιανικὸ ἑορτασμὸ τὴν ἴδια ἡμέρα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου ὄχι μόνον δὲν ἐπέτυχε, ἀλλὰ τραυμάτισε τὴν λειτουργικὴ ἑνότητα τῶν Ὀρθοδόξων κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Χριστουγέννων, τῶν Θεομητορικῶν ἑορτῶν καὶ τῶν ἑορτῶν τῶν Ἁγίων.

Τό «Πανορθόδοξο Συνέδριο» τοῦ Μεταξάκη τελικῶς ἀποφάσισε νὰ «διορθωθεῖ» τὸ Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο μὲ τὴν ἀφαίρεση 13 ἡμερῶν, οὐσιαστικῶς δηλαδὴ νὰ γίνει δεκτὸ τὸ Γρηγοριανό, ἐκτὸς τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα ποὺ μένει ἀμετακίνητη. Γιὰ τὴν ἀφαίρεση τῶν 13 ἡμερῶν ὁρίσθηκε κατ᾽ ἀρχὴν νὰ ἀριθμηθεῖ ἡ 1η Ὀκτωβρίου τοῦ 1923 ὡς 14 Ὀκτωβρίου, οἱ δὲ ἑορτὲς τῶν παραλειπομένων ἑορτῶν νὰ ἑορτασθοῦν ἐφ᾽ ἅπαξ τὴν 14η Ὀκτωβρίου καὶ ἐφεξῆς ἢ ὅπως ὁρίσει ὁ ἀρχιερεὺς τῆς ἐπαρχίας[9].

Παρὰ ταῦτα οὐδεμία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία προχώρησε στὴν ἐφαρμογὴ αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως, οὔτε ἡ ἴδια ἡ Κωνσταντινούπολη, μέχρις ὅτου ἐνεργοποιήθηκε δυναμικὰ καὶ ἀποφασιστικὰ ὁ «συνεταῖρος» τοῦ Μεταξάκη, ὅπως τὸν ἀποκαλεῖ ἐπιφανὴς καὶ διακεκριμένος ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ μητροπολίτης Κασσανδρείας Εἰρηναῖος, δηλαδὴ ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος. Σὲ συνεννόηση μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀποφασίσθηκε καὶ ἀνακοινώθηκε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τῶν δύο δικαιοδοσιῶν, ὅτι ἡ 10η Μαρτίου τοῦ 1924 θὰ λογισθεῖ καὶ θὰ ὀνομασθεῖ 23η, χωρὶς μεταβολὴ τοῦ Πασχαλίου.

4. Ἡ ἀντίδραση κατὰ τοῦ ἡμερολογιακοῦ πραξικοπήματος

α) Ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος: Μόνον Πανορθόδοξη Σύνοδος εἶναι ἁρμόδια νὰ ἀποφασίσει.

Οἱ ἀντιδράσεις ὑπῆρξαν σεισμικὲς ἀλλὰ καὶ ἀναμενόμενες. Πολλὲς ἐκκλησίες ἀντέδρασαν, ὅπως καὶ πολλοὶ ἱεράρχες, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ καὶ ἰδιαίτερα τὸ Ἅγιον Ὄρος. Ὁ πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Φώτιος σὲ ἀπαντητική του ἐπιστολὴ πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ μετὰ ἀπὸ συνοδικὴ ἀπόφαση τοῦ γράφει ὅτι δὲν ὑπῆρχε καμμία ἀνάγκη γιὰ τὴν διόρθωση τοῦ Ἡμερολογίου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ εἰς αὐτὸ συμφωνοῦν καὶ οἱ λοιποὶ προκαθήμενοι τῶν ἀποστολικῶν καὶ ἀρχεγόνων Ἐκκλησιῶν τῆς Ἀνατολῆς, δηλαδὴ οἱ πατριάρχες Ἀντιοχείας Γρηγόριος, Ἱεροσολύμων Δαμιανὸς καὶ Κύπρου Κύριλλος, οἱ ὁποῖοι ἐπρότειναν«συγκρότησιν συνόδου πασῶν τῶν Ἁγιωτάτων Ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ, μόνης δυναμένης ἁρμοδίως καὶ ὁριστικῶς ἀποφήνασθαι». Δὲν ἀποκρύπτει τὴν λύπην του, διότι ἀποκρούσθηκε ἡ ἀδελφικὴ σύσταση τεσσάρων Ἀποστολικῶν θρόνων νὰ μὴ προχωρήσει ἡ «διόρθωσις» τοῦ Ἡμερολογίου, τὸ ὁποῖο εἶναι ἐν χρήσει ὄχι μόνο στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ σὲ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Θεωρεῖ ὡς πρόφαση καὶ δικαιολογία τὴν συναίνεση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, διότι ὅλοι γνωρίζουν «ἐν οἵᾳ νῦν τελεῖ καταστάσει ὁ ἁγιώτατος Ἀποστολικὸς καὶ Πατριαρχικὸς θρόνος, ἀπωρφανισμένος μὲν τὰ πολλά, κρίμασιν οἷς οἶδε Κύριος, ἀπωρφανισμένος δὲ τοῦ πλείστου, ἵνα μὴ λέγωμεν παντὸς τοῦ ποιμνίου, γυμνὸς δὲ καὶ πάσης τῆς προτέρας δυνάμεως καὶ χρήζων αὐτὸς συγκροτήσεως ἐν τῇ νέα καταστάσει καὶ πανθομολογουμένως ὑπὸ περιπετείας διατελῶν θλιβερωτάτας»[10].

Ἐνωρίτερα μετὰ τὴν λήξη καὶ τὶς ἀποφάσεις τοῦ «Πανορθοδόξου Συνεδρίου» ὁ αὐτὸς πατριάρχης Φώτιος γράφοντας πρὸς τὸν Ἀθηνῶν Χρυσόστομο (ἀριθ. Σ. Πρωτ. 2664/1/14.8.1923) λέγει ὅτι ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ ζῆλο «οὐ κατ᾽ ἐπίγνωσιν» ἐκσφενδονίσθηκαν ἀποφάσεις ἐπὶ ζημίᾳ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μὲ ἁρπακτικὴ ὁρμὴ αἰώνιοι ἐχθροὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον τῆς ἁγιωτάτης μητρὸς τῶν Ἐκκλησιῶν, ἐννοώντας τὶς δυσμενεῖς ἐπιπτώσεις τῆς ἡμερολογιακῆς μεταρρύθμισης στὸ προσκυνηματικὸ καθεστὼς τῶν Ἁγίων Τόπων»[11

β) Ὁ μητροπολίτης ΚασσανδρείαςΕἰρηναῖος: Ἀλλόδοξες ἐκκλησίες καὶμυστικὲς ἑταιρεῖες πίσω ἀπὸ τὸνΜελέτιο Μεταξάκη.

Ὁ σοβαρός, συνετὸς καὶ ἐπιφανὴςμητροπολίτης Κασανδρείας Εἰρηναῖος,ἐνῶ εὑρίσκετο ἀκόμη ὑπὸ τὴνδικαιοδοσία τοῦ ΟἰκουμενικοῦΠατριαρχείου, πρὸ τῆς παραχωρήσεωςδηλαδὴ τὸ 1928 τῶν λεγομένων «ΝέωνΧωρῶν» ἐπιτροπικῶς στὴν Ἐκκλησία τῆςἙλλάδος, γράφει ἐπιστολὴ σὲ φίλο τουἱερομόναχο στὶς Καρυὲς τοῦ ἉγίουὌρους τὴν 1/14 Μαΐου 1924, στὴν ὁποίαἐκθέτει πῶς ἀντέδρασε στὴνμεταρρύθμιση τῆς Κωνσταντινούποληςκαὶ τῆς Ἀθήνας. Τοῦ λέγει ὅτι στὸν Γενικὸ Διοικητὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρος ποὺ ἔδωσε ἐντολὴ ἐκ μέρους τῆς Κυβερνήσεως δι᾽ ἐγγράφου νὰ ἐφαρμοσθεῖ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου ἀπήντησε ὅτι «ἐν τοσούτῳ σοβαροῖς ζητήμασιν, ἐν οἷς διακυβεύεται τὸ κῦρος Ἀποστολικῶν καὶ Συνοδικῶν κανόνων ἀδυνατοῦμεν νὰ συμμορφωθῶμεν πρὸς συστάσεις κοσμικῶν». Στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ἐπίσης, τὸ ὁποῖο μὲ ἐγκύκλιό του τῆς 27ης Φεβρουαρίου 1924 διέτασσε νὰ ἐφαρμοσθεῖ ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Ἡμερολογίου καὶ χαρακτήριζε «τὸ κατὰ τὸ θέρος τοῦ 1923 συνελθὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει ὑπὸ τὴν προεδρίαν τοῦ Μεταξάκη καταφανῶς ἀντορθόδοξον Συνέδριον ὡς Πανορθόδοξον, γνωστοῦ ὄντος ὅτι οὐδεὶς τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀπεδέξατο νὰ συμμετάσχη αὐτοῦ», ἔστειλε ἐκτενέστατη ἐπιστολὴ γιὰ νὰ ὑποδείξει τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχει ἡ γαλήνη τῆς Ἐκκλησίας, λόγῳ τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ νέου ἡμερολογίου σὲ τόσο δύσκολους καιρούς. Προσέθετε δὲ καὶ τὰ ἑξῆς γιὰ τὸν Μεταξάκη: «Ἐχαρακτηρίσαμεν δὲ πρεπόντως τὰ ἀντορθόδοξα σχέδια καὶ ἐνεργείας τοῦ κακῇ τῇ μοίρᾳ διὰ μέσου τοσούτων παρανομιῶν ἀνελθόντος τὸν Οἰκουμενικὸν θρόνον Μεταξάκη, ὅστις νυχθημερὸν εἰργάζετο, ἵνα κλονίση τὰ ἀσάλευτα θεμέλια τῆς Ὀρθοδοξίας, ἤτοι τὰς Ἀποστολικὰς καὶ Συνοδικὰς παραδόσεις καὶ διατάξεις· ἐπιπροσθέτως ὅτι δὲν πρέπει νὰ παρασύρηται τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ὑπὸ τῶν εἰσηγήσεων τοῦ Ἀθηνῶν, ὁ ὁποῖος ἔχει καὶ ἀποστολὴν νὰ ἐφαρμόσῃ τὸ ἀντορθόδοξον πρόγραμμα τοῦ συνεταίρουτου Μεταξάκη πρὸς ἐπικράτησιν τῆς ἀπιστίας»[12].

Ὁ αὐτὸς μητροπολίτης Εἰρηναῖος, ὡς μέλος πλέον τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπέβαλε βαρυσήμαντο «Ὑπόμνημα πρὸς τὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας» ποὺ συνεκλήθη στὶς 14.6.1929, στὸ ὁποῖο καταφέρεται μὲ πολλὴ αὐστηρότητα ἐναντίον τοῦ Μελετίου Μεταξάκη. Γράφει εἰς αὐτὸ ὅτι τὸ πνεῦμα τῶν νεωτερισμῶν καὶ τῆς ἀνταρσίας ἐναντίον τῶν καλῶς ἐχόντων στὴν Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐνσαρκώθηκε στὸ πρόσωπο τοῦ μοιραίου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποῖος υἱοθετώντας ὅσα σποραδικῶς γράφονται σὲ περιοδικὰ καὶ ἐφημερίδες, ἀνάλογα μὲ τὸ τὶ ἀρέσει σὲ κάθε δημοσιογράφο, «καὶ ἱκανοποιῶν ἁμαρτωλὰς θελήσεις καὶ ἰδιοτελεῖς ἐπιθυμίας ἀλλοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ μυστικῶν ἑταιρειῶν», οἱ ὁποῖες ἱκανοποίησαν τὴν τυφλὴ φιλοδοξία του καὶ τὸν ἐβοήθησαν νὰ ἀνέλθει στὰ ὕπατα ἀξώματα τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, συνεκάλεσε τὸ τιτλοφορούμενο Πανορθόδοξο Συνέδριο, στὴν ἀλήθεια ὅμως ἀντορθόδοξο, στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν Μάϊο τοῦ 1923, ὅπου ἀνάμεσα σὲ ἄλλες ἀποφάσεις ἀντικατέστησε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Ἰουλιανὸ Ἡμερολόγιο μὲ τὸ Γρηγοριανό, ἀγνοώντας ὅλες τὶς σχετικὲς ἀπαγορεύσεις. Ἀναφέρεται καὶ στὶς ἄλλες ἀντορθόδοξες ἀποφάσεις τοῦ Συνεδρίου ποὺ τὶς χαρακτηρίζει καινοτομίες καὶ διερωτᾶται: «Ποῖον δικαίωμα εἶχεν ὁ ἔπηλυς οὗτος, ἄνευ τῆς γνώμης τῶν ἐπὶ μέρους μητροπολιτῶν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, νὰ συγκαλέσῃ Πανορθόδοξον Συνέδριον; Καὶ κατὰ ποῖον νόμον ἢ κανόνα ὁ ἀρχηγὸς μιᾶς ἐπὶ μέρους Ἐκκλησίας ἀπεφάσισε τὴν ἀκύρωσιν ἀποφάσεως ὅλων τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς, γενομένης ἐν τῇ ὑπὸ τῶν ἐξεχόντων μετὰ τὴν ἅλωσιν τῆς Κων/πόλεως, ᾽Εκκλησιαστικῇ Ἱστορίᾳ Πατριαρχῶν Ἱερεμίου τοῦ Β´ Κων/πόλεως, τοῦ Ἀλεξανδρείας Μελετίου Πηγᾶ, τοῦ Ἀντιοχείας Ἰωακεὶμ καὶ Ἱεροσολύμων Σωφρονίου, ἐπὶ τοῦ ζητήματος τοῦ Ἡμερολογίου καὶ Πασχαλίου; Ἐπιτρέπεται ἡ ἀκύρωσις ἀποφάσεως μείζονος δικαστηρίου ὑπὸ ἐλάσσονος; Δικαιοῦται τὸ Πρωτοδικεῖον, λόγου χάριν, νὰ ἀνατρέψῃ ἀπόφασιν Ἐφετείου;». Οἱ καινοτομίες τοῦ Μεταξάκη ἀπομάκρυναν τοὺς ἁπλοϊκοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐρήμωσαν τοὺς ναοὺς τῆς ὑπαίθρου, ἀλλὰ καὶ διήρεσαν καὶ ἐχώρισαν μεταξύ τους τὶς τοπικὲς αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ποὺ ἦσαν μὲ ζηλευτὸ τρόπο ἑνωμένες στὴν λατρεία καὶ ἐξύμνηση τοῦ Θεοῦ. Γιὰ πρώτη φορά, λέγει, ἐγίναμε ὅλοι μάρτυρες τοῦ θλιβεροῦ γεγονότος νὰ γιορτάζει ἡ Ὀρθόδοξη Ρουμανικὴ Ἐκκλησία τὸ Πάσχα πέντε Κυριακὲς ἐνωρίτερα ἀπὸ τὶς ἄλλες Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες κατὰ τὸ παρὸν ἔτος (1929). Καὶ αὐτὴν τὴν καταπάτηση τῆς ἑνότητας στὸν ἑορτασμό τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου τὴν ἐπλήρωσε πολὺ ἀκριβά, γιατὶ ἀποσχίσθηκαν περὶ τὰ 8 ἐν ὅλῳ ἑκατομμύρια Ρουμᾶνοι, κυρίως στὴν Βεσσαραβία, ποὺ γιόρτασαν τὸ Πάσχα κατὰ τὸ ἀρχαῖο καθεστὼς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.[13]

Σημαντικώτερη εἶναι ἡ ἐνέργεια στὴν ὁποία προέβη ὁ μητροπολίτης Κασσανδρείας μαζὶ μὲ τοὺς μητροπολίτες Δρυϊνουπόλεως καὶ Δημητριάδος. Στὴν συνεδριάζουσα Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὶς 4 Ἰουλίου τοῦ 1929 ὑπέβαλε ἱστορικὴ ὄντως καταγγελία καὶ πρόταση γιὰ τὴν προσωρινὴ διευθέτηση τοῦ ἡμερολογιακοῦ ζητήματος. Εἰς αὐτὴν ἔθετε κάποιους ὅρους, οἱ ὁποῖοι, πράγματι, ἂν ἐγίνοντο δεκτοί, θὰ ἀποφεύγονταν οἱ διαιρέσεις καὶ τὰ σχίσματα. Σὲ ἀντίθεση περίπτωση ἐξέφραζαν τὴν διαμαρτυρία τους γιὰ τὴν ἀντικανονικότητα τῶν τελεσθέντων καὶ ἐπεφυλάσσοντο νὰ τὰ καταγγείλουν«ἐνώπιον τῆς θᾶσσον ἡ βράδιον συγκληθησομένης μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου». Τὸ σπουδαῖο αὐτὸ κείμενο τὸ παραθέτουμε ὁλόκληρο σὲ ὑποσημείωση[14].

γ) Ὁ ὅσιος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης καὶ τὸ Ἅγιον Όρος

Ὁ ἀείμνηστος Γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης ἀναφέρεται ἐπαινετικὰ στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ Κασσανδρείας Εἰρηναῖος ἀντιμετώπισε τὴν ἡμερολογιακὴ μεταρρύθμιση καὶ στὴν ἐπαρχία του, στὴν Χαλκιδική, καὶ ἔναντι τῶν Ἁγιορειτῶν ποὺ ζητοῦσαν τὴν γνώμη του. Γράφει ὅτι τὰ «θρησκευτικὰ ζητήματα λύονται καὶ ρυθμίζονται διὰ τῆς πειθοῦς καὶ καλωσύνης καὶ οὐχὶ διὰ τῆς βίας καὶ δυναστείας». Καὶ συνεχίζει:«Τρανὴ ἀπόδειξις τούτου εἶναι ἡ στάσις τῆς Χαλκιδικῆς εἰς τὸ ζήτημα τοῦ ἡμερολογίου, παρ᾽ ὅλον ὅτι εἶναι συνδεδεμένη γεωγραφικῶς μὲ τὸ Ἅγιον Ὄρος, ἐν τούτοις δὲν ὑπάρχει Παλαιοημερολογιτισμὸς ἐν αὐτῇ καθ᾽ ὅλην τὴν ἔκτασίν της, μόνον 15 οἰκογένειαι εἶναι μὲ τὸ παλαιὸν εἰς τὸ χωρίον Νικήτη, καὶ αὗται ἐξυπηρετοῦντο ὑπὸ ἱερέως τῆς Μητροπόλεως καὶ μόνο ἀπὸ διετίας ἀπέκτησαν ἴδιον ἐφημέριον. Τοῦτο δὲ ὀφείλεται εἰς τὸν τότε Μητροπολίτην Κασσανδρείας ἀείμνηστον Εἰρηναῖον, ἀπολαμβάνοντα μεγάλης τιμῆς καὶ ὑπολήψεως παρὰ τῷ κλήρῳ καὶ λαῷ αὐτῆς ὡς καὶ παρὰ τοῖς Ἁγιορείταις μοναχοῖς. Ὅτε ἐγένετο ἡ ἀλλαγή, ἔτρεξαν καὶ τὸν συνεβουλεύθησαν οἱ ὡς ἄνω καὶ τῶν δύο Μητροπόλεων τοῦ Νομοῦ, ὡς καὶ οἱ μοναχοὶ τῶν Μετοχίων καὶ τὸν ἠρώτων τὶ νὰ κάμωμεν Σεβασμιώτατε; Τοῖς ἀπήντα μὲ τὴν γλῶσσαν τοῦ Παύλου. Ἐντολὴν Θεοῦ δὲν ἔχω ἐπ᾽ αὐτοῦ, καθότι δὲν ἐγένετο ὡς ἔπρεπε δι᾽ αὐτὸ καὶ εἶμαι διχασμένος. Θεωρητικῶς εἶμαι μὲ τὸ παλαιόν, πρακτικῶς δὲ μὲ τὸ νέον, τὸ παλαιὸν σέβομαι ὡς ἡνωμένον μὲ τὴ ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας ἐπὶ αἰῶνας, ἀλλὰ δὲ μοὶ ἐπιτρέπεται νὰ παρακούσω τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἀκολουθήσω τὸ νέον. Σεῖς κάμετε, ὅπως σᾶς φωτίση ὁ Θεός, δὲν σᾶς λέγω τίποτε ἄλλο, εἰμὴ ὅτι δὲν θὰ ἀνεχθῶ χωρισμόν σας ἀπὸ τὴν Μητρόπολίν σας καὶ τὸν Μητροπολίτην σας. Τοῦ ἔλεγον ὅτι τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐδήλωσεν ὅτι δὲν θὰ δεχθῆ τὸ νέον. Ὀρθῶς, τοῖς εἶπεν· τὴν στάσιν τῶν Πατέρων ἐγκρίνω καλὴν καὶ πιστεύω ὅτι καὶ ἡ Ἐκκλησία θὰ τὴν δεχθῆ, διότι οἱ μοναχοὶ πρέπει νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ἀκρίβειαν εἰς τὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ τὴν ἀρχαίαν τάξιν. Τὸ ἡμερολόγιον τοῖς ἔλεγε δὲν εἶναι δόγμα οὔτε κανὼν τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ζήτημα τάξεως, καὶ δι᾽ αὐτὸ θὰ ἀκολουθήσω τὴν ἀπόφασιν τῆς Ἐκκλησίας. Μετὰ μετέπεισεν ὅλους καὶ τὸν ἠκολούθησαν ὡς ἀνωτέρω εἴπομεν. Ὅταν ὅμως συνῆλθεν ἡ Ἱεραρχία τὸ 1931 διὰ τὸ ἡμερολογιακὸν ζήτημα, ἐτέθη ἐπὶ κεφαλῆς τῶν θελόντων ἐπαναφορὰν τοῦ Παλαιοῦ. Ἐψήφισαν καὶ παρ᾽ ὀλίγον νὰ τὸ ἐπιτύχη· ἐπὶ 61 Ἀρχιερέων, οἱ 28 ἐψήφισαν ὑπὲρ τῆς ἐπαναφορᾶς τοῦ Παλαιοῦ καὶ 33 ὑπὲρ τῆς διατηρήσεως τοῦ νέου»[15].

...

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΑΛΛΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ Γ.Ο.Χ. ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΥΦΛΗ ΥΠΑΚΟΗ. ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΦΡΑΓΚΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΩΝ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ. ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΡΩΜΗΣ. ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ. ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΜΕΘΥΣΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΠΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΣΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΣΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΡΕΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ. ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΝΩ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.

Η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΜΙΑΣ ΑΚΟΜΗ ΑΛΛΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ Γ.Ο.Χ. ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ

ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΟΥΝ ΤΥΦΛΗ ΥΠΑΚΟΗ.

ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΦΡΑΓΚΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΩΝ ΠΑΠΩΝ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ.

ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΣΕΒΕΙΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΤΙΚΗΣ ΡΩΜΗΣ.

ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΟΡΤΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ.

ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΑΝ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.

ΜΕΘΥΣΑΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ ΠΑΠΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΚΕΡΑΣΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΣΙ ΑΠΟ ΤΑ ΒΑΡΕΛΙΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ.

ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΝΩ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ.

https://www.scribd.com/fullscreen/58026721?access_key=key-1penxg7h1jq3s245sxgl

https://www.scribd.com/fullscreen/58028667?access_key=key-1pp97t5vgev6ncdvk6pu

https://www.scribd.com/fullscreen/58028073?access_key=key-10n3bevwkzuwwv227j0p

ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ  ΟΙ ΣΧΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΣΗΣ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΝΟΥΜΕΡΟ 2 ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΓΟΧΙΔΩΝ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΠΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΓΕΛΑΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗ ΤΗΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΑΣΟΝΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ.

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΚΟΨΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.

ΑΥΤΗ Η ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΥΠΟΓΕΙΑ ΟΠΩΣ ΟΙ ΟΥΝΙΤΕΣ.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΩΝ ΑΡΧΙΜΑΣΟΝΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΥ ΕΣΧΙΣΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΝΑΝ ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Η ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΑΠΙΚΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΕΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΣΗΣ ΚΑΙ ΤΡΙΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΠΟΥ ΜΑΘΑΝΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΣΧΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΝΟΥΜΕΡΟ 2 ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΑ.

ΑΥΤΗ Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΠΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΨΕΥΤΟ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΙΠΑΜΕ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ Γ.Ο.Χ.

ΑΦΟΥΝ ΚΑΝΑΝΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΤΟΙ ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΠΑΠΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ Γ.Ο.Χ. ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.

ΕΝΑΣ ΙΕΡΕΑΣ ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ ΛΑΙΚΟΙ ΒΑΛΤΟΙ ΚΑΙ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΙ ΠΑΠΙΣΚΟΙ ΑΡΡΩΣΤΟΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ ΔΙΑΒΟΛΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΠΑΠΑ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΑΓΩΝΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΥΠΟΔΙΚΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.

ΠΡΟΣΟΧΗ ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ.

ΜΠΗΚΑΝΕ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΙ ΛΥΚΟΙ ΣΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ ΣΑΤΑΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΧΙΣΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΚΟΨΟΥΝ ΣΤΑ ΔΥΟ ΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.

ΙΔΡΥΣΑΝ ΑΛΛΗ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΝΕΑ ΔΕΥΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ.

ΥΠΕΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΡΙΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΧΙΣΜΑ.

ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΔΟΠΑΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.

ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΤΩΝ ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΠΟΥ Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΕ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ.

ΖΗΤΑΝΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΟΙ ΜΕ ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΟΥ ΕΣΧΙΣΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟ 1924 ΟΤΑΝ ΔΥΟ ΜΑΣΟΝΟΙ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ Ο ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΜΕΤΑΞΑΚΗΣ ΚΑΙ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΑΝΑΝ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ.

ΟΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΕΚΑΝΑΝ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ  ΝΕΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΗ.

ΟΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΕΚΑΝΑΝ ΣΧΙΣΜΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ  ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΛΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΕ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΑΦΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΣΥΝΕΧΩΣ.

ΟΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ.

ΟΣΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΟΣΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΣΑΝ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΕΦΥΓΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΛΑΙΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΛΕΓΟΜΕΝΩΝ  Γ.Ο.Χ.

ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΝΑΝ ΑΙΩΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΕΚΟΒΑΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΕΙΤΕ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ  ΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΔΗΛΑΔΗ ΕΦΕΥΓΑΝ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΣΩΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΜΩΣ  ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΠΑΛΑΙΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.

Ο  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟ -ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ  ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ

 

ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ

 

ΜΕ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΚΑΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΟΥ ΗΔΗ ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΠΩΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΑΤΕΡ ΜΑΞΙΜΟΣ ΑΓΙΟΒΑΣΙΛΕΙΑΤΗΣ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΜΟΝΑΧΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΠΑΤΕΡ ΘΕΟΔΩΡΗΤΟΣ Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ Ο ΠΑΤΕΡ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΠΥΡΟΥ Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Ο ΠΑΤΕΡ ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ΣΤΟ ΣΟΦΙΚΟ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΛΛΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΤΗΡ ΣΤΑΥΡΟΣ ΒΑΙΟΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΚΗΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΡΑΣΑΚΑΛΙΔΗΣ Ο ΠΑΤΗΡ ΠΑΙΣΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΜΟΝΑΧΕΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟΙ.

 

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΣΧΙΣΕΙ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ

ΒΡΕΘΗΚΕ Ο ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΥΡΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ 

ΕΙΝΑΙ Ο ΟΜΑΔΑΡΧΗΣ  ΤΗΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΤΩΝ ΠΑΡΔΑΛΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ   ΠΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ 

ΒΛΑΣΦΗΜΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ

ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΝ ΤΟΣΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ

ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΤΩΡΑ Ο ΣΧΙΣΤΗΣ Ο ΟΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ  ΝΑ ΤΑ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟΝ  ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΠΑΠΑ

ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ "ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ"

ΤΟ ΜΑΣΟΝΙΚΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙΝΟΤΟΜΩΝ ΥΠΟΔΙΚΩΝ ΑΡΧΙΕΡΕΩΝ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΜΕΛΕΤΙΟΥ ΜΕΤΑΞΑΚΗ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΠΟΥ ΕΣΧΙΣΑΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΣΤΑ ΔΥΟ ΓΕΝΝΗΣΑΝ ΕΝΑΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟ ΨΕΥΤΟ - ΑΝΤΙ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΜΙΣΟ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟ ΠΑΡΔΑΛΟ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΗ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΩΣ ΥΠΟΤΑΚΤΙΚΟΣ ΖΗΛΩΤΗΣ  ΝΑ ΣΧΙΣΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΦΟΡΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ

Αδελφοι μακρια απο την νεο - ημερολογιτικη σχισματικη παπικη παραταξη των ψευτο - αντι - οικουμενιστων και μισο - αποτειχισμενων.!!!!!!!!!!!!!

Πρωτη φορα στα χρονικα πρωην αγιορειτης πολεμαει με τοσο πολυ λυσσα το ημερολογιο που θεσπισαν οι Θεοφοροι Πατερες με Αγια Οικουμενικη Συνοδο.!!!!!!!

Τελειος υποτακτικος ο εν λογω ιερομοναχος και ακριβης συνεχιστης των κακοδοξων, βλασφημων και πλανεμενων καινοτομων υποδικων αιρετικων οικουμενιστων αρχιερεων μασονων του διαβολου προεδρων και αρχηγων  του ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ.

Η νεο - ημερολογιτικη παπικη σχισματικη ψευτο - αντι - οικουμενιστικη παραταξη των παρδαλο - μισο - αποτειχισμενων (μονο απο την αιρεση του οικουμενισμου)

του ιερομοναχου που δρα σε Λαρισα, Βολο και Σουρωτη Θεσσαλονικης, ΙΔΡΥΣΑΝ ΤΟ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ μεσα στην ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ που εχει διακοψει κοινωνια και απο τους οικουμενιστες και απο τους παραταξιακους.

Αρνουνται το θεσμο της αρχαιας παραδοσης της ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ, γιαυτο το 2013 δεν εκαναν ουτε μια ημερα νηστεια για τους Αγιους Αποστολους.

Εχουν στα κεφαλια τους τα αναθεματα της Ζ ' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ που λεει οτι οποιος αθετησει την εγγραφη και αγραφη παραδοση της Εκκλησιας ΑΝΑΘΕΜΑ ΕΣΤΩ ΤΡΕΙΣ

Εχουν ποινες αναθεματων με Συνοδικη πραξη καταδικης απο τρεις  Πανορθοδοξες  Συνοδους αποκλειουσα πασα ημερολογιακη αλλαγη, μεταρρυθμιση η οιανδηποτε διορθωση επ' αυτου, αποκηρυξασα τελικως την παπικη καινοτομια του "γρηγοριανου νεου ημερολογιου" χαρακτηρισασα αυτη ως Παγκοσμιο σκανδαλο και αυθαιρετη καταπατηση των Ιερων Κανονων και Παραδοσεων.

Αυτη η ομαδα των υποδικων καινοτομων κανει υπακοη στους μασονους και δεν κανει υπακοη στους Αγιους.!!!!!!!!!

Κανουν υπακοη στον παπα του βατικανου για να εορταζουν παρεα και δεν κανουν υπακοη στην παραδοση της ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ.!!!!!!!!!

Δεν κανουν υπακοη στο Αγιον Πνευμα, αλλα στο πνευμα του πονηρου  4 - 5  αρχιερεων μασονων οικουμενιστων του σατανα  που με γκακστερικο τροπο αλλαξανε το ημερολογιο.!!!!!!

Δεν αλλαξε το ημερολογιο με συμφωνια πατερων απο Αγια Ορθοδοξη Οικουμενικη η Τοπικη Συνοδο.!!!!!!!!!!!!!!

ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΘΕΙΑ Η ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΗ ΤΑΞΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ :

ΤΟ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΘΗ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΑΓΙΩ ΚΥΡΙΩΣ ΕΠΙ ΤΡΙΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΕΟΡΤΩΝ, ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ.

ΟΙ ΕΟΡΤΕΣ ΑΥΤΕΣ ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΕΚ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ,

ΕΓΙΝΑΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΗΚΡΙΒΩΜΕΝΗΣ ΔΙΕΡΕΥΝΗΣΕΩΣ ΕΝ ΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΩΡΙΣΘΗΚΑΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΣ ΤΟΝ Δ' ΚΑΙ Ε' ΑΙΩΝΑ....

ΜΕΤΑ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΑΥΤΩΝ ΚΑΘΩΡΙΣΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΕΣ Η ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΑΥΤΩΝ ΕΟΡΤΕΣ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ Η ΠΕΡΙΤΟΜΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Η ΒΑΠΤΙΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Η ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ Η ΠΡΟ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ Μ. ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ Η ΠΡΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑ Η ΜΕΤΑ ΤΟ ΠΑΣΧΑ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ.

ΒΑΣΕΙ ΤΟΥ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΟΥ ΚΑΘΟΡΙΣΜΟΥ ΕΧΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΔΙΑΡΡΥΘΜΙΣΘΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΣΦΡΑΓΙΣΘΕΙ ΚΑΙ Ο ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΣ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΠΡΑΞΕΩΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΠΙΚΥΡΩΘΕΙΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΑΥΤΟ ΠΑΤΡΩΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΟΡΙΑ 'Α ΕΘΕΝΤΟ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΗΜΩΝ ΕΠΙ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ ΠΑΤΡΩΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ.

Η εισαχθεισα ολως αυθαιρετως  εν τη Θεια Λατρεια πραξη του ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ Κανονικως κρινομενη καθιστα την Ελλαδικη Ιεραρχια σχισματικη απεναντι των αλλων Εκκλησιων των μη αποδεχθεντων την καινοτομια αυτη  διασπασασα ουτω την ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ του ετησιου κυκλου των ακινητων εορτων δια της ουχι εν μια ταξη ως μη ωφειλε, ανομοιοχρονου και ανομοιοτροπου και απο κοινου και εκ συμφωνου εκδηλωσεως της εορταστικης λατρειας καθως η Κανονικη Ταξη ρητως περι τουτου διακελευει.!!!!!!!!

Το ζητημα του ημερολογιου εχει κριθη και θεωρηθει υπο της Πραξεως της Εκκλησιας Πανορθοδοξου κυρους και σημασιας ως αμεσως συνδεομενο μετα του αμετακινητου Πασχαλιου Κανονος και διασωζοντος αρραγη την εκκλησιαστικη ενοτητα της Θειας Λατρειας.!!!!!!!!!!!!!!!

Η δε Λατρευτικη Ενοτητα ως αποτελουσα μερος του περι Ενοτητος της Εκκλησιας δογματικου ορου, τυγχανει θεμελιωδες στοιχειο πνευματικου συνδεσμου αγαπης, ενοτητος και αδελφοδυνης του ευσεβους Πληρωματος της Εκκλησιας εις το πλεον ευαισθητο τουτο τομεα της Θειας Λατρειας.!!!!!!!!!!!

Ουτε το αιμα του μαρτυριου σωζει αυτους που κανουν σχισμα στην  ΜΙΑ Εκκλησια.!!!!!!!!!!!!

Αυτη η  νεο - ημερολογιτικη σχισματικη οικουμενιστικη παραταταξη  κανει σχισμα και διασπα την ενοτητα της Λατρειας στην Εκκλησια των αποτειχισμενων, διοτι δεν εχει την θεολογικη γνωση και παιδεια για να ξεχωρισει το παλαιο ημερολογιο απο τις παραταξεις παρασυναγωγης των Γ.Ο.Χ.!!!!!!!!

Και για να μην μπερδευτουν οι παρδαλοι μισο - αποτειχισμενοι ψευτο - αντι - οικουμενιστες ιδρυουν ως νεοι  καινοτομοι υποδικοι, μετα απο τους πατερες τους το νεο - ημερολογιτικο σχισμα αυτη την φορα μεσα στην ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ γιαυτο και το ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΔΙΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΚΑΝΑΝΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΝΟΥΜΕΡΟ ( 2 ) ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΝΟΜΙΜΗ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.!!!!!!!!!!!!

ΓΙΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΙΟΤΙ ΛΕΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΣΤΟ ΘΕΟ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΕΝΩ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ.!!!!!!!!!!!!!!!

ΓΙΑΤΙ ΣΧΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΨΕΥΤΟ - ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΛΑΘΡΟ - ΑΝΤΙ - ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΔΑΛΟΙ ΠΑΛΑΙΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ ???????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΠΑΤΑΤΕ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΛΕΤΕ ΨΕΜΑΤΑ ΟΤΙ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ????????

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΣΠΑΤΕ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ????????????????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΡΓΗΤΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟΝ ΘΕΣΜΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΗΣΤΕΥΕΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ??????????????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΤΑΠΑΤΑΤΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ΤΟΣΩΝ ΑΙΩΝΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΕ ΤΟ ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΤΩΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ????????????????

ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΤΟ "Π.Σ.Ε." ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΛΑΣΕΤΕ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥΣ ???????????

ΤΟ ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ ΕΧΕΤΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ ΑΝΑΘΑΜΕΤΑ ΣΤΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΦΟΡΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΟΠΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ????????

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΑΚΟΚΟΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΕ ΝΑ ΣΧΙΖΕΤΕ ΤΗΝ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ??????????????

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΝΕΤΕ ΥΠΑΚΟΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ  ΣΥΝΟΔΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΦΟΡΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ???????

ΤΙ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΧΕΤΕ ΕΣΕΙΣ ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΟΥΣ ΒΕΒΗΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΕΣΤΡΑΜΕΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΛΛΗΣΙΑΣ ???????????

Να σας κανω μια ερωτηση, αφηστε τα ημερολογια.  Το 2013 γιατι δεν νηστεψατε ουτε μια ημερα, αφου δεν ειχατε ουτε μια ημερα νηστεια για τους Αγιους Αποστολους, οπως κανετε συνηθως 1 φορα στα δεκα χρονια περιπου. Μηπως καταργησατε και την αρχαια παραδοση ολοκληρο τον θεσμο της Νηστειας των Αγιων Αποστολων. ? Γιατι καταπατατε τις παραδοσεις της Ορθοδοξου Εκκλησιας? Εμεις ως Ορθοδοξοι τηρησαμε και καναμε την νηστεια των Αγιων Αποστολων και νηστεψαμε. Αρα δεν ανηκετε στην Μια Εκκλησια των αποτειχισμενων. Εχουμε καινουργια εκκλησια νουμερο δυο που αρνηται την νηστεια των Αγιων Αποστολων και αυτοματος καταστρεφει και σχιζει την ενοτητα και την κοινωνια της πιστεως της Μιας Εκκλησιας των αποτειχισμενων. Ισοπεδωσατε τα παντα αφου εμεις νηστεψαμε κανωντας υπακοη στην παραδοση ενω εσεις κανετε ανταρσια. Γιατι διαλατε την ενοτητα ? γιατι την καταστρεφετε την ενοτητα με τους Ορθοδοξους για να εχετε ενοτητα με ολους τους αιρετικους του κοσμου.? Στο Πιστευω να μην λετε ψεματα οτι πιστευτε στην Μια Εκκλησια αλλα να λετε οτι πιστευτε στην δευτερη νουμερο δυο των αποτειχισμενων. Στις Πανορθοδοξες Συνοδους δεν κανετε υπακοη του 1583,1587,1593, γιαυτο εχετε και τις ποινες των αναθεματων στα κεφαλια σας αφου απαγορευουνε πασα ημερολογιακη αλλαγη η μεταρυθμιση η διορθοση. Η Ζ' Αγια Οικουμενικη Συνοδος λεει οτι οποιος αθετει την εγγραφο και αγγραφο παραδοση οπως ειναι η νηστεια των Αγιων Αποστολων αναθεμα εστω τρεις. Γιατι δεν κανετε υπακοη στο Αγιο Πνευμα και κανετε υπακοη σε πνευμα που δεν υπαρχει μεσα στην Εκκλησια. ?  Γιατι σχιζετε την Μια Εκκλησια των αποτειχισμενων και οταν οι Ορθοδοξοι νηστευουν εσεις καταλυετε τροφες αρτησιμες για να καταστρεφετε την ενοτητα, κανωντας ανυπακοη στο Πνευμα Το Αγιο και για να ειστε καινοτομοι και υποδικοι αξιοι πασης διακοπης εκκλησιαστικης κοινωνιας και αποτειχισεως προ και μεχρι Αγιας Συνοδικης Καταδικης απο το πληρωμα της Μιας Εκκλησιας των αποτειχισμενων ?.
Γιατι ελεγε ο αιρετικοσχισματικος καινοτομος νεο-ημερολογιτης μασονος αρχιεπισκοπος της Εκκλησιας της Ελλαδος χρυσοστομος παπαδοπουλος στο τελος της ζωης του: να μην το εσωνα να μην το εσωνα εσχισα την Εκκλησια αυτος ο μεταξακης με παρεσυρε. Οσοι ειταν παρον στο τελος της ζωης του οπως ο γιατρος που τον παρακολουθουσε εγιναν μαρτυρες στο οτι ειχε βγει εξω αρκετα πολυ η γλωσσα του. Και οταν στην κηδεια του τον ξενυχτουσαν καποιος απο τους παρευρισκομενους απο την κουραση αποκοιμηθηκε για λιγο και βλεπει τον αρχιεπισκοπο με ποδια σιχαμερου ζωου και του λεει: μακαριοτατε τι παθατε τι εγινε και του απανταει ο χρυσοστομος με πονο αχ παιδακι μου ετσι με καταντησε το Συνοδικο της Ορθοδοξιας. Αυτα τα εχουν αναφερει παρα πολλοι μαρτυρες που τα εζησαν. Τωρα εαν θελετε να τους ακολουθησετε τους σχιστες και να συνεχιζετε να σχιζετε την Μια Εκκλησια κανωντας υπακοη στον παπα στην μασονια και στον διαβολο για να εορταζετε την ιδια μερα με ολους τους αιρετικους του κοσμου λυπαμαι παρα πολυ. Ουτε το αιμα του μαρτυριου σωζει αυτον που σχιζει την Μια Εκκλησια λενε οι Αγιοι Πατερες. Η Ορθοδοξη Εκκλησια κανει υπακοη στο Αγιο Πνευμα και οχι στον σατανα, κανει υπακοη στον Χριστο και οχι στον αντιχρηστο παπα, εορταζει την ιδια ημερα με τους Ορθοδοξους ολου του κοσμου, και οχι με τους κακοδοξους ολου του κοσμου, η Ορθοδοξη Εκκλησια ειναι διαχρονικη, η σχισματικη εκκλησια αρχιζει απο το 1924. Για να ακολουθησει καποιος την σχισματικη εκκλησια πρεπει να εχει η τασεις αυτοκτονιας η να δουλευει για την μασονια με ορθοδοξο καλυμα.

https://www.scribd.com/fullscreen/59484605?access_key=key-15xnaec0zs6w4bzkumqp

https://www.scribd.com/fullscreen/103142567?access_key=key-2llwuq6isuowzuwuivwf

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ :

ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ :

orthodoxihomologia@gmail.com

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1743761795852624&id=100006564617179

https://www.facebook.com/groups/778893608825390/

https://m.facebook.com/%CE%91%CE%9A%CE%91%CE%99%CE%9D%CE%9F%CE%A4%CE%9F%CE%9C%CE%97%CE%A4%CE%9F-%CE%A0%CE%9B%CE%97%CE%A1%CE%A9%CE%9C%CE%91-%CE%A4%CE%97%CE%A3-%CE%9F%CE%A1%CE%98%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%9E%CE%9F%CE%A5-%CE%95%CE%9A%CE%9A%CE%9B%CE%97%CE%A3%CE%99%CE%91%CE%A3-887414027965530/

https://plus.google.com/103204377053050371576

https://www.youtube.com/user/orthodoxihomologia

https://twitter.com/orthodoxihomol1?s=03

http://orthodoxihomologia.blogspot.com/?m=0

tps://www.scribd.com/doc/58014121

http://www.scribd.com

http://orthodoxihomologia.blogspot.gr/?m=1

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΝΑΟΥΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ :

ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΕΙΝΑΙ : 

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΕΚΘΕΣΗ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΝΑΟΥΣ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΣ :

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ 

ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ 

ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΩΝ

ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΓΙΑΤΙ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΗΓΕΣΙΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΛΛΑ ΚΡΥΒΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ??????

ΣΤΑ 5  ΒΙΒΛΙΑ ΑΥΤΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ :

ΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΤΡΕΙΣ ΣΑΤΑΝΙΚΕΣ ΠΛΑΝΕΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ :

1) ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡ-ΠΑΝ-ΑΙΡΕΣΗ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

2) ΜΕ ΤΟ ΝΕΟ-ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

3) ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΩΝ.

ΚΑΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΟΔΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΞΕΤΑΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΚΑΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΙΚΟΥΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΟΥΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Τα βιβλια τα εχουμε ανεβασει ολοκληρα και μπορειτε να τα διαβασετε και να τα κατεβασετε απο το μπλοκ μας :

"ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ"

"ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ".

http://orthodoxihomologia.blogspot.gr/p/blog-page_20.html?m=0

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=1791861664375970&id=100006564617179

https://www.scribd.com/fullscreen/58014121?access_key=key-1zerrwvlzz001ewd947h

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

1) ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΛΕΝΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΠΟΙΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΟΥΜΕ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

ΤΩ ΣΑΒΒΑΤΩ ΕΣΠΕΡΑΣ

Δευτε παντες προσπεσωμεν, ευσεβοφρονως Εικονας Χριστου σεπτας, 

τιμωντες τας Εικονας, Σωτηρος Χριστου, των Αγιων απαντων τε,...........

ΕΝ ΔΕ ΤΩ ΜΕΓΑΛΩ ΕΣΠΕΡΙΝΩ

Υπερτιμον κοσμησιν, η του Χριστου Εκκλησια, των σεπτων απειληφε, και αγιων Εικονων, του Σωτηρος Χριστου, και της Θεομητορος, και αγιων Παντων, φαιδροτατην αναστηλωσιν δι' ης φαιδρυνεται, και καταγλαιζεται χαριτι, και στιφος αποβαλλεται, των αιρετικων εκδιωκουσα, και αγαλλομενη, δοξαζει τον φιλανθρωπον Θεον, τον δι' αυτην υπομειναντα, παθη τα εκουσια.

.........ευχαριστηριον αινον Θεω προσαγοντες, και τας εν τοιχοις και πιναξι, και ιεροις σκευεσιν εγχαραχθεισας ιερας Χριστου Εικονας, της Παναγνου και παντων των Αγιων, τιμητικως προσκυνησωμεν,...............

ΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ

Την Θειαν σου μορφην, εν Εικοσι τυπουντες, την Γεννησιν Χριστε, αριδηλως βοωμεν, τα θαυματα τα αρρητα, την εκουσιον Σταυρωσιν...........

Μορφας των Προφητων, Αποστολων τα ειδη, Μαρτυρων ιερων, και Αγιων απαντων, Εικονας και μορφωματα, ιερως ωραιζεται του Νυμφιου δε, ...........

Θεσμους Εκκλησιας πατρικους, διαφυλαττοντες, εικονας γραφομεν, και ασπαζομεθα στομασι, και καρδια και θεληματι, των του Χριστου, και των αυτου Αγιων κραζοντες, Ευλογειτε .........

Γερας και τιμην κεκτημενη  η Εκλλησια τον Σταυρον σου, και τας σεβασμιους Εικονας, και των Αγιων τα εκτυπωματα,μετ' ευροσυνης Δεσποτα..........

ΕΙΣ ΤΗΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ

Χριστος υμας προσκαλειται, συνελθετε νυν προθυμως, Θειοι Πατερες, και την Θεαν της αυτου σαρκωσεως, Αποστολικως ανιστορησατε, τα θαυματα και τα παθηματα, καθως γραφει, το θειον Ευαγγελιον.

.........Μητροπαρθενε, ως αυτον κυησασα τον Πλαστην σου

διο την αγιαν μορφην σου Θεογεννητορ, εν προσκυνησει εχομεν.

Πεποικιλται, περιβεβληται, κεκαλωπισται η Εκκλησια, μορφωσιν του Δεσποτου των ολων, της σαρκωσεως, και των παθηματων αυτου,  και τα συμβολα φερουσα εις τελος, κατα τους θειους θεσμους.

Τα ιερα, των Αγιων Λειψανα, και τας Εικονας αυτων, Ληζιξ ο δεινος, αμα τω Ιωαννη, ουδολως προσκυνεισθαι, εφασκον ανομως, οι αρνηται της ευσεβειας.

2) ΤΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ 

ΟΛΟΙ ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΤΟΥ ΑΚΑΙΝΟΤΟΜΗΤΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΩΝ ΝΕΟ - ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ  ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΑΡΑΤΑΞΙΑΚΩΝ.

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΑΝΑΘΕΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ  ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΚΤΟΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ

75 EAST  93RD STREET, NEW YORK, NY 10028

"Τοις βαλλουσι κατα της Εκκλησιας του Χριστου και διδασκουσι οτι η του Χριστου Εκκλησια μεμερισται εν ουτω καλουμενοις ''κλαδοις'' οιτινες διαφερουσιν αλληλων εν διδασκαλια και τροπω ζωης, η οτι η Εκκλησια ουχ υφισταται ορατως, αλλ' απαρτισθησεται εν τω μελλοντι, οταν απαντες οι ''κλαδοι'', η τμηματα, η ομολογιαι, η προσετι και θρησκειαι ενωθωσιν εν ενι σωματι και οιτινες ου διακρινουσι την ιερωσυνην και τα μυστηρια της Εκκλησιας απο της ιερωσυνης και των μυστηριων των αιρετικων, αλλα λεγουσιν οτι το βαπτισμα και η ευχαριστια των αιρετικων εισιν ικανα προς σωτηριαν οθεν, τοις κοινωνουσιν εν γνωσει τοις προμνημονευθεισιν αιρετικοις η συνηγορουσι, διαδιδουσι, η υπεραμυνομενοις της καινοφανους αυτων αιρεσεως του οικουμενισμου εν προσχηματι αδελφικης αγαπης, η υποτιθεμενης ενωσεως των διαχωρισθεντων Χριστιανων,

ΑΝΑΘΕΜΑ."

Ο Προεδρος της Συνοδου των Επισκοπων 

Μητροπολιτης Φιλαρετος.

Τα μελη της Συνοδου :

Σεραφειμ, Αρχιεπισκοπος Σικαγου

Αθανασιος, Αρχιεπισκοπος Μπουενος - Αυρες

Βιταλιος, Αρχιεπισκοπος Μοντρεαλ και Καναδα

Αντωνιος, Αρχιεπισκοπος Λος Αντζελες

Αντωνιος, Αρχιεπισκοπος Γενευης

Αντωνιος, Αρχιεπισκοπος Σαν Φρανσισκο

Σεραφειμ, Αρχιεπισκοπος Καρακας

Παυλος, Αρχιεπισκοπος Συδνευ

Λαυρος, Αρχιεπισκοπος Συρακουσων

Κωσταντινος, Επισκοπος Ριτσμοντ

Γρηγοριος, Επισκοπος Ουασιγκτον

Μαρκος, Επισκοπος Βερολινου

Αλυπιος, Επισκοπος Κληβελαντ

Μοντρεαλ, Αυγουστος 1983.

Το κειμενο αυτου του Αναθεματος δεον να συναφθη εις το Συνοδικον της Κυριακης της Ορθοδοξιας, δια να αναγνωσθη μετα του υπολοιπου κειμενου του Συνοδικου.

Μεταβιβασετε παρακαλω τας ευχας μου εις την οικογενεια σας και εις τα μελη της Ενοριας σας.

Με πολλην αγαπην εν τω Κυριω ημων, Μητροπολιτης Φιλαρετος Προεδρος της Συνοδου.

https://youtu.be/0ZjB-NW62po

Αυτα αγαπητοι μου τα λενε : οι Αγιοι Φιλαρετος, Βιταλιος, και Γρηγοριος, που αγιασανε  και ειναι αναγνωρισμενοι Αγιοι απο ολες τις Ορθοδοξες Τοπικες Εκκλησιες, με αφθαρτα τα Αγια Λειψανα τους.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 2019

3) ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΠΡΟ ΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΔΙΑΓΝΩΜΗΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΥ ΠΛΗΡΩΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΥΝΑΓΩΓΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ ΤΗΣ ΜΑΣΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Η αποτείχιση είναι εντολή του Θεού και νόμος προς το πλήρωμα της Εκκλησίας. Με την αποτείχιση χωριζόμαστε από τους αιρετικούς και από τους κακόδοξους. Η αποτείχιση είναι υποχρεωτική για τους Ορθοδόξους. Η αποτείχιση γίνεται με την διακοπή μνημοσύνου προς τους αιρετικούς προϊσταμένους επισκόπους και με την διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας προς όλους αυτούς που......

συγκοινωνούν με τους αιρεσιάρχες (μνημόσυνο=κοινωνία). Η διακοπή κοινωνίας των Ορθοδόξων προς τους αιρετικούς είναι λύτρωση και σωτηρία μέχρι να πραγματοποιηθεί Σύνοδος Αγία για την επαναφορά και την επικράτηση της αλήθειας και της κανονικότητας. Με την αποτείχιση καταγγέλουμε τους αιρετικούς και τους κακόδοξους δημιουργώντας ένσταση για να φανεί και να επέλθει η νομιμότητα η ευσέβεια και η δικαιοσύνη του Θεού. Η ένσταση της αληθινής ομολογίας μας ασφαλίζει εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας ενώ μένουν από έξω όλοι οι αιρετικοί και αυτοί που επικοινωνούν μαζί τους. Το Ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας που διακόπτει την κοινωνία με το υπόλειπο πλήρωμα της κακοδοξίας και της αιρέσεως ονομάζεται πλήρωμα Ομολογιακό και Ακαινοτόμητο. Αν δε γίνει αποτείχιση από τους αιρετικούς δεν μπορεί να συγκροτηθεί Σύνοδος, αφού μόνο οι αποτειχισμένοι προκαλούν συγκαλούν και συγκροτούν Σύνοδο. Η ένσταση Ορθοδόξου Ομολογίας πρέπει να γίνεται σύμφωνα προς τους Ιερούς κανόνες και να εφαρμόζεται στην πράξη με ακρίβεια για να έχει και τα αποτελέσματα του Παναγίου Πνεύματος. Όσοι δεν αποτειχίζονται από τους κακοδόξους παραμένουν αιρετικοί και θα καταδικαστούν από τους Ορθοδόξους. Αν δεν υπήρχαν οι Ιεροί Κανόνες της αποτειχίσεως στην Εκκλησία μη γένοιτο Ορθόδοξοι και αιρετικοί θα γινόταν ένα πλήρωμα κακοδοξίας και δεν θα γινόταν ποτέ Σύνοδος αφού δεν θα υπήρχαν οι αντιδρώντες αποτειχισμένοι Ορθόδοξοι. Αποτείχιση πραγματοποιούν και όσοι έχουν πέσει σε σχίσμα και παρασυναγωγή και επιθυμούν να επιστρέψουν εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Αν δεν υπάρχουν κανονικοί λόγοι ''Ευσεβείας και Δικαιοσύνης'' δεν επιτρέπεται άλλα απαγορεύεται ή αποτείχιση για να μην δημιουργηθεί σχίσμα και παρασυναγωγή. Η ανώτερη αυθεντία στην Εκκλησία είναι το ομολογιακό και Ακαινοτόμητο Πλήρωμα της Ορθοδοξίας που έχει την δυνατότητα να επικυρώσει ως Αγίες ή να ακυρώσει ως ληστρικές τις αποφάσεις των τοπικών και οικουμενικών Συνόδων. Σήμερα το μοναδικό υποχρεωτικό νόμιμο και κανονικό δικαίωμα που έχουμε εάν θέλουμε να βρισκόμαστε εντός της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας είναι να αποτειχιστούμε και να διακόψουμε την Εκκλησιαστική κοινωνία: με τους αιρετικούς και σχισματικούς οικουμενιστές, με τους σχισματικούς οικουμενιστές, με τους παραταξιακούς της παρασυναγωγής μέχρι να προκαλέσουμε να συγκαλέσουμε και να συγκροτήσουμε Αγία και όχι ληστρική Πανορθόδοξη Σύνοδο για να εξετάσουμε και να καταδικάσουμε τους κακοδόξους ώστε να επικρατήσει η Αλήθεια του Θεού μας και για να επαναφέρουμε την κανονική τάξη στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΡΙΑΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΛΕΗΣΟΝ ΚΑΙ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ ΠΡΕΣΒΕΙΑΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

Οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί κληρικοί, μοναχοί καί λαϊκοί τῆς Μίας Ἀγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἔχουμε χρέος νά ὁμολογήσουμε τήν ἀληθινή πίστη στά σημερινά χρόνια τῆς ἀποστασίας: γι' αὐτό, σύμφωνα μέ τό κανονικό ἐκκλησιαστικό δίκαιο καί τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας δηλώνουμε: ὅτι γιά λόγους εὐσεβείας καί δικαιοσύνης, ἔχουμε ἀποτειχισθεῖ μέ διακοπή πᾶσης ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας πρό συνοδικῆς διαγνώσεως, ἀπό τούς Ἐπισκόπους πού κηρύττουν γυμνῇ τῇ κεφαλῄ στήν Ἐκκλησία τήν αἴρεση καί τό νέο-ἡμερολογίτικο σχίσμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καί ἀπό αὐτούς πού συγκοινωνοῦν μαζί τους. Ἀκόμη δηλώνουμε πῶς δέν ἔχουμε καμία ἐκκλησιαστική κοινωνία, μέ τούς Ἐπισκόπους τῆς παρασυναγωγῆς ὅλων τῶν παρατάξεων τῶν λεγομένων Γ.Ο.Χ., καί μέ αὐτους πού συγκοινωνοῦν μαζί τους. Μέ τήν θεάρεστη, λυτρωτική καί σωτήρια πράξη τῆς ἀποτειχίσεως, εἴμαστε ὥς Ὀρθόδοξοι ἄξιοι τιμῆς καί ὄχι καταδίκης, διότι ὄχι μόνο σχίσμα δέν προξενήσαμε, ἀλλά ἐλευθερώσαμε τήν Ἐκκλησία ἀπό τήν κοινωνία τῶν αἰρέσεων καί τῶν σχισμάτων τῶν ψευδεπισκόπων. Ἡ Ὀρθόδοξη ἔνσταση εἶναι ἡ κανονική ὁδός, πού ὁδηγεῖ σέ συγκρότηση γενικῆς ἐκκλησιαστικῆς συνόδου γιά τή δίκη τοῦ καινοτομοῦντος πληρώματος, καί τήν ἐπαναφορά τῆς κανονικῆς τάξης στήν ἀνατολική Ἐκκλησία.

Ακολουθούν  υπογραφές :

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΤΗΡΩΝΟΣ

Το παρον. Απολυτικιον. Ηχος β'.

Μεγαλα τα της πιστεως κατορθωματα! εν τη πηγη της φλογος, ως επι υδατος αναπαυσεως, ο αγιος Μαρτυς Θεοδωρος ηγαλλετο, πυρι γαρ ολοκαυτωθεις, ως αρτος ηδυς, τη Τριαδι προσηνεκται. 

Ταις αυτου ικεσιαις, Χριστε ο Θεος, σωσον τας ψυχας ημων.

Κοντακιον. Αυτομελον. Ηχος πλ. δ'.

Πιστην Χριστου ωσει Θωρακα, ενδον λαβων εν καρδια σου, τας εναντιας δυναμεις κατεπατησας Πολυαθλε, και στεφει ουρανιω εστεφθης αιωνιως, ως αηττητος.

CΥΝΑΞΑΡΙΟΝ

του Μηναιου, ειτα το παρον.

Τω Σαββατω της πρωτης Εβδομαδος των Νηστειων, το δια των Κολλυβων παραδοξον θαυμα του αγιου και ενδοξου Μεγαλομαρτυρος Θεοδωρου του Τηρωνος εορταζομεν.

Τροφη κολλυβων, εστια Τηρων πολιν,

Τρυφην τιθεις απρακτον, ηλιγισμενην.

Ταις αυτου πρεσβειαις, ο Θεος, ελεησον και σωσον ημας. Αμην.